ANG LIHIM NG SITIO TINIEBLAS

UNANG KABANATA: ANG MGA BELLATOR SA SITIO TINIEBLAS Ang gabi sa Sitio Tinieblas ay hindi lamang madilim; ito ay tila may sariling buhay na humihinga, bumubulong, at nagbabadya ng panganib. Sa loob ng isang lumang bahay-kubo, binalot ng mabigat na katahimikan ang pag-uusap ng dalawang tao. "Miss Ingrid, bakit ho kayo napasugod sa aking bahay sa ganitong oras?" Basag ang boses ni Mayor Felipe. Hawak niya ang isang gasera na bahagyang umuuga, nagpapalundag sa mga anino sa dingding. Sa kanyang harapan, nakatayo si Ingrid—balisa, pinaliligiran ng tila nag-aalalang hangin. "Mayor Felipe..." Humakbang pabalik ang babae, seryoso ang mga mata na nakatitig sa bintana, tila may nakikitang hindi nakikita ng mortal. "Nararamdaman ko... nararamdaman kong malapit nang magising ang kadiliman dito sa ating lugar. Ramdam ko ang panginginig ng lupa. Oras na para ihanda ninyo si Levi." Hindi pa man nakakasagot si Felipe ay biglang nakarinig sila ng kalaswas sa may pinto. Mula sa madilim na bahagi ng bahay, dahan-dahang lumabas ang asawa ni Felipe na si Mercedes. Nanlalamig ang buong katawan nina Felipe at Ingrid sa kanilang nakita. Duguan si Mercedes, halos hindi makahakbang, ngunit mahigpit ang yakap sa umiiyak niyang sanggol na si Levi. Ang mapulang dugo ay pumatak sa sahig na kawayan, lumilikha ng nakakangilong tunog sa katahimikan. "Anong nangyari, Mercedes?!" Puno ng gulat at takot ang sigaw ni Ingrid habang si Felipe naman ay agad na sumalo sa nanghihinang asawa upang bigyan ito ng paunang lunas. Nanginginig ang mga kamay ng alkalde habang pinupunasan ang sugat ng kabiyak. "Sandali, may mga halamang gamot ako rito," pag-aalala ni Ingrid, mabilis na kinakapa ang kanyang dalang supot. Ngunit bago pa man niya mailapat ang gamot kay Mercedes, isang matalim na huni ng hanging nahati ang pumailanlang. Isang mabilis at nakamamatay na palaso ang bumaon nang malalim sa likod ni Ingrid. "Miss Ingrid, hindi!" Sigaw ni Felipe, nanlaki ang mga mata nang makitang napaatras ang babae, bumaon ang palaso hanggang sa dulo nito. Nanginig ang mga labi ni Ingrid, ngunit pinilit niyang tumayo nang tuwid. "Wag ninyo akong alalahanin! Iligtas ninyo si Levi at si Mercedes... Ako na... ako na ang bahala sa mga alagad ni Pandora!" Kasabay ng kanyang huling salita, mabilis na umusal ng isang sinaunang dasal si Ingrid. Ang kanyang boses ay umalingawngaw na tila kulog. Kasabay nito, mula sa pinakamadidilim na sulok ng kagubatan, nagsilitaw ang mga nilalang na galing sa impiyerno—mga alagad ni Pandora. Ang mga ito ay may wangis ng mababangis na aso, ngunit may mahahabang tainga na tila sa paniki, at mga matutulis na ngiping tumutulo ang malapot na laway, handang pumatay at lumamon ng laman. "Kahit kailan... hindi ka talaga lumalaban nang patas, Marcella!" Paghamon ni Ingrid, tinitiis ang hapdi sa kanyang likuran. Mula sa makapal na usok at dilim ng gabi, dahan-dahang humakbang palabas ang isang matandang babae. Ang kanyang balat ay kasing-putla ng bangkay, at ang kanyang mga mata ay walang kabuhay-buhay kundi purong poot. "Pagsisisihan