Ramdam ni Alexene ang lamig sa kaniyang mga talampakan habang humahakbang. Ang unti-unting paglitaw ng araw ang siyang naging liwanag sa bawat pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata. Ngunit ang luhang iyon ay luha ng kaligayahan. Narito siya naglalakad sa buhanginan kung saan may panaka-nakang hampas ng tubig sa kaniyang paa. Nakasuot siya ng puting bestida na hanggang tuhod niya lamang. Hawak niya sa kaniyang mga kamay ang bungkol ng bulaklak na paborito niya, ang carnation flower. Nakalugay lang din ang kaniyang buhok at may nakapaikot na bulaklak sa kaniyang ulo.
Huminto siya nang mapatapat na sa lalaking kanina pa naghihintay sa kaniya... Ang lalaking inakala niyang hindi niya na makakasama pa... Si Blake Adams. Ang lalaking binigyan siya ng ilang libong sakit ngunit binigyan naman siy
