Ang amoy ng Kasalanan
1319 Words
ALAS-KUWATOR pa lang madaling-araw. Madilim pa ang langit at ang tanging naririnig ko ay ang huni ng mga kuliglig at ang sarili kong paghinga.
Hindi ako makatulog. Ang katawan ko ay gising na gising, gutom na gutom.
Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng kwarto. Ang pakay ko ay nasa kabilang pinto. Sa kwarto niya.
Alam kong pagod na pagod si Blake kahapon sa pagha-harvest. Sigurado akong tulog mantika siya ngayon. Ito ang pagkakataon ko.
Pinihit ko ang seradura ng pinto niya. Click. Bukas. Hindi siya nagla-lock. Kampante siya dahil akala niya, ligtas siya sa sarili niyang pamamahay.
Pumasok ako nang walang tunog. Ang amoy ng kwarto niya ay sumalubong agad sa akin amoy panlalaki, amoy luma, amoy Blake.
Sa liwanag na nanggagaling sa bintana, nakita ko siya.
Nakahiga siya nang patihaya. Nakabukaka. Ang kumot ay nasa sahig na, marahil ay tinadyakan niya sa init ng gabi.
At gaya ng inaasahan ko... naka-boxers lang siya.
Napahawak ako sa pinto para suportahan ang sarili ko.
Ang posisyon niya... imbitasyon.
Nakabukaka ang mga hita niya, kaya't kitang-kita ko ang umbok sa gitna. Payapa itong natutulog, pero alam ko ang bangis na tinatago nito. Ang dibdib niya ay dahan-dahang tumataas-baba sa bawat paghinga.
Lumapit ako. Dahan-dahan. Parang pusa.
Umupo ako sa gilid ng kama niya, ingat na ingat na huwag lumubog ang kutson.
Inilapit ko ang mukha ko sa leeg niya.
Suminghot ako.
Diyos ko.
Amoy tulog. Amoy pawis na natuyo. Amoy musk. Ang bango-bango. Para akong naaadik. Gusto kong dilaan ang leeg niya. Gusto kong kagatin ang balat niya para maramdaman kung gaano ito katigas.
Inilapit ko pa lalo ang mukha ko. Ang buhok ko ay dumampi nang bahagya sa pisngi niya. Naamoy ko ang hininga niya mainit, minty.
Isang pulgada na lang. Hahalikan ko na sana siya. Bahala na.
Biglang gumalaw si Blake.
"Hmp..." ungol niya.
Napalayo ako agad. Nanlaki ang mata ko.
Dumilat si Blake. Singkit, mapungay, halatang gulat.
"Karla?" paos niyang tanong. Napabangon siya nang bahagya, kinusot ang mata. "Bakit? Anong oras na? May sunog ba?"
Mabilis na gumana ang utak ko. Mag-isip ka, Karla!
Nakita ko ang basket ng mga maruruming damit sa sulok.
"W-wala, Kuya," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko kahit na ang puso ko ay parang sasabog sa kaba. "Kukunin ko lang sana 'yung mga labahin mo. Maglalaba kasi ako nang maaga ngayon habang hindi pa mainit."
Tumingin si Blake sa orasan. "Alas-kuwatro pa lang ah? Ang sipag mo naman."
Humiga ulit siya at nagtalukbong ng unan sa mukha.
"Sige... kunin mo na. Salamat, Kar. Sarado mo pinto paglabas mo ha."
"Sige, Kuya. Tulog ka lang."
Mabilis kong dinampot ang basket ng mga damit niya. Halos takbuhin ko ang paglabas ng kwarto.
Pagsarado ko ng pinto, sumandal ako dito. s**t. Muntik na.
Pero hawak ko na ang trophy ko.
Dinala ko ang basket sa kwarto ko. Ibinuhos ko ang mga damit sa kama.
Hinanap ko agad ang item na gusto ko.
Ang boxers na suot niya kahapon. Yung basang-basa sa pawis at tubig sa balon.
Kinuha ko ito. Medyo basa pa ito at amoy na amoy ang essence niya.
Hindi ako nagdalawang-isip.
Itinakip ko ang boxers sa mukha ko. Lumanghap ako nang malalim.
Ang tapang ng amoy. Ang lalaki.
"Kuya..." ungol ko sa tela.
Ipinasok ko ang kamay ko sa duster ko. Ang isang kamay ko ay nasa boxers niya, hinihimas-himas ito sa mukha ko, sa leeg ko. Ang isa naman ay nasa pagitan ng mga hita ko.
Binubuhay ng amoy niya ang imahinasyon ko.
Sa isip ko, hindi tela ang nasa mukha ko. Sa isip ko, nakaupo ako sa mukha niya. O siya ang nakaupo sa mukha ko.
"Akin ka... akin 'to..." bulong ko habang binibilisan ang galaw ng kamay ko.