mo ang ginawa mong pagligtas sa mag-asawang Aswang na 'yan," banta ni Marcella, ang boses ay tila gasgas na bakal. "Kung papatayin mo ako ngayon, handa akong mamatay para sa kanila!" Sagot ni Ingrid, hinaharangan ang pamilya ni Felipe gamit ang sariling katawan. "Inosente sila! Hindi ang mga Alejo ang pumatay sa iyong mga magulang... at lalo na kay Pandora!" Isang multo ng nakaraan—isang matandang may maputlang balat din ang lumutang sa tabi ni Marcella at bumulong, "Wag kang maniniwala sa kanila, Marcella..." "Wag mo nga akong lituhin!" Sigaw ni Marcella, lalong naging mabangis ang mukha dahil sa namumuong galit. "Aswang ang pumatay sa kapatid ko! Sila ang pumatay sa mga magulang ko!" "Totoo ang aking mga tinuran sa iyo, Marcella," malumanay ngunit may awtoridad na pakiusap ni Ingrid. "Masyado kang nagpasakop sa itim na kapangyarihan. Hayaan mong ibalik kita sa liwanag... Hindi mo ba naalala? Tayo... tayo ang nagpapalaganap ng kabutihan at kapayapaan sa Sitio na ito noon. Kaya aking kaibigan... magbalik ka na sa liwanag." "Ibalik sa liwanag? Anong kaibigan ang pinagsasabi mo?!" Humalakhak nang mapait si Marcella, tumaas ang kilay sa tindi ng insulto. "Ang tunay na kaibigan ay naiintindihan ang aking nararamdaman... at lalong hindi sinungaling!" "Hangal ang babaeng iyan, Marcella," muling gatong ng lumulutang na kaluluwa ng matanda. "Ang mga Alejo ang pumatay sa amin nina Ina at Ama. Kaya huwag kang maniniwala sa kanya!" "Lahat ng mga aswang ay pare-pareho lang!" Galit na deklarasyon ni Marcella. Akma na siyang susugod kasama ang kanyang mga halimaw nang biglang sumigaw si Mercedes gamit ang natitira niyang lakas. "Wag kang maniniwala sa kaluluwang kasama mo, Marcella! Hindi siya ang kapatid mo! At hindi kami masama!" Pagmamakaawa ni Mercedes, habang protektado ang sanggol sa kanyang dibdib. Sumang-ayon si Ingrid, "Nagkakamali ka, Marcella. Naging matahimik na ang lahat. Nasa balanse na tayo. Nagkasundo na ang mortal at ang mga nilalang ng dilim sa pinapangalagaang kapayapaan. Ngunit sa ginagawa ninyo ngayon... kayo ay sumira sa pagkakasundo ng dalawang lahi!" "Wala akong pakialam! Mangyayari ang nakatakdang mangyari!" Walang awang sigaw ni Marcella. Itinaas niya ang kanyang kamay. "Aking mga Sigbin... atakihin si Ingrid!" "Hindi ako papayag... dadaan ka muna sa bangkay ko bago mo masaktan ang mag-asawang ito!" Sa isang iglap, ikumpas ni Ingrid ang kanyang mga kamay. Isang dambuhalang ipo-ipo ng hangin ang umihip sa buong paligid, niyanig ang mga puno at pinapikit ang mga Sigbin. Sa gitna ng nagliliparang alikabok at dahon, tuluyang naglaho sa kagubatan ng Sitio Tinieblas sina Felipe, Mercedes, at ang sanggol. "Hindi maaari!" Isang boses ang umalingawngaw—si Pandora, na bagamat isang sumpa o di-makitang puwersa, ay nagwala sa galit nang makitang nakatakas ang mga Aswang. "Aking mga alagad... sundan ninyo ang mag-asawa!" Utos ni Marcella sa mga Sigbin. Subalit bago pa man makahakbang ang mga halimaw, nagsilutangan ang mga tuyong dahon sa paligid kasabay ng pag-angat ng malalaking bato sa hangin. Isang mahiwagang puwersa