Chapter 24
2022 Words
"Ako naman si Gyumin Sudiara. Tawagin mo na lang ako sa kahit anong gusto mo!" Masiglang bati sa akin nito.
Ngumiti ako. "Hello sa inyong lahat!" ngiting saad ko sa kanila.
Ngumiti na lang din sila at hindi na nagsalita.
Lahat kami ay nakatingin sa babaeng matanda na nakatingin lang sa amin.
"Uhm...?" pasimula ko dahil wala yata siyang balak na magpakilala.
The girl laughed. "Look. You rejected me so many times but you're already laughing together with your cousins," she said while smiling.
A little bit of a smile came from my mouth.
Hindi naman kasi ito ang dahilan kung bakit ayaw ko makasama kayo...
"Eina Lisa Curtis," she said and smiled.
I smiled at her too.
She hummed. "Shall we eat? Baka lumamig na 'yong niluto ko para sa 'yo," saad niya.
Lahat kami ay sabay-sabay na naglalakad ngunit mayroon din naman na nauuna. Isa na roon si Lawrence. Well expected naman na iyon sa kaniya...
Nang makarating kami sa dining hall ay halos manlaki ang mga mata ko dahil sa sobrang haba ng lamesa.
Isa-isa kaming umupo at mga maids na mismo ang nagsandok ng pagkain sa amin. Medyo na-awkward-an pa nga ako kaso hindi naman ganoon, dahil naka-encounter na rin ako ng ganito kanila Ma'am Thina.
"Bakit kaunti lang ang kinakain mo, Heina?" Taas-kilay na tanong ni Lawrence.
Tinaas ko na lang din ang kilay ko sa kaniya at hindi siya pinansin.
"Ay, sus! Nahihiya pa 'yan. Huwag ka na mahiya, alam ko namang matakaw ka pagdating sa pagkain," saad naman ni Lance.
Tinignan ko siya ng masama at tinusok ng tinidor ang plato niya habang nakataas ang aking kilay.
Hindi naman ako nahirapan na gawin iyon dahil magkatabi lang kaming tatlo.
Narinig ko namang ang mahinang tawa ng lahat pero hindi ko ito pinansin. Tinignan ko muli ng masama si Lance bago magpatuloy sa pagkain.
Nagulat ako nang may nagtali ng aking buhok. Pagtingin ko ay si Brix pala.
"Continue eating. Don't mind me," he said.
I nodded.
After he buns my hair, I thank him.
Sa bawat pagsubo ko kasi ay nalalaglag ang buhok ko kaya siguro tinali na lang din niya.
Nasa luggage ko kasi ang scrunchies ko kaya hindi ko rin ito natali agad.
Hanggang matapos ang pagkain namin ay puro tawanan at daldal lang kami habang si Maisy ay tahimik na kumakain.
Hindi nakakatakas sa akin ang palihim na tingin nito sa akin ngunit hindi ko na lang 'yon ginawang malaking bagay.
"Ah, Ma'am, kami na po ang gagawa niyan," sabi sa akin ng maid.
"Siguro ka ba?" tanong ko sa kaniya.
"Opo. Maaari na kayong magpalit ng damit upang maging komportable kayo," saad nito.
Tumango na lamang ako.
Aalis na sana ako nang may maalala. "You can call me Amor. Don't be too formal," I said and left.
Ni-guide ako ng mga maids hanggang sa makarating ako sa kwarto.
Pagbukas ko nito ay halos mapanganga ako. Mas malaki pa ito kumpara sa tinirhan ko sa bahay nila Ma'am Thina. Ito ay triple sa laki noon.
Pumunta ako sa closet ngunit nagtaka ako dahil puro mamahaling damit ang nandito.
"Nasaan na 'yong luggage ko?" tanong ko sa kanila.
"Ito po, ma'am." Tinuro nila ito na nasa gilid ng kama.
"Maaari na kayong lumabas. Tatawagin ko na lang kayo kapag may kailangan ako," ngiting sabi ko sa kanila.
Sinunod naman nila ang sinabi ko at ni-lock ko ang pinto pagkalabas nila.
Bago pa ako makarating sa kinaroroonan ng bagahe ko ay agad kong nakita si Heino na nasa kama. Tumalon ako rito at niyakap si Heino.
"Miss na miss na kita," saad ko kahit na wala namang nakakarinig.
