A Night To Remember (El Primo Series #1)

Chapter 6

Hinila ko ang kumot niya pero hinila niya rin ito kaya naghihilahan kami ngayon.

"Uno, kailangan mo uminom ng gamot!" galit na sigaw ko sa kaniya.

Hindi ko alam kung gagana ba ang ginagawa ng mga matatanda sa kaniya. Pero isang ngiti ang nasilayan sa aking labi dahil until-unti na niyang binababa ang kumot.

Nilapit ko ang gamot sa bibig niya para inumin ito pero agad siyang umiwas ng tingin.

"Drink it, Uno. You need this for a fast recovery," I said.

"I d-don't like the taste of the medicine," he shyly said, which made me chuckle.

Iyon pala ang dahilan kung bakit ayaw niya uminom ng gamot.

"Pag-ininom mo itong gamot mo, gagaling ka na. At kapag gumaling ka na, makakakain ka na ng mga chocolates na binili ko," sabi ko sa kaniya ng nakangiti.

"Really? You bought chocolates?" he asked while his eyes were shining.

I nodded. "Yes! So, drink this." I gave the medicine to him and he drank it.

Agad naman umasim ang mukha niya na nagpatawa sa akin. Halatang hindi niya talaga ito gusto.

"Heina, I want to ask you something but I'm too shy to ask it," saad niya.

Umupo ako sa kama para makatabi siya dahil kanina pa ako nakatayo.

"Hmm? What is it?" I asked.

Yumuko siya bago nagsalita, "I want to go out because I also would like to explore nature." He's pointing his index finger to each other because of shyness.

Cute.

"There's no problem with that, but you need to heal first, okay?"

"But you have work..." he murmured.

"Don't worry. I took a one week vacation."

He stared at me surprisedly and a little bit confused. "Why did you do that? Sayang din 'yong isang linggo na sahod mo..."

"Oo, sayang nga iyon pero mas manghihinayang ako kung mawala ka. Sa tingin mo ba kakayanin ko na mag-isa ka lang dito habang may sakit ka? Syempre, hindi. Kailangan kitang alagaan, Uno."

Pagkatapos ko iyon sabihin ay namahay na naman ang katahimikan sa aming dalawa.

"Thank you, Heina."

"For what?" I asked.

"For everything."

I didn't speak for what he said. I want to say anything to him, but my mouth can't speak. Overthinking always preceded me.

"Uno, can I ask too?" I asked him.

He just nodded.

"Are you still dreaming about your memory?" I asked.

Nakita ko na nagdadalawang isip muna siya bago sumagot, "I'm no longer dreaming about it."

"Ahh," I responded to him.

I didn't trust him. I know he's hiding something from me. I'll wait for him to say it to me.

“Maybe, he still doesn't trust me. I won't wonder why because even I... don't trust myself," I said to myself. Great overthinking again...

"Uno, why did you always call me Heina?" I asked because I'm curious about it.

"Why? Is there something wrong about it?" he asked too.

"There's nothing wrong about it. I'm just curious since you never called me by my second name. Most of the people I met used to call me by my second name because they said it's beautiful."

"But Heina is more unique. And I felt grateful because I am the only one who calls you that."

"Actually, no..." nagdadalawang isip na sagot ko sa kaniya.

"Why?" tanong niya habang nakakunot ang mga noo.

My childhood enemy always tease me by that name. That's why I never wanted someone to call me by my first name but I don't know why I let Uno... to call me Heina. Also, there are people who call me by that too.

"Secret," I said.

Hindi naman siya nagsalita pagkatapos ko iyon sabihin. Nang tingnan ko siya ay nakatingin lang siya sa kisame.

"Ang lalim ng iniisip natin, ah?" biro ko sa kaniya.

Pero hindi niya rin pinansin ang sinabi ko. Hinayaan ko na lang siya magmuni-muni at ako ay humiga na sa tabi niya.

Mag-aalas-sais na ng umaga at unti-unti ko na ulit nararamdaman ang antok. Hindi ko na ito mapigilan hanggang sa kusa ng pumikit ang mga mata ko.

May narinig pa akong nagsalita pero hindi ko na ito narinig nang maayos dahil sa kaantukan.

Hapon na ako nang magising at wala ng Uno ang nasa tabi ko. Hindi na rin naman ako nag-alala dahil alam kong kumakain lang siya, yata.

"Hala!" sigaw ko dahil pagbangon ko ay agad akong napatakip ng mata dahil sumakto na lumabas si Uno sa banyo at topless ito.

"You can now remove your hands."

