After Death (TAGALOG)

Kabanata Bente Tres

Kinabukasan nang magising siya ay hindi niya kayang igalaw ang katawan para bumangon. Sobrang init din ng pakiramdam niya ngunit ang lamig ng kamay at paa niya kaya nakabalot siya ng kumot.

Pinilit niyang ibuka ang mata kahit parang pinupokpok ng martilyo ang ulo niya. He checked the time and saw that's it's already nine in the morning. Napatagal ata siya ng tulog.

Inayos niya ang kumot na nakabalot sa katawan. Naka-todo ba ang air-conditioning? Bakit parang nag-teleport ata ang kwarto niya sa Antartica?

Wala siyang lakas para bumangon. Kakagising niya lang pero wala kaagad siyang energy. Hinawakan niya ang sariling leeg, mainit.

Seriously? Ngayon pa talaga siya nagkasakit? May lakad sila mamaya ni Amir, pupuntahan nila ang bahay ng mga magulang niya. Sa ngayon, wala nang nakatira doon at ang care taker lang na pumupunta tuwing sabado para mag linis.

But now that he's sick, he can't go. Kinapa niya ang phone sa side table para tawagan si Amir. Ilang rin lang at sumagot kaagad ito.

"Are you already there?" bungad ng kaibigan.

"I can't come," paos ang boses na saad niya, "I'm tied to my bed."

Nakapikit ang mata na dumapa siya sa kama at hinila hangang leeg niya ang kumot. He struggled to find a comfortable position, his body aches like s**t! Para siyang pinabuhat ng tripleng bigat niya sa sobrang pananakit ng katawan niya!

"Can you take care of yourself? Want me to send a helper in your residence?" Concern na tanong ni Amir.

"Nah, I can handle this," tangi niya, "Tuloy ka pa rin ba?"

"Oo, I have something to do next week so I can't just ditch this."

"Yeah, balitaan mo nalang ako."

"Of course."

Nang binaba na niya ang tawag ay basta niya nalang tinapon sa kung saan ang cellphone at umob-ob sa unan. Looks like this day will be uneventful.

Matutulog nalang muna siya at baka paggising niya ay medyo magiging okay na ang pakiramdam niya. Walang laman ang tiyan niya ngunit dahil sa sakit hindi siya nakakaramdam ng gutom.

He drifted off to sleep, nagising lamang siya nang may malamig na kamay na humahaplos sa noo niya.

"You're hot," saad ni Patricia pagbuka niya palang ng kanyang mata. He almost forgot na may kasama pala siya dito sa bahay niya.

"I know," magaspang ang boses na ani niya. It was meant to be a joke but Patricia just stared at him like he's grown two head.

May narinig siyang beep at ngayon niya lang napansing may nakapansak palang thermometer sa kili-kili niya.

Saan kaya to nakuha ni Patricia? May thermometer naman siya na sa bibig nilalagay ah, kailangan talaga sa kili-kili?

"Thirty-nine point 4, high fever," saad ni Patricia matapos tignan ang thermometer. L

She set it aside at pinanood niya itong kumuha ng bowl sa tray na nakapatong sa side table niya.

"Sit properly and eat this," she commanded.

Sumunod siya dito dahil medyo nakakaramdam na siya ng gutom. Sobrang tuyo na rin ng bibig niya kaya napatingin siya sa isang baso ng tubig na nasa tray.

Sinundan ni Patricia kung saan siya nakatingin, mukhang nabasa nito ang iniisip niya dahil kinuha nito ang baso ng tubig at binigay sa kanya.

"Thanks,"

He dranked the water like a fish out in the sea. Nang maubos ay siya na sana ang mismong magbabalik nito sa side table ngunit inagaw ito ni Patricia.

"Don't force yourself," sita nito sa kanya, "Eat your breakfast so you can drink the medicine."

Patrcia watched him like a hawk while he's eating the lugaw si made. Alam niyang si Patricia ang nagluto nito dahil wala namang ibang pwedeng gumawa.

She fixed his pillows and comforter. Pagkatapos niyang kumain ay inayos nito ang pinagkainan niya at pinanood siyang inumin ang gamot na binigay nito. The whole process he remained silent, but his heart is jumping in joy whenever she looks at him to check if he's doing what she instructed.

She looked like his nurse angel.

Feeling niya ay gumaling siya bigla. Mukhang kayang kaya na niyang bumuhat ng isang sakong bigas!