Iniisip ko na si Uno ang kayakap ko ngayon kaya ganoon na lang ang pagiging komportable ko sa pagkakayakap kay Heino.
Tinignan ko na ang bagahe ko at bumungad sa akin ang pulang kahon. Nilalaman nito ang kwintas, kendy, at iba pang mahalagang bagay.
Binuksan ko ito at napangiti nang makita ang kendy. Hindi pa rin ito nilalanggam, hindi gaya ng inaasahan ko.
Tinago ko sila sa isang cabinet at tinakpan ng libro upang walang makakita.
Inayos ko na rin ang iba kong gamit at saka naligo. Napili kong suotin ang simpleng pajamas na nasa closet ko. Halatang mahal ito dahil sa amoy at sa brand ng damit.
Nilugay ko na rin ang buhok ko upang hindi ito kumulot. Tumingin ako sa salamin at dahan-dahan na sinuklay ito.
Bigla na lang tumulo ang luha sa aking mga mata. Tanda ko pa na gustong-gusto ni Mom na laging sinusuklay ang buhok ko dahil napakaganda raw nito.
I miss you so much, Mom, Dad...
I wiped my tears and took a deep sigh and smile again.
Pagkalabas ko ay bumungad sa akin si Brix. Magkatapat lang pala ang kuwarto namin.
Ngumiti ako rito at ngumiti rin siya sa akin.
"Ano 'yang libro na binabasa mo?" tanong ko rito.
Napansin ko kasi na lagi siyang may hawak ng libro. Hilig niya lang siguro talaga na magbasa.
Pinakita naman niya sa akin ito at halos mapanganga ako dahil hindi ko ito maintindihan o sadyang hindi lang talaga ako matalino.
Puro kasi numbers and solutions ang nakalagay dito, in short Math.
Awkward akong tumawa kaya napangiti naman siya.
"Do you want me to teach you?" he asked.
I smiled. "Uhm... sure! If you have some time, why not?"
Magsasalita pa sana ito ngunit may ma-awtoridad na boses ang umalingawngaw sa hallway.
"Brix!" sigaw niya.
Agad napatungo si Brix.
"Mom..." he whispered.
"Come here!" sigaw nito.
Lumapit naman si Brix at animo'y naging maamong tupa. Nang makatalikod sila ay agad akong tinignan ng masama ni Maisy.
Aalis na rin sana ako upang bumaba nang may tumawag sa akin.
"Ma'am! Tawag po kayo ni Madam," saad sa akin ng maid habang hingal na hingal mula sa pagkakatakbo.
"Ayos ka lang ba?" tanong ko rito.
"Malamang hindi!" sagot sa akin nito.
Nang ma-realized niya ang kaniyang sinabi ay agad niyang tinakpan ang bibig at sunod-sunod na humingi ng tawad.
"Patawarin niyo po ako!" sunod-sunod na saad niya at luluhod pa sana nang pigilan ko ito.
I giggled. "It's okay. Actually, mas ayos pa 'yon sa akin dahil ayaw ko na hindi kayo komportable sa akin," sabi ko.
Napangiti naman siya at nanlaki ang mata na pinagtaka ko.
"Si madam!" sigaw niya at agad akong hinila.
Hingal na hingal kaming nakarating sa hallway kung nasaan si Lola.
"What happened to the both of you?" agad nitong tanong sa amin.
Lumapit naman ang guard at binigyan ako ng tubig.
"Salamat," saad ko rito.
"Ah, wala po madam. Tumakbo lang naman kami," sabi ng kasama ko at nahihiyang yumuko.
Umiling-iling naman si Lola. "Tsk. I told you, don't do that especially to her. What if she get sick?" she asked strictly.
I smiled to her. "It's okay, grandma. I also enjoyed it, don't worry."
She smiled.
"Sige, maaari na kayong bumaba. Iwan niyo na lang muna kami rito," saad niya.
Lahat ay sumunod at kami na lang ang naiwan na nakatayo sa hallway. Bale nasa hallway kami ng third floor.
"Let's go." Nilahad niya ang kaniyang kamay na tinanggap ko naman kaya hawak-kamay kaming naglalakad ngayon.
Agad akong namangha dahil sa patuloy na paglalakad namin ay puro painting na ang nakasabit sa wall ng hallway.
Puro family painting. I'm wondering if I'm in that paintings too...
Huminto siya kaya napahinto naman ako. Nakita ko ang isang frame na nakalagay sa ibaba ay Curtis Family.
