“‘Gising na, sleepyhead. Kapag hindi ka bumangon ngayon, mauubusan ka ng bacon,’ pang-aasar niyang bulong sa tenga ko.”
“Ang aga mo namang mang-trip,” reklamo ko, pilit tinatakpan ang mukha ko ng kumot. “Baka puwede namang matulog muna kahit limang minuto?”
“Five minutes mo umaabot ng isang oras,” natatawang sagot ni Andrew. Hinila niya ang kumot ko pababa, saka ako tinitigan nang may halong panunukso at lambing. “Buffet breakfast ‘to. Hindi ka pwedeng ma-late.”
“Ang seryoso mo sa pagkain,” irap ko, pero bumangon din ako. “Sige na nga. Pero kapag wala akong nakitang masarap, kasalanan mo.”
“Deal,” sagot niya. “At kapag may masarap, kasalanan ko rin.”
Hindi ko napigilan ang ngiti ko.
Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagbago ang timpla naming dalawa, pero mula nang magising ako sa k