ang pumigil sa kanila. Mula sa likuran ni Ingrid, lumabas ang mga pigura ng mga mandirigma—ang mga Bellator. "Ingrid! Ayos ka lang ba?" Tanong ng isang magandang babae na may hawak na gintong busog, si Esmeralda. "Esmeralda... mabuti at nakarating kayong lahat," nanghihinang sabi ni Ingrid, habang ang dugo mula sa kanyang likod ay patuloy na umaagos. "Masama ang tama mo, kailangan mong magamot ng mga babaylan," nag-aalalang sabi ni Esmeralda nang makita ang nangingitim na sugat ng pinuno. "Natatandaan mo ba... isa akong babaylan?" Ngumiti nang pilit si Ingrid. "Kaya wag kang mag-alala sa akin. Mamaya ay maghihilom din ang aking mga sugat." Narinig ito ni Marcella at humalakhak siya. "Hangal ka! Ang palasong tumama sa iyo ay may laway ng aking mga alagang Sigbin! Kahit nasa iyo pa ang anting-anting ni Raja Lakandula, kapag nakapasok na ang kamandag ng Sigbin, hindi ka na maliligtas ng kahit anong agimat!" Sa isang mabilis na pagkumpas ng kamay ni Marcella, isang malakas na ihip ng itim na hangin ang bumalot sa kanila, at iglap silang naglaho ng kanyang mga Sigbin sa kadiliman. "Ingrid!" Biglang sumigaw si Esmeralda nang tuluyang manghina ang kanyang kaibigan. Muntik na itong matumba kung hindi lang mabilis na nasalo ni Esmeralda. "Kaya ko pang umuwi sa Casa..." Bulong ni Ingrid, habang malamig na ang kanyang balat. "Ngunit... hayaan mo akong mag-iwan ng isang sumpa... isang sumpa na muling maglalagay sa Sitio sa kapayapaan." "Pero Ingrid, may paraan pa! Muli akong sasangguni sa Libro ng Pangangaway!" Pagpipilit ni Esmeralda, umaapaw ang luha sa mga mata. "Wala nang panahon, Esmeralda... nararamdaman ko na ang aking kamatayan." Sa tulong ni Esmeralda, pinilit ni Ingrid na tumayo nang tuwid sa huling pagkakataon. Mula sa kanyang mga palad, lumabas ang isang mahiwagang tungkod. Sa kanyang huling lakas, mabilis niya itong ibinaon sa lupa. Isang malakas na yanig ang yumanig sa buong Sitio Tinieblas—isang indikasyon na ang sumpa ng proteksyon ay nailatag na. "Ingrid..." Bulong ni Esmeralda, habang dahan-dahang lumaylay ang ulo ng kaibigan. Tuluyan nang nalagutan ng hininga ang kanilang pinuno. "Anong gagawin natin sa kanya?" Tanong ng isang matandang lalaking Bellator na kasama nila. Pinunasan ni Esmeralda ang kanyang luha at nag-utos sa natitirang Bellator. "Ibabalik natin siya sa kanyang mansyon. At nais ko ding humingi ng isa pang pabor sa iyo, kung maaari lamang?" "Ano po iyon, Nana Esmeralda?" Tanong ng matandang lalaki. "Magbigay ka ng telegrama... o iyong ginagamit ng iyong anak... isang kasangkapan kung saan matatawagan mo ang mga kamag-anak mo sa malayong panig ng mundo. Nais kong ganoon ang gawin mo, upang malaman ng mga anak ni Ingrid ang sinapit ng ating butihing Lider dito sa sitio." Napakunot-noo ang matanda bago sumagot. "Iyon ho ay tinatawag na cellphone. Ako na po at ang aking anak ang bahalang makipag-ugnayan sa anak ni Ingrid." Nang makaalis na ang iba pang mga Bellator dala ang katawan ni Ingrid, naiwan si Esmeralda sa tapat ng tungkod na nakabaon. Nag-iwan siya ng sarili niyang sumpa rito bilang proteksyon