"Kayo po ba 'yan?" tanong ko sa kaniya.
Tumango siya at isa-isang tinuro ang mga tao sa frame at pinakilala sila.
"Ako 'yan," saad niya at tinuro ang babaeng mukhang masungit sa larawan.
"You're pretty," bulong ko na narinig naman niya.
She chuckled. "That's why your Lolo desires me," she said.
Napatingin naman ako sa kaniya habang nakangiti.
I mean, the confidence?!
"Ito naman ang Lolo mo," malungkot na saad niya.
I hugged her.
"He's happy wherever he is right now, Grandma," I said.
"Yes, he surely is," she said but I can hear the sadness in her tone.
"Do you know that he's the reason why we have this kind of life right now?" she said and continued, "his family is wealthy, well I am too, but he's more wealthy than me. His family is opposed in our relationship but he fought our relationship until his family saw how much he desires and loves me..."
I saw her tears, I didn't wipe it. Instead, I cried with her.
"That's how love works, hija. Fight it if you really love someone," she said.
"But what if I'm the only one who's loving? Do I need to fight just for him?" I asked.
She stared at me. "Love will never work if you're the only one who's fighting within the destiny but if you really love him, why not? Just don't forget that... if you get tired, it's fine to take a nap. If you lose feelings for him, don't close your heart because someone, somewhere will come into your life and will remind you how destiny plays and how love works..."
I'm staring at her while she's taken a speech. I didn't expect that she would be serious about it.
She smiled at me. "Did you get it?" she asked.
I nodded. "That helped me a lot."
"You're in love," she said.
I just chuckled because of it.
Nag-umpisa na ulit siyang ipakilala ang iba pa.
"Ito si Maisy, ang Tita mo," saad niya.
Napanganga ako.
Tita ko pala siya...
Kahit na sa litrato ay mukha itong mataray dahil nakataas pa ang kilay nito at animo'y ayaw makuhaan ng litrato.
"Ito naman ang daddy mo," saad niya.
Nang tingnan ko ang larawan ni dad, nagsimula na magpatakan ang aking luha. Nagsimula rin bumalik ang aking alaala kasama siya.
Ngayon, malinaw na ang lahat sa akin...
"Kamukhang-kamukha ko siya," saad ko.
Tumango si Grandma. "Did you know that he's the one who named you Heina? Because he wanted it to be similar to my name," she said.
No wonder why the Mall is kinda close to my name because that's one of her properties.
"He's handsome too," saad ko.
Tumango siya at nagpatuloy pa. "Ito ang Tito mo..."
Natigil siya at nagsimula na namang magpatakan ang luha, kahit ako rin.
Dahil sa larawan na ito ay makikita mo na may iniinda siyang sakit dahil may nakakabit na dextrose rito...
"He died because of his sickness..."
Grandma kept sobbing. That's why I hugged her again to comfort her.
"He has a weak immune system since he was just born," she said.
"Did he enjoyed his life?" tanong ko sa kaniya.
Hindi ko alam ngunit bigla na lang itong sumagi sa aking isipan.
Tinignan ako ni Grandma. "I don't know... Why?"
"I'm sure that even though he was sick, he did enjoy his life with y'all. He's happy because he was resting now," sabi ko rito.
"I won't wonder..." she said.
"Huh?" I asked.
She smiled. "I won't wonder because you're really his daughter. Your Dad loved to give advice too," she said.
I smiled. "I didn't know... I was young back then..."
"I know, hija. It's fine," she said.
May iba pa siyang pinakilala sa akin. Pito silang magkakapatid at dalawa rito ang namahinga na, kasama si Dad. Ang iba naman ay nasa ibang bansa o 'di kaya ay inaasikaso ang business ng pamilya.
"Your cousins and you will handle the company soon. Different companies from different countries. That's why we're informing you of this for you to be able to get ready," she said in a serious tone.
"I will handle a company too?" hindi makapaniwala na tanong ko.
"Not only a company but... the whole wealth that we have," she said and still serious.
You can see that she's not joking about it.
"B-but why me?! Pwede naman sina Lawrence or Lance o 'di kaya—"
"Stop with that excuse, Heina. You'll know it soon. You're the heir and no one can change that," she said.
Nakatingin lang ako sa likod niyang papalayo habang patuloy itong naglalakad.
Ang isip ko naman ay puno ng mga katanungan.
Why me? Do I deserve this…?
- Writer
