Perse Universe: The Faithful Encounter

Chapter 23 - Patient

The sound of machines filled the huge room. In middle part, there are two white bed and 2 person layin' down.

"Grabe, ano kayang ginawa nila Ate at napuruhan sila ng ganiyan?" tanong bigla ng katabi ko matapos naming makapasok ng kwarto.

Nagkibit balikat ako. "Hindi ko alam. Nasa labas na yata tayo nang mangyari 'yan."

They're being reckless. Bakit naman kasi hindi ko namalayan ang bwisit na Cychine na iyon e.

Pingsiklop ko ang dalawang palad ko habang nakaupo sa malambot na kulay puting upuan. Pakiramdam ko napakawalang kwenta kong ka-duo. I'm after the treasure at hindi ko naalalang I should be cautious. Nasisilaw na ako and I hate it. Ngayon silang dalawa na ang nasa kritikal na kondisyon at wala akong magawa kundi ang maghintay na magising sila.

Tumayo ako at lumapit kay Prickster. May ilang sugat sa mukha niya at mas marami sa katawan, para siyang survivor sa isang sunog dahil sa tila naluto niyang balat.

"I'm sorry, Prick." Pakiramdam ko ako ang may kasalanan sa nangyari sa inyo ngayon. Sorry because even I am, hindi ko na kilala ang sarili ko.

Lumipat ang tingin ko kay Jack. Ngayon palang kami nagkakilala para sa akin, dahil hindi ko naman maalala kung may moment pa kami noon maliban sa iniligtas ko siya sa bullying at hindi rin lingid sa kaalaman ko ang pagnakaw tingin niya noon kahit saan ako nakapuwesto.

Nakakakaba pero day by day nakasanayan ko na hanggang sa tuluyan ko na siyang na-ichipwera.

Basag ang mukha ni Jack, hindi ko alam kung paano niyang nakuha iyon. Sinuntok ba siya nang Cychine na iyon? Nabangga sa pader dahil sa halimaw na iyon o ano...

Tinignan ko pa ang ibang parte ng pisikal na kaanyuan niya. Mas malala pa ang mga tama niya kaysa kay Prickster. Kung pwede ko lang silang gisingin at pinakwento na kung anong nangyari baka nagawa ko na.

"I'm sorry too, Jack."

Kinuha ko ang kamay niya. It was also burnt. Malinaw sa akin na malakas pa ang dalawa nang lumabas kami tulad ng sabi ni Hira. Kaya hindi ko talaga maintindihan kung anong nangyayari. Hindi naman siguro nagpatayan ang dalawa?

Lumayo na ako sa hinhigaan nila. Sa purong puting silid na ito kaming apat lang ang naritito. Magpapaalam muna sana akomg magbibihis muna ako nang biglang bumukas ang pader na pintuan.

Namalayan ko nalang ang sarili kong nasa sahig na at pilit sinasalag ang sampal, kalmot at sabunot na binibigay sa akin.

"Ikaw ang may kasalanan nang lahat ng ito! Pag may nangyaring masama sa kanila mapapatay na talaga kita, Rhianna!"

"Tama na po! Tama na iyan!" Naramdaman ko ang paghila ni Hira sa akin. Pilit niya kaming inaawat pero ayaw magpaawat ni Clarissa.

"You w***e! Wala kang kwenta! Akala ko ba ba magaling ka? Nasaan ang galing mo?" Galit na galit niyang sigaw.

Nanlilisik ang mga mata niya. Taas baba rin ang dibdib niya, tanda na galit talaga siya.

Napatawa ako ng mapakla. "Bakit parang kasalanan ko? Wala nga akong alam kung anong ginawa nila e. Tapos kung makapagsalita ka parang ako ang nagpasabog sa dalawa ah."

"Bakit? Hindi ba? You are not in the good terms at pinipilit niyo lang na okay kayo. Hindi ko alam kung anong ginawa mo kay James. You monster!"

Ano bang problema ng babaeng 'to? Bakit na sa akin ang sisi? Ipinain ko ba sila? Hindi naman 'di ba? We have time to escape pero hindi nila ginawang dalawa. Mas ginusto nilang mag-stay.

"Think whatever you want to think. I don't care about your feelings, Clarissa. Hintayin mong maging sila tsaka ka magrant sa akin. Kasi kahit ako walang alam sa nangyari sa kanila. Stop barking because you also know nothing!"

Seryoso akong lumingon kay Hira. "I'll be back after an hour. Magbibihis lang ako at kukuha ng gamit nila."

"Ingat ka Ate."

Tumango ako at umalis na sa kwarto. Paglabas na paglabas ko ay agad akong napasandal sa pader. Tumingin ako sa taas at nagpakawala ng malalim na hininga.

Everything will be okay.

Mariin akong napapikit. Tumayo ako ng maayos at nag-umpisa ng lumabas ng mismong building.

NAKARATING ako ng matiwasay sa bahay namin. Matapos kong maipasok ang passcode namin ay agad na akong nakapasok.

This will be the first time na papasok ako ng kwarto niya. We live at the same house pero we are respecting each private space. Pero ngayon kailangan. It's much more better kaysa naman iba pa ang gumawa 'di ba?

Good thing hindi ko pa nakakasalubong ang trio. I was still exhausted at hindi ko pa sila mahaharap ng maayos. Not today, kahit bukas na o sa susunod na araw basta 'wag ngayon.

Kumuha na ako ng mga kailangan niya. Shirt, short, extras, towels, and yeah... Paano ba ito. Pakiramdam ko walang aircon sa kwarto niya. Bakit kailangan ko pang maranasan ito? Am I that bad or good na pati personal staff niya kailangan kong hawakan.

It is a previlege to enter his room. White and black ang motif ng kwarto niya pareho kami pero sa kaniya, mas lamang ang white habang ang sa akin ay black. Napaka-manly at aesthetic ng lugar. If I were to choose a room to stay. I'll choose this. Dinaig ako sa linis. Napaka-organize ng mokong na iyon.

Unlike sa kwarto ko. Kung saan nase-set ang mata ko may AI machine na ginawa ko. May maliit at mayroong 24 inch ang taas. Pag hindi bukas ang ilaw daig pa ang gabi sa dilim.

Pikit mata akong kumuha ng underwear niya. I'll surely give some punch that Prickster guy for giving me this embarrassing moment.

Matapos kong ilagay sa portable bag ko ang mga gamit niya ay agad akong lumipat ng kwarto.

Bumungad sa akin ang magulong higaan, kalat-kalat na mga gamit. Mga gumagalaw na maliliit na robot. Yeah, this is definitely my room.

A room of a kid not a woman. Naiiling akong pumasok ng kwarto ko at dumiretso ng comfort room. Mabilis na pagligo ang ginawa ko at wala man lang akong nadalang damit.