She checked his temperature for the second time, bumaba lang ito ng isang hakbang kaya mataas pa rin ang lagnat niya.

"Lay in bed and rest. If you need anything, just call my name."

Hindi na siya nakapagsalita, nang matapos siya nitong alagaan ay bitbit ang tray na may mga walang laman na bowl at baso, lalabas kaagad ito ng kwarto para pabayaan siyang mag-recover mag-isa.

Bad, so bad Patricia. Can't you see how I look at you with my cutest puppy eyes to beg for you to stay? May mas interesante pa ba sa pinto kesa sa puppy eyes niya?

"Patty..." he called. Napahinto ito ngunit hindi lumingon kaya tinawag niya ulit.

"Patty... Patty... Are you deaf, Patricia?" Umabot pa ng pangatlong tawag bago ito lumingon.

"Rest, you big baby."

Tinawag siya nitong baby. Alam niyang para dito ay nangiinsulto na ito ngunit para sa kanya ay ang sarap pakingan ng pagtawag nito sa kanya.

"Then cuddle me to your chest like a new born baby," he retorted, "Balik ka dito, tabihan mo ako, dito ka lang..."

Patricia's face showed a tiny bit of emotion. She looked shocked and helpless while looking at him reaching out his hand to her.

"What has gotten into you? Ganyan ba talaga ang mga tao kapag nagkakasakit? Nag-iba na pala ang mga galaw ng mga tao sa panahon ngayon."

"What?" Hindi niya narinig ang pinagsasabi nito dahil tinatamaan na siya ng antok. "Patty come here please..."

Patricia sighed like a helpless mother and put the tray on the table. Umusog siya para may space itong mahihigaan. Patricia occupied the space he provided, sumiksik siya sa babae at yumakap sa bewang nito.

Her skin feels like he's hugging a human figurine made with ice. Lalo tuloy siyang nilamig ngunit wala siyang pakealam. Right now, he just want to be beside Patricia.

"You are cold," saad nito, "It'll just worsen if you'll keep on hugging me."

"No!" He stubbornly declined. "I won't let go, ever!"

"I'm not saying you let go," frustrated na saad ni Patricia. Wala itong nagawa at niyakap na lamang siya habang ang isang kamay nito ay hinahaplos ang buhok niya.

"You're too vulnerable, Asta..." she suddenly commented.

"Why is that?" Tamad na tanong niya habang nakapikit. He's fighting the urge to sleep, he still don't want this moment to come to an end.

"A little heartbreak already gave you this much illness," she answered.

"It's not just a little heartbreak, Patty. It's my life.."

Natahimik si Patricia, mukhang pinag-iisipan ang sinabi niya. He lazily looked up at her, nakatingin ito sa kawalan na tila may iniisip na malalim.

"Point taken," biglang saad nito. "I'm the one who's too vulnerable then?"

"Why? I don't think of you as a vulnerable kind of woman, you look independent but broke," he laughed slightly, "But I'm sure you are strong and dependable."

"How can you say that? You don't know me."

Nagkatitigan silang dalawa. Yeah, she's right. He don't know her, he don't know her struggles and joys. He just know her name but not her story.

But does it even matter? What matters the most for him is now.

"Nasabi ko iyon dahil tinulungan mo akong unti-unting makabangon. You supported me silently, you prevented me from hurting myself, you always appear whenever I need a helping hand. That's why I did say that."

Sumasakit na ang ulo niya pero pinipilit niya pa ring magising para lang mas mapahaba ang oras nilang magkatabi sa kama. They were doing nothing s****l, they were just talking and cuddling like they were in a long term relationship.

Which is not. He don't know what to call their relationship, friends? Best friends? May magkaibigan bang babae at lalaki na magtatabi sa kama? May magkaibigan bang nagyayakapan sa ilalim ng kumot?

"Hindi ka ba nagtataka sa pagkatao ko? Wala ka bang balak na tanungin ako?"

Umiling si Asta. "I don't want to force you into confessing something you're not ready to confess yet. I respect your privacy and decisions, so I'll wait when will you open up to me."

The most important thing in a relationship is respect. Kahit anong relasyon pa yan, magkadugo, magkaibigan, magkasintahan, respect should always be there.

"How about you won't get a chance to know me? Paano kung bigla na lang akong mawawala, leaving everything behind, including you?"