Naging gutom ako. Walang hiya-hiya. Kinagat ko ang garter ng boxers niya habang inaabot ko ang rurok.
Nang matapos ako, hinihingal ako habang hawak-hawak pa rin ang boxers niya. Basa na ito ng laway ko at ng pawis niya.
Ngumiti ako. Nakuha rin kita.
"KARLA? Anong ginagawa mo?"
Napatigil ako sa pagkukula. Nasa likod-bahay ako, sa may poso. Alas-sais na ng umaga at maliwanag na.
Lumabas si Blake galing sa kusina, may hawak na kape. Nakita niya akong nagkukusot.
At nakita niya kung ano ang kinukusot ko.
Ang boxers niya.
Namula si Blake. Mabilis niyang ibinaba ang kape at lumapit.
"Huy! Akin na 'yan!" sabi niya, akmang aagawin ang boxers mula sa kamay ko. "Nakakahiya! Ako na maglalaba niyan. Briefs 'yan eh!"
Iniwas ko ang kamay ko at tinawanan siya.
"Sus, ang arte mo naman, Kuya!" sabi ko, patuloy sa pagkusot. Ang bula ay dumadaloy sa mga kamay ko habang pinipiga ko ang tela na bumalot sa alaga niya. "Magkapatid naman tayo eh. Anong nakakahiya dun? Pare-pareho lang naman tayong may underwear."
"Kahit na," kamot-batok niyang sagot. Hindi siya makatingin sa akin. "Lalaki ako, babae ka. Hindi maganda tignan na nilalabhan mo 'yan."
"Ako na sabi. Umupo ka na lang diyan," utos ko. "Sanay ako sa gawaing bahay. Wag ka na umangal."
Wala siyang nagawa. Napabuntong-hininga na lang siya at umupo sa bangko malapit sa akin.
Pinanood niya akong maglaba.
Habang nagkukusot ako, pasimple akong tumitingin sa kanya. Nakatitig siya sa mga kamay ko. Siguro iniisip niya, ang swerte naman ng boxers ko, hawak-hawak niya.
O baka ako lang ang nag-iisip nun.
Nang matapos ako magbanlaw, tumayo si Blake.
"Ako na magsasampay," prisinta niya. "Mabigat 'yang batya."
Kinuha niya ang batya ng mga basang damit.
Dahil mainit na naman, hinubad niya ang t-shirt niya bago siya lumapit sa sampayan.
Ayan na naman. Hubad na naman.
Ang likod niya ay puno ng muscles. Bawat pag-unat niya para isabit ang damit sa alambre, bumabakat ang ganda ng katawan niya. Ang triceps, ang lats, ang abs kapag humaharap siya.
Sumunod ako sa kanya, bitbit ang mga hanger.
Nakatayo ako sa likuran niya. Ang lapit ko. Gusto ko siyang yakapin mula sa likod. Gusto kong idikit ang pisngi ko sa hubad niyang likod.
Inabot niya ang huling piraso ng damit ang boxers niya.
Itinaas niya ang kamay niya para isampay ito. Umatras siya nang kaunti.
Dahil basa ang sementadong sahig dahil sa pinaglabahan, nadulas ako.
"Ay!"
Napahawak ako sa braso niya para hindi ako bumagsak. Ang init ng balat niya. Ang tigas ng muscles niya.
Napatingin ako sa mukha niya, sa leeg niya na may butil ng pawis.
Biglang lumabas sa bibig ko ang kanina ko pa iniisip.
"Ang sarap..."
Natigilan si Blake. Tumingin siya sa akin. Hawak ko pa rin ang braso niya. Ang mukha namin, magkalapit.
"Ha?" tanong niya, kunot-noo. "Anong masarap? Okay ka lang?"
Natauhan ako. s**t. Sinabi ko ba 'yun nang malakas?
Mabilis akong bumitaw at umayos ng tayo. Nagpalinga-linga ako.
"A-ah... ang ibig kong sabihin..."
Tumingin ako sa paligid. Sa mga puno, sa langit.
"Ang sarap... ang sarap ng simoy ng hangin! Diba? Ang presko?"
Ngumiti ako nang pilit. Sana maniwala ka, Blake. Please, maniwala ka.
Tumawa si Blake nang mahina. Tumingala siya at huminga nang malalim.
"Oo nga," sang-ayon niya. "Masarap ang hangin ngayon. Probinsya eh."
Ginulo niya ang buhok ko.
"Mag-ingat ka kasi. Ang lampa mo talaga. Tara na, mag-almusal na tayo."
Tinalikuran niya ako at naglakad pabalik sa bahay.
Nakahinga ako nang maluwag.
Masarap ang hangin.
Pero habang nakatingin ako sa papalayong pigura ni Blake, alam ko sa sarili ko kung ano talaga ang masarap.
At hindi 'yun hangin.
- Writer
