When I Met Him

Chapter 46

S C A R L E T T

"One order of cappuccino please" I said.

Andito kasi ako sa isang coffee shop, dumiretso ako dito dahil may meeting ako sa labas ng company namin.

"Hahabol ako, kukunin ko lang yung kailangan mo for the meeting." Sabi ni Rosie sa akin habang kausap ko siya sa phone.

Napatingin ako sa wrist watch ko. "Maaga pa naman pwede ka pumunta sa office."

"Okay Director Carly."

Pagkatapos nun binaba ko na yung call sakto dumating ang order ko.

"Salamat."

Pagtalikod ko bigla ako may na sagi na tao kaya nahulog yung coffee na hawak ko.

Imbes magalit ako, napanganga ako dahil sa taong kaharap ko. "I'm sorry miss, I didnt see, I'm busy at my phone."

Hindi ko akalain na magtatagpo muli ang landas namin ni Leo ng hindi ko inaasahan.

"I-Its okay." Nauutal kong sabi.

"I'll buy you nee one."

Umiling ako agad. "Hindi na kailangan."

"I insist." He said the he smile at me.

Hindi na ako nakasalita pa dahil nag order na siya. "Dito muna tayo while waiting our order." He said.

Kaya umupo kami sa bakanteng table. "Are you in a hurry? I'm sorry if I mess your drinks."

"Its okay. Hindi naman ako nag mamadali." Sagot ko, parang hindi ko siya kayang kausapin dahil hindi ako sanay na ganito niya ako kausapin.

Hindi ako makapaniwala na mamakausap ko siya muli nang ganito ka lapit. Who would be thought that this day will come. Sometimes iniisip ko kung kailan muli mag tagpo ang mga landas namin ni Leo. Pero hindi ko inakala na ngayon araw pala yun, my heart beating so fast everytime he look at me.

Nakakailang.

Naalala ko yung unang araw na nakilala ko siya, kung gaano niya ako sinungitan.

Napakunot noo ako nung mapansin kong hindi niya gamit ang wedding ring niya, I know his married right pero bakit hindi siya nag susuot ng ring?

"Have we met before?"

Nagulat ako sa tanong niya kaya napatingin ako sa kanya. "Amh. I think because you look familiar." I answered.

Ano bang ginagawa mo, Scarlett? Huwag ka maging tulad sa iba o kay Madison kayang sirain ang isang relasyon. You don't go that low for the love, Scar.

But- I love him. I still love him, I don't think I can forget him.

Yung pag mamahal ko sa kanya feeling ko hindi agad mawawala kahit may makilala man ako, hindi tulad sa nararamdaman ko kay Tristan. I fell out for him that easily when I men Leo.

"Really? You look familiar too." He said. Dumating ang order namin, kaya tumayo na ako. "You can stay for awhile while drinking your coffee." Napatingin ako sa wrist watch ko, mukhang hindi pa naman oras ng meeting ko kaya I can still stay.

Kaya umupo ako ulit. "Okay lang ba? Baka kasi may kasama ka na asawa o girlfriend."

He smiled at me. "I don't have like that." He said.

Don't tell me his a playboy? Matapos niyang maaksidente. Pero natuwa parin ang puso ko nung sabihin niya yun.

"Really? That's good. Baka kasi mahila nalang buhok ko nang hindi ko nalalaman na may girlfriend ka o asawa." Sabi ko.

"How about you?"

"Me?" Sabay turo ko sa sarili ko. "Boyfriend? I don't have one." Sabay iling ko.

"I don't believe you." He said while smiling. "You are beautiful, how can that happen?"

"I have one before. But something happen." I said.

Kumunot noo niya. "What happen?" He asked, hindi ako nakasagot. "I'm sorry, if I am feeling close we just -"

"No its fine." Sabi ko kaagad, I want him to feel comfortable to me like before nung wala pa siyang amnesia. "He have a car accident, and he don't remember anything, and don't remember me."

"Oh. Just like me? Am I your boyfriend?" Natigilan ako sa tanong niya, pero bigla siyang tumawa. "Just kidding, I'm sorry I just said that because you look sad."

Natawa nalang ako ng pilitan. Hindi nakakatuwang biro yun, malapit na akong tumango sa tanong niya kung hini lang niya binawa ang tanong na yun.

"Have you talk to him? Maybe he remembers you when you approach him?"

