Fern Araojo
“HINDI RAW maganda ang pakiramdam, susunod na lang ho siya.” Narinig kong sambit ng kasambahay. Ayokong mag inarte pero nahihiya akong lumabas. Hindi ko alam kung kailan pa ako nahiya at bakit sa pagkakataong ito ay hindi ko magawang magkaroon ng kapal ng mukha.
Tinakpan ko ng kumot ang mukha ko nung marinig ang pagbukas ng pintuan sa cabin. Pumasok siya at narinig ko ang yapag hanggang ang pagsarado ng pintuan. Hapon na, ilang oras na lang ay magdidilim na.
Inaasahan ko na na kokomprontahin niya ako at palalabasin para makisalo dahil maya-maya lang ay magdiriwang na ng kaarawan ang anak ni Conrad. Pero nagulat ako nung humiga siya sa tabi ko, hinila ng kaunti ang kumot at pinulupot ang kamay sa aking baywang.
“Sorry,” mahinang bulong niya habang nasa likod ko.
“Ayos lang,
