Fern Araojo
PINANUOD KO ang mga bata na masayang naglalaro sa parke. Nung makita ko ang papalapit na si Ate Marie hawak ang tiyan niyang malaki ay ngumiti ako at kinawayan siya. Huminto siya para maupo sa tabi ko at bumuntong hininga ng malalim.
“Hindi ko alam kung bakit ang hilig hilig mo sa mga bata.”
Natawa akong sumulyap sa mga bata. Ito na rin kasi ang huling tulong na kaya kong ibigay sa kanila, mga gamit sa eskuwelahan at simpling pagkain. Nakausap ko na ang mga madre rito, humingi ako ng tawad dahil mukhang hindi na ako makakaabot pa ng tulong sa kanila. Naintindihan nila at sinabing hindi ko naman dapat ihingi ng tawad ang bagay na yun.
“Dito naman kasi ako tanggap, Ate. Yung mga bata, sobrang inosenti at… tanggap nila ako kahit anupa man ako. Mahal nila ako rito.”
Tumang