sa hinaharap: "Sa sandaling dumating ang panahon na ikaw ay mahanap ng apo ni Ingrid, ikaw ay magiging sandata niya laban kina Marcella at Pandora. Nawa'y... hindi naman dumating ang panahon na mapadpad sa kagubatang ito ang apo ni Ingrid, upang hindi na magising ang nilalang ng dilim na si Pandora..." Isang malakas at nagngangalit na hangin ang umihip, pinasayaw ang mga tuyong dahon sa paligid ng tungkod. Tumingala si Esmeralda sa madilim na langit. "Ipaghihiganti kita, aking kaibigan!" Samantala, sa maingay at maliwanag na siyudad, malayo sa misteryo ng Sitio Tinieblas, naninirahan ang isa sa mga anak ni Ingrid—si James Delos Reyes. Sa mga panahong iyon, ang kanyang asawa na si Jocelyn ay nagdadalantao sa kanilang magiging anak na si Miles. Abala ang dalawa sa paghahanda ng kanilang hapunan sa kusina nang biglang bumasag sa tunog ng hiwaga ang pag-ring ng cellphone ni James. Tiningnan niya ang screen. Anino ng pagtataka ang gumuhit sa kanyang mukha. "Sino kaya itong tumatawag? Hindi man lang nag-text, hindi ko rin naman kilala ang numero," sabi ni James, tinititigan ang unknown number. "Baka importante 'yan, Hon. Sagutin mo na lang," nakangiting sabi ni Jocelyn habang naghahalo ng niluluto. Ngunit bago pa man mapindot ni James ang buton, isang kakaibang malakas na hangin ang biglang umihip sa labas ng kanilang bahay sa siyudad—isang hanging hindi natural. Nagsipagsayawan ang mga sanga ng puno sa labas, at dahil sa lakas ng panginginig ng dingding, nahulog ang nakasabit na larawan ng kanyang inang si Ingrid. Nabasag ang salamin nito. "Sandali, ako na ang maglilinis niyan," sabi ni Jocelyn, dahan-dahang humakbang patungo sa nabasag na picture frame. "Hon, wag na, ako na lang, baka masugatan ka pa sa salamin," pag-aalala ni James. "Mabilis lang ito, sasagutin ko lang ang tawag." Pinindot ni James ang berdeng telepono sa kanyang screen at itinapat ito sa kanyang tainga. "Hello? Sino ito?" "Ito po ba si Senyor James Delos Reyes?" Sagot ng isang nanginginig na boses ng babae sa kabilang linya. "Ako po si Karen, anak ni Mang Baste na malapit na kapitbahay ninyo sa mansyon. Nais ko lang pong sabihin sa inyo... wala na po ang Senyora Ingrid." Tila tumigil ang mundo ni James. Biglang nanginig ang kanyang mga kamay, nawalan ng lakas, naging dahilan upang mabitawan niya ang cellphone at bumagsak ito sa sahig. "Hon? Bakit? Anong nangyari?" Tanong ni Jocelyn, kinabahan sa biglang pamumutla ng asawa. Tumingin si James kay Jocelyn, basag at nanginginig ang boses. "Wala na... wala na si Mama." Mabilis na lumapit si Jocelyn upang pakalmahin ang asawa, niyakap niya ito nang mahigpit. "Sandali, kukuha ako ng tubig, umupo ka muna rito, Hon." Mabilis siyang kumuha ng malamig na tubig mula sa refrigerator at inabot ito kay James. Matapos inumin ang tubig at medyo mahimasmasan, ikinuwento ni James ang kaunting nalaman niya. "So, ano ang plano mo? Uuwi ba tayo sa probinsya? Ihahanda ko na ba ang mga gamit natin?" Tanong ni Jocelyn. Umiling si James, hinawakan ang kamay ng asawa. "Hindi, Hon. Ako lang ang pwedeng umuwi. Alam mo naman ang