When I Met Him

Chapter 47

L E O N A R D

Napahawak ako sa labi ko pagkatapos akong halikan ni Scarlett, dala na din sa gulat at saya.

Ngayon ko nalang ulit naramdaman ang malambot niyang labi, I want it more...

I realized na umalis na pala siya, agad akong tumayo para habulin siya pero huli na nung lumabas ako dahil nakaalis na ang kotse niya.

Napahawak ako sa dibdib ko, ang lakas ng t***k ng puso ko. I won't deny it na ginusto ko ang nangyari. I don't care about our safety, I know I can protect her them.

Kaya gagawa ako ng paraan para magkalapit muli kaming dalawa, I can't lose her.

I phone rang..

I answered my phone when I saw that's calling me. "What?" Yan agad ang bungat ko sa kanya.

"I need you in our company."

"You need me? Why are they gonna full out their share because I don't marry their daughter?" Galit kong tanong. "Dad, the eldest son is the one who need to do something for you to save your company."

"Leo, please."

Umiling ako kahit hindi niya makita niyo. "I won't marry her. Isa lang ang babaeng mamahalin ko at si Scarlett lang yun. I don't want my share from my company, so you can give my share to your son, para hindi niyo na ako kakailangain."

"Leonard! Anak lang kita kaya gawin mo ang inuutos ko!"

"Just remove my name from your family list, don't worry hindi ako magagalit. I'll be more thankful, just don't push me to do things that I don't like.

Pagkasabi ko nun, binaba kona ang phone.

I making a decision, hinding hindi na ako babalik sa amin. Malaki na ang naipon ko para mabuhay ako ng mag isa, sobra-sobra pa ang naipon ko para lang sa sarili ko.

May restaurant pa ako, kaya alam kong hindi ko kakailangain ang tulong ng pamilya ko.

I don't care about my share or anything.

Si Scarlett lang ang importante para sa akin, siya lang.

PAG KAUWI ko ng bahay dumiretso agad ako sa kwarto at nag simula na ako mag impake.

I've decided already, I'll leave this family for my own good and my future.

Si dad na ang bahala kung anong ihaharap niya sa pamilya ni Madison, I can't pay myself for his mistake.

Pumasok si mommy sa kwarto ko sakto tapos na ako mag impake. "Son, where are you going?"

"I'm leaving this mansion mom."

Hinawakan ni mommy ang braso nung palabas na ako ng kwarto. Umiling siya sa akin pag lingon ko sa kanya. "Please, let me fix this family."

"Can you? Sana nagawa niyo na diba one year ago. Pero wala eh. You can't fix this family."

"I'll talk to your father."

Umiling ako. "Malaki na ako mom. I should have my own house and family already."

"Look at your brother, Diego.-"

"Mom, his different from me. He wanted to be like dad" Umiling. "At hindi ako ganun, I want to do what I want, hindi yung si dad pa ang mag desisyon sa kung ano gusto ko. I am the second son so set me free."

Inalis ko na ang kamay ni mommy at bumaba na ako.

"What's going on?" Tanong ni Diego nung makita niya ang bagaheng dala ko. "Your leaving again?" He laugh. "Yan nalang ba magagawa mo sa pamilyang ito?"

"You are the eldest so you are responsible for this family. Kaya pwede ba hayaan niyo nalang ako?!!"

"Ganyan ba ang isusukli mo sa lahat ng ginawa sa atin ng magulang natin?"

"Fvck off, Diego. You don't know anything, stop acting like you are a perfect son. And anyway, just use.my share para bayaran ni dad ang utang na loob niya sa pamilya ni Madison, dahil hinding hindi ko gagamitin ang sarili ko to pay dad dept." Pagkatapos nun, tinalikuran ko na sila.

"Leonard! If you step outside the house, wala ka nang pamilyang babalikan pa!"

Hindi ako na sindak sa sinabi ni Diego, mas gugustuhin ko yun para wala na akong iisiping pamilya only my self pati sa babaeng mahal ko.

I already found a condominium near at my restaurant kaya kinuha ko kaagad yun, para kung pupunta ako ng restaurant hindi ko na kailangan gamitin ang kotse ko.

I can walk, its even better.

Kukuha ako ng tiempo kung kailan ko sasabihin kay Scarlett ang totoo or else mag panggap nalang ako na naalala ko na ang lahat.

Sana hindi pa huli ang lahat bago ko masabi kay Scarlett ang totoo.

M A D I S O N

My phone is ringing, kaya kinuha ko muna ito sa bulsa ko para tingnan kung sino yun.

Nung makita ko si Diego, iniwan ko na muna sa assistant ko yung trabaho.

Pumasok na muna ako sa office ko. "What?"

"Your ex-fiance is gone."

Biglang lumakas ang t***k ang puso ko sa sinabi ni Diego dala ng takot. "What are you talking about?"

"He leave the house for good. He wanted to give his share as exchange of my father dept."

"Bullshit!" Sinipa ko ang upuan na nasa tapat ko. "You didn't stop him?"

"I did. But he already made his mind."

"Damn it, Diego. You should try harder. I know you like Scarlett, kaya nga sinumbong mo sa akin kung saan si Leo diba? I know everything about your motive, Diego." Sabi ko sa kanya. "Why won't you do everything para bumalik siya or else I'll talk to your father about your rival."

