“Lumapit ka,” mahina kong utos, mababa ang boses, puno ng init at babala.
“Andrew…” mahina niyang sambit, parang alon na hinahaplos ang dalampasigan—malambot pero may lakas na kayang gumiba ng pader sa loob ko.
Lumapit siya. Hindi na ako nagulat. Sa mga mata pa lang niya, alam ko na. Alam kong handa na siyang magpahintulot. Hindi dahil pinilit ko. Kundi dahil pinili niya.
At sa sandaling iyon, doon ko napagtanto kung gaano siya kaimportante sa akin.
Hindi ito basta pagnanasa.
Hindi ito simpleng pag-aari.
Ito ay pagpili. Araw-araw. Gabi-gabi.
Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya, marahan, halos nanginginig ang mga daliri ko. Hindi dahil sa lamig ng Baguio, kundi dahil sa init na siya mismo ang nagpasiklab.
“Look at me,” bulong ko.
At nang gawin niya, para akong tinamaan ng kidl