kalagayan sa Sitio Tinieblas..." Niyakap siya nang mahigpit ni Jocelyn. Habang magkayakap, dahan-dahang iniyuko ni James ang kanyang ulo at idiniit ang mukha sa tyan ng asawa na nasa ikasiyam na buwan na ng pagbubuntis. "Baby... alagaan mo muna si Mommy mo ha, habang wala si Dada," bulong ni James sa tiyan. Sa isang mahiwagang pagkakataon, naramdaman ni James ang isang malakas na sipa mula sa loob. "Naramdaman mo ba 'un, Hon?" Nanlaki ang mga mata ni James sa tuwa sa kabila ng dusa. "Oo, naramdaman ko," nakangiting sagot ni Jocelyn, may luha sa mga mata. Kinabukasan, maagang bumiyahe si James patungo sa Sitio Tinieblas. Bago umalis, iniwan niya ang huling paalala sa asawa. "Hon, pinapunta ko na si Donna rito upang samahan ka ng ilang araw habang wala ako. At pakiusap... huwag mong kakayaning maglagay ng asin sa bawat sulok ng ating bahay. Sinabihan ko na din si Donna tungkol diyan." Ang asin—ang matandang proteksyon laban sa mga aswang. Habang nasa biyahe si James, sa isang nakatagong maliit na kubo sa pusod ng kagubatan ng Sitio Tinieblas, nagaganap ang isang lihim na pagpupulong ng mga natitirang Bellator. "May inaantay ba tayong panauhin, Nana Esmeralda?" Tanong ni Mayor Felipe, habang binabantayan ang kanyang asawa. "Oo nga, Nana. Mukhang kumpleto na naman ang mga kasapi ng ating samahan," dagdag ni Mercedes. "Oo... at narito na siya," makahulugang sagot ni Esmeralda. Eksaktong pagkatapos niyang magsalita, dahan-dahang bumukas ang pinto ng kubo at iniluwa nito ang kaisa-isang anak ni Ingrid na si James. "James?!" Nabigla si Felipe nang muling makita ang kanyang matalik na kaibigan at kababata. "Felipe... at magandang gabi sa inyo, Nana Esmeralda," bati ni James, pumasok sa silid kung saan ramdam ang tensyon. "Nasaan si Donna? Kasama mo ba siya?" Tanong ni Mercedes. Umiling si James bilang tugon. "Mabuti at nandito ka na, James. Ngayon ay magsisimula na tayo sa ating pagpupulong," ani Esmeralda. Umupo si James sa isang bakanteng bangko. Sa tabi nito ay may nakalatag na lumang balabal—isang balabal na kilalang-kilala niya na pagmamay-ari ng kanyang namayapang ina. Sa kanyang kanan ay umupo ang mag-asawang Felipe at Mercedes. Tumingin nang diretso si Esmeralda kay James. "Ngayon, James, nais kong malaman mo ang tungkol sa sumpa na iniwan ni Pandora bago siya mapaslang ng iyong ina." Sa pagkakataong iyon, naglakbay ang kamalayan ni Esmeralda sa nakaraan, sa huling labanan kung saan nagapi nina Ingrid si Pandora. Bago malagutan ng hininga si Pandora noon, tumawa ito nang nakakakilabot at nag-iwan ng sumpa kay Ingrid: "Isinusumpa kita sa ngalan ng hari ng kadiliman! Ang nagmula sa iyong dugo... ang siyang muling magpapalaya sa akin sa sumpa at muling bubuhay sa akin!" "Pandora, hindi maaari!" Sigaw ni Marcella noon nang makitang tuluyang pumanaw ang kapatid sa kamay ng mga Bellator. "Magbabayad kayo sa inyong ginawa! Hindi pa ito ang huli nating pagkikita, tandaan ninyo iyan!" At tuluyan siyang naglaho gamit ang itim na mahika. Nagbalik sa kasalukuyan ang isip ni Esmeralda nang magsalita si James. "Naikwento na ho ninyo ni Inay