Nang alisin ko ito ay napahinga ako nang maluwag dahil nakabihis na siya. Ngunit agad naman akong tumayo at piningot siya sa tainga.

"A-aray!" sigaw niya pero wala akong paki.

"Bakit ka naligo, ha? Sino nagsabi na maligo ka?!"

"S-stop. It hurts," sabi niya at malapit na umiyak kaya natigil naman ako sa pagpingot sa kaniya.

"No one said it. I just took a bath to clean my body and my smell is not good, that's why," he said while pouting.

Binatukan ko naman siya.

"Paano kung mabinat ka, ha? Jusko! Hindi ka pa nga yata magaling, eh."

"I'm already healed."

Agad ko namang hinawakan ang noo at leeg niya. Kinuha ko rin ang thermometer at tama nga siya. Normal na ang temperatura niya kumpara kagabi.

"Pero hindi pa rin tama na maligo ka. Kapag ikaw nagka-binat, hindi na kita aalagaan pa."

"Don't worry. I won't get sick again. Your lugaw is the best," he said and winked at me, that made me blush.

I gulped and tried to open another topic but he spoke first.

"By the way, thank you for the clothes."

Oh... so, he already saw it.

"No problem."

Hindi ko na siya pinansin pa at tumalikod na para ayusin ang hinigaan namin.

Pagharap ko ay napahawak ako sa dibdib dahil sa sobrang lapit ng dibdib ni Uno sa mukha ko. Kaya napaatras na naman ako.

"Jusko, Uno! Dinaig mo pa ang multo kung manggulat."

"Ain't my problem though. Magugulatin ka lang talaga," saad niya at lumabas.

"Aba! Kailan ka pa natutong sumagot sa akin ng ganiyan!" sigaw ko sa kaniya at hinabol siya. Agad naman siyang tumakbo.

Napahinto ako dahil sa hingal.

"What's that? A trick? LOL, you can't trick me, Heina," he said.

Nang tingnan ko siya ay may mga ngiti sa kaniyang mga labi at nagniningning ang kaniyang mga mata.

Hinabol ko ulit siya kahit na may malaking pagkakataon na atakihin ulit ako ng hika ko.

Dahil sa bilis niya tumakbo ay halos malibot na namin ang buong bahay. Nang marating namin ang kusina ay hindi ko na siya hinabol pa dahil uminom muna ako ng tubig.

Nakita ko siya na pumunta sa sala kaya ako naman ay nagluto na para sa tanghalian namin.

“Hindi pala ako nakakain ng gabihan at umagahan,” saad ko sa aking isipan.

Nagluluto ako ng ham nang bigla na naman siya sumulpot sa tabi ko, at sa pagkakagulat ko'y bigla akong natalsikan ng mantika.

"Aray!" sigaw ko. Agad ko namang pinatay ang apoy.

"Heina!" sigaw niya na may nag-aalala na tono.

He held my hand and washed it. He took the medicine kit and took the band aid and covered it.

All the things he does... I'm just staring at him. I can't even speak nor move my body.

The care and concern in his eyes...

"Are you okay?" he asked.

I nodded as a response.

"I'm sorry, Heina. You won't be able to have that if I didn't surprise you," he said in a sad tone.

I chuckled.

Actually, maliit lang naman ang paso. Sadyang overreacting lang talaga siya.

"Even though you got hurt, you're still laughing," he said in an irritated tone.

"Because that's what life taught me. You need to smile to over the pain."

He stared at me after that.

"I salute you, Heina. I salute you for being brave. Please, stay like that until the end. Can you?" he asked.

I don't know what he meant by what he said but I suddenly nodded.

“Do you mean anything for what you said, Uno?” I asked to myself...

Umalis na ako sa tabi niya para ipagpatuloy ang pagluto. Sinubukan niya pa nga ako pigilan pero wala rin siyang nagawa dahil kapag hindi ako nagluto wala kaming kakainin, hindi rin naman kasi siya marunong magluto.

Tinitigan niya lang ako habang nagluluto.

"Bakit ka nga pala biglang sumulpot na lang kanina?" tanong ko sa kaniya.

"I just want to ask about this." Pinakita niya ang bag na ang laman ay ang cellphone na binili ko para sa kaniya.

"Ah, cellphone 'yan. Para sa 'yo pero mamaya na lang natin iyan asikasuhin pagkatapos kumain, ayos ba?" tanong ko.

Hindi naman siya nagdalawang isip na tumango.

Just like our daily lives. I am the one who prepared the food, and I am the one who cleaned it. I didn't spoiled Uno. It's just I don't want him to do the house chores because I'm afraid that he might destroy something, and he might hurt, just like what happened to me a while ago.