Umiling ako sabay yuko. "I wish too. But he don't remember me." Tumulo yung luha sa mga mata ko, hindi ko man lang napigilan dahil bigla nalang itong pumatak.

I still feel the pain, I'm still hurt when I realized na hindi na siya yung Leo minahal ko dahil nakalimutan na niya ako. If siya si Leo na nakilala ko, hindi niya ako sasaktan tulad ngayon.

"I'm sorry kung tinanong pa kita-"

"Its fine. Gusto ko lang malabas yung na raramdaman ko. Alam mo ba wala akong masahihan sa totoong nararamdaman ko, sayi lang because you are stranger to me, you won't just be because you don't know anything." Sabi ko, hindi siya sumagot nakatingin lang siya sa akin kaya tinuloy ko ang sinasabi ko. "I want to forget him, I really want too. Because his married already to his ex, pero ang hirap. Ang hirap siyang kalimutan, I want him to be with me forever. Akala ko nga siya na ang lalaki na mamakasama ko, hindi pala." Malungkot kong sabi.

Nagulat ako nang hawakan niya ang kamay ko. "Cry hanggang sa mabawasan yung sakit na nararamdaman mo." He said, napatingin ako sa kanya. "You don't deserve that pain, I think you are a good person so I know you deserve better than that. If I were you I'll do everything basta maalala niya lang ako."

Dahil sa sinabi niya hindi ko napigilan ang sarili ko na halikan ko siya.

Nagulat ako when he response my kiss....

It going deeper- pero bigla nag ring ang phone ko kaya natulak ko siya.

Napatayo ako at kinuha ko yung phone ko sa table. "I'm sorry." Tinalikuran ko siya at lumabas na ako ng coffee shop na yun.

Hawak ko ang puso ko habang papunta ako sa kung saan ko pinark ang kotse ko.

Pag lapit ko sa kotse ko sumakay agad ako, inuntog ko ang ulo kosa manibela ng ilang beses.

Nung maalala ko na kanina pa nag riring ang phone mo, tininggan ko kung sino ito. Nung makita ko si Rosie yun, sinagot ko kaagad ito.

"Thank you for saving me." Yan agad ang bungat ko sa kanya.

"What?" She said. "Anong oras na? Kanina pa ako dito sa restaurant, parating na sila Mr. Ong."

"I'm coming." Yan agad sabi ko.

I start the car, I tried to not think what I did dahil may meeting ako ngayon.

Pagdating ko sa restaurant sakto na dumating din si Mr. Ong.

PAGKATAPOS nang meeting namin, and I closed the deal. Umalis na sila Mr. Ong and then naiwan kami ni Rosie.

"Parang kanina ka pa hindi kumikibo." Sabi ni Rosie.

Kaya hinarap ko siya. "I did something na hindi naman dapat."

"Can you just spill it?" Kaya kinwento ko sa kanya ang nangyari. "Omygosh girl! Really?" Reaksyon niya pagkatapos ko ikwento sa kanya ang nangyari.

Tumango ako. "Hindi ko alam anong ginawa ko pero bigla nalang gumalaw ang katawan ko."

"Alam mo ayokong kunsintihin ka, pero malay mo hindi talaga sila kasal baka gawa-gawa lang ni Madison yun dahil walang maalala si Leo."

Napapikit ako ng mga mata ko. "Am I destroying something?"

"What if alamin mo? Siya na ang sumagot sayo na wala siyang asawa diba? Then if meron nga and its not your fault dahil he said wala."

"But I know."

"Still your choice."

"When I met him he change the whole me. He teach me how to stand in my own feet ng walang tulong ng magulang ko, he teach me how to do the house chores ng walang katulong na nauutusan ko. That's happen when I met him, Rosie. And he teach me how to love him at the same time forget about Tristan. How can I gave him up so easily?"

"That's why I am telling you, its your choice. But dapat mo din ihanda ang sarili sa maaring outcome sa desisyon mo. Masasaktan ka, sasaya ka, and some people will judge you and makakalaban mo muli si Madison."

Tumango ako, niyakap ko si Rosie. "Thank you for being there for me. You didn't judge me sa ginawa ko, sa maaaring kong gawin."

"Because I don't have the right, dahil sarili mo yan. Alam mo kung saan ka sasaya ka, but pag hindi mo na kaya andito lang ako, Carly."

Napangiti ako.