ang tungkol sa magkapatid na Pandora at Marcella. Kaya nga pinaluwas ninyo kami ni Donna sa siyudad noon upang hindi kami madamay sa sumpa... at upang hindi matupad ang sumpa na binitawan ni Pandora laban sa aking ina." "Iyon nga ang ikinatatakot ko," seryosong sagot ni Esmeralda. "Ngayong nandito ka na muli sa Sitio, nais kong tapusin agad ang pagbuburol kay Ingrid. Hindi natin ipinaalam sa buong sitio na nakauwi ka, James. Tanging tayo lang ang nakakaalam. Malakas ang pakiramdam ko na nandiyan lang sa paligid si Marcella, nagmamanman. Kaya bukas na bukas, kailangang mailibing na si Ingrid upang makauwi ka agad sa Maynila." "Kung ganoon, tutulong kami ng aking asawa upang walang makahalata na nandito si James sa Sitio," boluntaryo ni Felipe. "Tama. Gagawa ako ng tagabulag para sa lahat upang hindi nila makita o mapansin ang mukha ni James," dagdag ni Mercedes, na may sapat na kaalaman sa mga sinaunang ritwal dahil sa mga turo ni Ingrid noon. "Kung ganoon, bukas na bukas ay kailangan nating isagawa ang ating mga plano. Nais kong kayong lahat ay tumulong," utos ni Esmeralda na may buong awtoridad. Kinabukasan, sa ilalim ng makulimlim na langit, idinaos ang libing ni Ingrid. Naging kalkulado ang bawat galaw ng mga Bellator. Laging nakabantay sina Mercedes at Felipe sa tabi ni James habang ginagamit ang ritwal ng tagabulag. Ngunit sa gitna ng sementeryo, biglang lumamig ang hangin at narinig ang malalakas na tahol ng mga hayop. Nagpakita si Marcella, kasama ang kawan ng kanyang mga alagad na aswang, handang manggulo. Mabilis na humarang si Esmeralda sa harap ng mga inosenteng tao. "Wag mong sasaktan ang mga taong nandito! Binabalaan kita, Marcella!" Humalakhak si Marcella, ang tunog ay parang tuyong dahon. "Hindi ako natatakot sa iyo, Esmeralda! Lalo na't patay na si Ingrid... ang bayang ito ay para lamang sa mga alagad ng dilim!" "Ibigay mo na ang araw na ito para sa aking kaibigan," pakiusap ni Esmeralda, pinipigilan ang galit. "Nakikiusap ako sa iyo ng mahinahon, Marcella. Hayaan mo na kaming makadaan at ihatid sa huling hantungan ang bangkay ng aking kaibigan. Pagkatapos nito... ako mismo ang haharap sa iyo." Naningkit ang mga mata ni Marcella, tila may inaamoy sa hangin. "Kung ganoon, pagbibigyan kita... Ngunit, naamoy ko sa mga taong nandito ang dugo ni Ingrid." Kinabahan ang mga Bellator, ngunit pinilit ni Felipe na maging kalmado. "Ano bang pinagsasabi mo? Kilala mo naman ang mga anak ni Ingrid. Nakikita mo ba sila rito?" Inigla ni Marcella ang kanyang maputlang paningin sa karamihan ng mga taong nakaitim, ngunit dahil sa ritwal ng tagabulag ni Mercedes, hindi niya namukhaan si James. Sumingit si Mercedes upang lalong ilihis ang kaaway. "Baka ang naamoy mong dugo ay ang samyo ng naglalakbay na kaluluwa ni Ingrid. Nararamdaman ko siya... nandito lang siya sa paligid natin." Napakunot-noo ang matandang mangkukulam. "Kung ganoon... mali pala ang nakarating sa aking balita." "Anong balita?" Tanong ni Esmeralda. "Balitang nagbalik na rito ang isa sa mga anak ni Ingrid—si James," sagot ni Marcella habang nagdududa pa