“Bakit hindi mo lang sabihin ang totoo?”
Ito ang unang linya ko habang nakatayo sa harap niya sa sala ng penthouse, ang liwanag ng buwan na pumapasok sa malalaking bintana ay naglalaro sa mga anino sa paligid namin. Ang boses ko ay halo ng galit, pagkabigla, at isang kakaibang panghihingi ng paliwanag.
Ngumiti siya, malamig at tahimik, hindi nagpapakita ng kahit anong emosyon. “Daisy… hindi lahat ng bagay ay kailangan mong malaman,” sabi niya, parang bulong pero may bigat sa bawat pantig.
“Hindi lahat ng bagay? Andrew, lahat ng nangyayari sa pamilya namin… sa akin… parang lahat ay may koneksyon sa iyo! At hindi mo kami sinasabi kung bakit!” Halos sumisigaw ako sa emosyon, nanginginig sa galit at frustrasyon.
Tumayo siya, mas malapit sa akin ngayon, halos nararamdaman ko ang init ng kat