"Uno!" tawag ko sa kaniya.

Nandito ako sa sala samantalang hindi ko alam kung nasaan siya.

Bigla na lang may nagtakip ng mga mata ko at naramdaman ko na lang na may malamig na bagay ang nasa leeg ko.

He whispered to me. "A beautiful necklace for the beautiful woman I met."

Pagkatapos niya tanggalin ang mga kamay sa aking mata ay bumungad sa akin ang kwintas na kulay gold ang pendant na may simbolo ng araw. Kumikinang ito kahit na hindi natatapat sa araw.

"Did you bought it?" gulat na tanong ko.

Sunod-sunod naman siyang umiling na nagpasingkit ng mata ko.

"I didn't! Promise." He laid his pinky finger to make a pinky promise to me.

"Then, where did it came from?" I asked.

"I just saw that in my pocket. The clothes that I wore when we first met."

"Really? It might be important to you, Uno. So, why did you gave this to me?"

He sat down beside me. "Yes, it might be important to me, in my daily life, but you're important to me too."

"Maybe, it has connection to your life. So, it might help you. Tatanggapin mo ba kung ibibigay ko ulit sa iyo ito?" tanong ko sa kaniya.

He suddenly became serious. "If you gave that to me... it's like rejecting what I gave, Heina. Isn't it rude?"

Iyong mga titig niya ay animo'y nagsasabi na “huwag mo ako subukan, Heina” kaya binago ko ang topik naming dalawa.

"Ay! Nasaan na nga pala iyong cellphone na hawak mo kanina?" tanong ko.

Agad naman siyang tumakbo papunta sa kwarto. Nang lumabas siya ay dala-dala na niya ang bag.

You can see from his expression that he's really excited.

"Itong cellphone mo na ito ay para matawagan mo ako kapag may kailangan o may problema rito sa bahay. Pwede mo rin ito gamitin kapag na-bored ka."

Binuksan ko ang cellphone at nilagay ang sim card. Nag-download din ako ng mga games sa kaniya pero hindi ko siya ginawan ng mga social medias accounts.

He is too innocent for this world.

Nang ibigay ko ito sa kaniya ay agad naman niya akong niyakap habang may mga ngiti sa labi.

"Salamat, Heina."

Agad siyang naglaro ng mga games. Habang ako naman ay nilinis ang buong bahay.

Nagpasiya akong linisin ang buong bahay dahil bumabalik na naman ang allergy ko sa alikabok. Bahing ako nang bahing nitong mga nagdaang araw, ayaw ko rin naman na baka mahawa si Uno sa sipon ko kaya nagpasiya na ako na maglinis.

Pinalitan namin ang bedsheets at bawat sulok ay ni-vacuum namin. Kahit na ang sulok ng kisame ay winalis ko.

"Heina..."

"Hmm? Yes? Do you need something?" I asked.

"Do you know what candy crushie is?" he asked and made a cute face.

I faced palm because of what he did. Not because I cringe for what he did but because I knew that he needed something from me.

"It is a game application. Why? Do you want me to download it?" I asked and he nodded.

After I downloaded the candy crushie, he came back to the sofa and happily played it.

Sunod kong nilinis ang kusina. Ni-organize ko ang laman ng refrigerator dahil hindi maayos ang pagkakalagay ko ng pagkain noong nakaraan.

Kinuha ko ang yakult at pumunta sa sala para ibigay iyon kay Uno.

Pagdating ko roon ay nakita ko siyang tutok na tutok sa nilalaro niya.

"Uno," tawag ko sa kaniya pero hindi siya lumingon sa akin.

"Uno?" pangalawang tawag ko ngunit ganoon pa rin.

Wala na akong magawa kung hindi ay kunin ang cellphone mula sa kaniya dahil hindi kaya ng pasensya ko at baka masigawan ko na naman siya.

"Uh! Heina? Why did you take it?" he asked .

"The way you hold the cellphone is wrong. It needs to be 20 cm long away from your face or head because the radiation from it is too high. Did you get it?" I asked.

He nodded. After that, he suddenly grabs the yakult that's in my hand and drinks it.

"Uno, since I don't have work. Let's bond for one week? Without using any gadgets or social media," I suggested.

"Just like what you said earlier, we will go outside to enjoy nature. That's why we are not able to use our gadgets."

He faced me. "I agree with that... just the two of us."

The temperature got awkward, that's why I continued what he said.

"Just the two of us... and nature, hehe."

I can slap my face if he's not here, because I'm too obvious...