"Fvck you, Madison! Kaya ka iniwan ni Leo dahil sa ugaling meron ka! You don't deserve my brother, his better not to have you in his life dahil sisirain mo lang ang buhay ang kapatid ko."

"So cheesy!" Natatawa kong sabi. "Diba mag kaaway kayo dahil lang sa iisang babae? Why protecting him from me?"

"Shut up! He's still my brother!" Pagkatapos nun binaba na niya ang phone.

Naitapon ko sa wall ang phone sa sobrang inis! I need to find him, hindi ko hahayaan na mag wagi siya sa binabalak niya. His mine! Hindi masasayang ang buhay ng kakambal ko kaya I need yo marry bilang kapalit sa kapatid ko!

Kinuha ko yung bag ko, pagkatapos dire-diretso akong lumabas na boutique ko.

HINDI KO alam pero dito ako dinala ng mga paa ko sa restaurant, nalaman ko na pag aari pala ito ni Leo.

Pumasok na agad ako sa loob, when my attention caught by that gay who always interfere when I go here.

Lumapit ako sa counter, gulat pa siya makita ako. "What is your order maam?" Sarcastic niyang taong.

"Ilabas niyo si Leo!" Sigaw ko, kaya pinagtitinginan na kami ng mga customer doon.

Kumunot noo niya, hindi ko na inantay na sumagot siya pumasok na ako sa loob para pumunta ng opisina. "Baliw ka ba! Alam mong trespassing ka!"

Pag bukas ko ng pinto ng opisina, walang tao doon. Kaya hinarap ko yung bakla. "Saan mo siya tinatago?!!"

"Nababaliw kana ba? Diba nga may amnesia si Leo? Paano siya makakapunta dito?"

Bigla kong na realize ang ginawa ko, oo pala nag papanggap ng may amnesia si Leo malamang hindi yun pupunta dito.

Inayos ko ang sarili ko, taas noo ko siyang tiningnan.

Ikaw lang mismo ang gumagawa para malaman nila ang totoo, Madison!

"I'm sorry, I think I got the wrong place." Nilampasan ko siya pero pinaharap niya ako.

"May amnesia ba talaga si Leo?"

Hindi ko pinahalata ang nerbyos ko, tinaasan ko siya ng kilay. "Are you saying na ginagago namin kayo?" I laugh. "I wish is not true dahil pati ako nakalimutan niya, we got married after he accident, it is a rush wedding and then he got accident."

Halata sa mukha niya na hindi siya naniniwala sa sinabi ko. "Anyway, let me excuse myself."

Pagkatapos nun umalis na ako doon, huminga ako ng malalim nung nakalabas na ako ng restaurant.

Stupid Madison! Huminga muli ako ng malalim, feeling ko naubusan ako ng hininga dahil sa ginawa ko.

Lumingon ako sa restaurant, I will never step here again.

S C A R L E T T

Maaga natapos ang meeting ko dahil maaga din ito nasimulan. 7am palang wala na ako sa bahay dahil may meeting ako 8am.

Kaya masaya ako nung na close ko muli ang deal, si dad na ang mag uusap sa kanila. I did my part kaya wala na akong dapat ipag aalala pa dahil alam na ni dad ang gagawin niya.

Buti nga nasa good mood lang si dad, hindi tulad nung nakaraan ang kaya tahimik ang bahay.

Naalala ko na ganitong oras pala kami nag kita ni Leo doon sa coffee shop.

Niliko ko ang manibela para pumunta sa restaurant na yun.

Pag park ko, bumaba na ako at naglakad na ako papunta sa restaurant.

Pagpasok ko, napangiti ako nung makita ko siya pero bigla kong naalala ang ginawa ko kaya bigla ako sumeryoso.

Lumingon siya sa direksyon ko, kinawayan niya ako nung makita niya ako, I give him a slightly smile.

Dadaan ko na sana siya pero bigla siyang nag salita. "Hey, we met again."

"Yes,-"

"You can sit here." Kaya wala akong magawa kundi umupo sa table niya, ito din naman ang gusto ko.

He ordered me a coffee, hindi ko alam pero ramdam ko yung awkwardness sa pagitan namin dalawa.

"Anyway, I didn't get the chance to know your name, I'm Leonard Ramirez. How about you?" Nilahad niya ang kamay niya, so I grab his hand and shake hands him.

"I'm Scarlett Anderson, anyway, about what I did last time. I'm sorry-"

"Its okay, can we forget that so we can drop the tension between us."

Napangiti ako. "Sure. Is this your favorite coffee shop?" I ask him dahil mukhang dalawang beses ko na siya nakita dito.

Dumating na ang order ko, kinuha niya yun at binigay sa akin. "Pwede ba tayo maging kaibigan?" He ask me.

Napatingin ako sa kanya, dahan-dahan akong tumango. "S-Sure." I said.

"Can I ask your number, you know to get to know you."

Hindi na ako nag dalawang isip pa, binigay ko kaagad ang number ko sa kanya. "Just make sure na walang magagalit, okay? I don't-"

"No, promise."

Tumango ako, I take a sip of my coffee, hindi ko mapagilan ngumiti habang nag uusap kami.

Kung mali ang ginagawa ko, then I'm sorry. Dahil bago nagka amnesia si Leo, kami pa ni Leo nun. So si Madison ang umagaw, hindi ako. Kinukuha ko lang ang akin.