Chapter 12
1247 Words
Blennise POV
Maaga akong nagising para magluto ng breakfast namin ni damuho.
Habang nagpriprito ako ng bacon ay narinig ko na ang yabag niya na papalapit dito sa kusina.
"Good morning" saad nito sa husky na boses halatang bagong gising palang ito nilingon ko naman siya at nakita kong mataman itong nakatitig saakin habang sapo sapo ang ulo.
"Pwede po ba sir wag nyo akong titigan ng ganyan di pa tayo bati naawa lang ako sayo kagabi kaya kita tinulungan iinom inom kasi di naman pala kayang ihandle ang sarili" saad ko sa kanya. Akala ko ay susungitan ako nito pero taliwas ang ginawa nito.
"Gusto kong laging nakikita ang maganda mong mukha. I've been missing that since you didnt show up" saad niya na nagpakislot ng puso ko.
Ano bang nangyayare saakin bakit tumalon ang puso ko sa sinabi niya at bakit ito tumitibok ng malakas.
Nailang ako sa pagtitig sa kanya kasi nakaboxers lang ito at sando na ngayon ko lamang napansin kong hindi pa napababa ang tingin ko sa kanya.
Tinapos ko na ang piniprito kong bacon at nagsimula nang maghanda sa lamesa tinimplahan ko rin siya ng brewed coffee para sa hang over niya.
"Oh heto sir kape para mawala ang hang over nyo" saad ko at ibinigay ko ang kape sa kanya pero muntik ko nang mabitawan ang mug dahil imbis na ang mug ang hawakan niya ay ipinatong niya ang kamay ko na nakahawak sa mug mabuti na lang ay hawak niya rin ito napatingin ako sa kanya na mataman ring nakatingin saakin.
ahmm sir ang kamay ko posaad ko dahil mas lalo akong naiilang dahil sa nangyayare samin mabuti na lamang ay binitawan na niya ang kamay ko at kumain na kami ng breakfast ng tahimik.
Nang matapos kaming kumain ay sinabihan ko na muna siyang pumunta na muna sa sala at maghuhugas lang ako tahimik lamang itong sumunod sa sinabi ko pero nakatitig parin saakin.
Nang matapos ko nang hugasan ang pinagkainan namin ay pumunta na ako sa sala at naabutan ko siyang nanonood ng palabas sa telebisyon at nang makita niya akong papalapit sa kanya at nandoon na naman ang pagtitig niya saakin na para bang mawawala ako sa paningin niya kaya hindi ko na nakayanan ang pagtitig niya saakin at kinausap ko na siya.
Bakit po titig na titig kayo saakin.kanina pa po kayo sir nakakailang lang kasi po saad ko sa kanya at nakita ko itong napabuntong hininga bago ulit tumingin saakin.
"Sorry for that I just cant believe na nasilayan ko na ulit ang mukha mo na nandito ka kasama ko" saad niya at nakaramdam ako ng pagkaweird sa kanya dahil he's not like this. He is a serious type na walang emosyon lagi ang mga mata at hindi siya palasalita but this guy infront of me is like another Mr. CEO kasi may mga bagay siyang ginagawa na hindi ugali ni Sir.
Hindi ko na lamang pinagtutunan pa ng pansin ang sinabi niya dahil malilito lamang ako "Bakit po pala kayo nandito?" tanong ko sa kanya.
"First of all I want to say sorry for all the things I've done to you Im sorry for being a jerk Im sorry for raping you I'm just jealous that time and I cant control myself so I did that to you. When the times that you didn't show up to my office and I didn't see your beautiful face. I felt empty and Im going crazy thinking about where are you o baka sumama ka na kay Matt. I'm sorry kasi naging marahas ako sayo nagawa ko lang naman yun because I really love you" alam kong nasabi na niya at paulit ulit na siyang nagsorry kagabi pero ang hindi ko inaasahan ay ang huli niyang sinabi.
"a-anong sabi n-nyo" gulat na gulat kong tanong dahil sa sinabi niya.
"yes what you heard is the truth I just realized that I'm already inlove with you the time that you didnt show up to me halos mabaliw ako noon kakaisip kong anong nangyare saiyo at kong saan ka pumunta. You didn't know how much I am being scared the time na wala ka sa paningin ko" saad pa niya at tumabi saakin at kinuha at hinawakan ang mga kamay ko.
Habang ako naman ay tulala pa rin dahil hindi madigest ng isipan ko ang mga sinabi niyakahit gaano ko pa mang ipasok sa isipan ko ang sinabi niya ay patuloy ang pagtutol nito dahil hindi ako makapaniwalang ang Mr. CEO naming na masungit. Walang ekspresyon ang mga mata, masungit at higit sa lahat ay jerk ay mahal ako. It's like a dream at mahirap paniwalaan na totoo.
Ilang minuto rin akong nakatulala at nang makabawe ako ng huwisyo ay nakita kong hawak hawak niya ang kamay ko at nakatiitg saakin at kitang kita ko ang mga magaganda niyang mata na dati walang ekspresyon ay punogn puno ngayon ng sinseridad. Saglit akong namesmerized sa mga mata niya dahil minsan lang ito mangkaroon ng ekspresyon.
"p-pero p-paano naman po yun nangyare?" nauutal na tanong ko sa sinabi niya.
"look at me okay" saad niya kaya napatitig na naman ako sa mga mata niyang nandoon parin ang sinseridad "I dont know kong kailan nagsimula na mahalin kita pero totoo ang sinasabi ko sayo please believe me Blennise. Bago rin saakin itong feeling na ito dahil this is the first time that nakaramdam ako ng ganitong damdamin kaya halos mangapa ako sa pag aanalisa ng nararamdaman ko kaya hindi ko nalaman agad na matagal na pala kitang minmahal dahil nung una ay itinatanggi ko ito sa sarili ko. But now hindi ko na kaya pang mawala ka sa paningin ko at mawala ka saakin so please I'm begging you please believe me" buong pagsusumamo niyang saad saakin at medyo namumula na ang mga mata nito na para bang anytime ay tutulo na ang luha nito.
Hindi talaga ako makapaniwala sa sinabi niya but I have this strange feeling na para bang inuudyok ako na paniwalaan ang sinasabi niya saakin..
"all my life ay walang naging mahalaga saakin kundi ang sarili ko dahil maagang nawala ang mga magulang ko walang nagturo saakin kong paano magpahalaga ng bagay bagay. Kaya ako naging cold sa lahat ay dahil ayaw kong makita nila akong mahina ayaw ko na kinakaawaan ako ngayon lang may naging mahalaga saakin at ikaw yun so please dont hate me coz right now ikaw nalang ang nag iisang mahalaga saakin. Please give me a chance to prove to you how much I regret what I done to you and how much I love you aminin ko man sa hindi ay naiintindihan ko siya dahil maging ako rin ay maagang nawala sina mama at papa".
Hindi ko alam sa sarili ko pero awtomatiko itong yumakap kay Mr. CEO na naluluha na siguro nga I should give him a chance to prove himself to me even though bago rin saakin itong nangyayare saamin but hindi naman siguro masamang sumubok.
Hinagod ko ang likod niya habang magkayakap kaming dalawahindi ko alam sa sarili ko kong bakit Masaya ang puso ko na andito siya sa tabi ko at sa nalaman kong mahal niya ako.
"sssshhhhh andito lang ako siguro wala namang masama na subukan natin. I will give you a chance Mr. CEO to prove your worthiness to me and to prove yourself and your love nakangiting saad ko sa kanya parang nabura lahat ng galit at inis ko sa kanya dahil sa ginawa niya.
- Writer