rin. "Inaaksaya mo lang ang oras mo kung maniniwala ka sa mga huwad na balita," tugon ni Esmeralda, at biglang nagliyab ang dalawa niyang palad, nagpakita ng dalawang nagngangalit na bolang apoy. "Kung maaari, nais na naming makadaan. Ayokong makipaglaban sa iyo ngayon dahil wala ako sa tamang wisyo... at baka masunog ko lang ang mga alagad mo." Nakaramdam ng kaunting banta si Marcella sa lakas ng apoy ni Esmeralda. "Kung ganoon... maaari na kayong makadaan." Dahan-dahang dumaan ang kawan ng mga aswang sa tabi upang magbigay ng daan. Ngunit sa sandaling naglakad ang prusisyon at napadaan si James sa mismong tapat ni Marcella, biglang napatigil ang matandang babae. Isang kakaiba at pamilyar na samyo ng dugo ang pumasok sa kanyang ilong mula kay James, ngunit dahil sa mahika, hindi niya makita ang katotohanan. Napailing si Marcella. "Tama nga si Mercedes... nandito lang ang kaluluwa ni Ingrid. Wala na siyang magagawa kundi ang magparamdam..." Sa isang iglap, nagpalit-anyo si Marcella bilang isang itim na uwak at mabilis na lumipad palayo, habang ang kanyang mga alagad ay nagsitakbuhan sa gubat. Ligtas at maayos nilang naihatid si Ingrid sa kanyang huling hantungan sa kabila ng pag-atake ng kaaway. Nang gabi ring iyon, bumalik sila sa kubo. "Nais kong magbalik ka na sa siyudad ngayong gabi, James. Hindi na ligtas ang baryong ito para sa iyo," seryosong sabi ni Esmeralda. "Ngunit Esmeralda, hindi ba delikado ang bumiyahe sa gabi?" Pag-aalala ni Felipe. "Lalo na't may nagbalita na kay Marcella tungkol sa pagbabalik ni James. Mas mabuting ipagpabukas na natin ang pagpapauwi sa kanya." "Tama si Felipe," pagsang-ayon ni Mercedes. "Maaari namang patirahin muna ngayong gabi si James sa bahay namin upang masigurado natin ang kanyang kaligtasan." Bumuntong-hininga si Esmeralda. "Kung ganoon, bago pa sumikat ang araw bukas, kailangang makaalis na si James. Sana'y maintindihan mo, James, inaalala lang namin ang kaligtasan mo." Hindi pa man nakakasagot si James ay biglang bumukas nang marahas ang pinto ng kubo. Pumasok ang isa sa mga myembro ng Bellator, humahangos at basang-basa ng pawis. "Nana Esmeralda! May masamang nangyari!" Ibinalita ng lalaki ang tungkol sa isang dalagang taga-siyudad na kanilang iniligtas sa kagubatan. "Anong ginagawa nila sa kagubatan?!" Galit na tanong ni Esmeralda. "Hindi ba nila alam na hindi ligtas ang Sitio ngayon, lalo na sa mga taga-labas o dayo? At nasaan na ang babaeng iyong iniligtas?" "May sasakyang katulad kay Sir James ang dalaga," salaysay ng lalaki. "Ngunit inihatid na namin siya palabas ng Sitio, at sa mga oras na ito ay nakalayo na siya. Subalit... ang kanyang nobyo ay hindi namin naisalba. Dinagit ito ng mga alagad ni Marcella patungo sa kadiliman." Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Esmeralda, naramdaman ang bigat ng darating na digmaan. Tumingin siya sa mga natitirang Bellator at kay James. "Masyado nang kampante si Marcella dahil wala na si Ingrid... Ngunit, darating din ang araw na malulupig siya. At ang magpapabagsak sa kanya... ay ang mga anak ng inyong dugo." ITUTULOY...