Chapter 27 - Adopted
1058 Words
Naramdaman ko ang pagkapit nilang tatlo sa akin at bahagya pa akong itinulak papunta sa hindi ko alam kung saan.
Hindi na nila ako binitawan at parang wala iyon sa balak nila kaya nagpatianod nalang din ako.
May nadaanan kaming tent pa rin at hindi pa bahay. Mayroon ding batang naghahati sa isang tinapay kaya napatigil ako sa paglalakad.
"Why is that?" tanong ko habang nakanguso sa mukhang magkapatid na bata. Nakaupo ang dalawa sa labas ng pintuan ng isang maliit na tent.
Hindi ko alam but I felt something strange inside me.
"They're the youngest here and also don't have background in fighting. We feed them sometimes," sabay-sabay na bulalas nila. Ang galing talaga ng tatlong 'to. Iisa lang ba ang tumatakbo sa utak nila? Lagi silang sabay-sabay kung sumagot e.
Pero bakit nagkaroon ng bata dito? I thought underage is still not allowed.
I transfer some per in their wallet. Napatingin sa akin ang mas malaki sa kanilang dalawa. I flashed a smile and nod at him.
Iniyuko naman niya ang ulo niya at inilagay ang kamao sa dibdib niya where our heart beats.
"I want to adopt them..." bulong ko sa sarili ko. It was difficult to live away from parents and I know that feeling. Been with that situation.
Iniwas ko ang tingin ko sa kanila at nagpatuloy na sa paglalakad. Nakarating kami sa isang maliit na bahay. It is smaller than ours. Pero teka... Saan sila kumuha ng pambili kung hindi sila marunong lumaban?
Huminto ako sa paglalakad. Modern style house. Ito ang pinakamura sa pagpipilian at nasisikipan ako kahit sa picture palang.
Pumasok kaming apat. Pagbungad palang ng interior design masasabi mo nang it was the sort of house na sumisigaw ang pagkatao nila.
Different shades of color pero ang kulay nilang tatlo ang lamang which is the pink, blue and the yellow. Napaka-kikay. Masyadong lively rin ang lugar at maliwanag. Well organized ang mga gamit. Three tables at magkakalayo ang mga iyon at iyon pala ang study table nila.
"Kayong tatlo ba magkakasama na talaga even before? O dito?" Curious kong tanong kasi, who knows 'di ba?
"We're friends since we learn how to play."
"Ahh, can't you talk individually? Lagi nalang kayong tatlo ang sumasagot sa akin. Come on, nandito na nga ako sa bahay niyo yet you talk as if I am superior that you can be afraid of."
Nagkatinginan silang tatlo at para silang nag-uusap. Nakaka-out of place sila. Medyo creepy rin dahil sila-sila lang ang nagkakaintidihan. What if they're talking about how to chop me? Or something whatever murderous idea.
"How can we work kung ganito kayo? I actually plan to combine you with Hira but look like it was impossible."
Malakas akong bumuntong hininga at kahit walang permiso ay umupo ako sa sofa nila. We're on the pace of sermonan na naman. I give time for them to practice at mukhang hindi naman sila sumusunod.
"I admit you're good in creating machine and run by some technologically staff pero maniwala kayo sa akin. That won't help you in the battle field. Invisibility chip? Yeah, that's acceptable but how long it last? Since the day before yesterday,
we are on Infirmary and yeah, until now Prickster and Jack was still admitted there."
Tumayo ako at bahagyang inayos ang damit ko. Hinila ko pababa iyon para matakpan ang lower part ko.
"I don't need your proposal. If you want to learn, then cooperate. This will be my business email— for next two weeks pa ang operation ko niyan. Kailangan ko ng umalis."
Inilapag ko sa mini table nila ang printed email card ko tsaka ko tinignan isa-isa bago tuluyang umalis.
How can I teach those who don't want to be learned? They are just forcing their self and there is no determination in it. Handa silang magbayad but that is not enough.
Bahala sila. There are lot of them who is willing then I will stick to that. Mas madali silang turuan dahil mas determinado sila.
Katulad ni Hiraeth. I didn't supervise her step by step yet she manage to help and save us.
May kahinaan siya nang pumasok siya ng gate, iyon ay ang pagiging matatakutin niya. Pero natutunan niyang i-overcome 'yon.
Hindi man siya marunong sa maraming bagay pero dahil sa isang bagay lang marami siyang nagawa. Hindi lang level at per ang tumaas sa kaniya but also her confidence that she can do it.
"Hey!" Nakangiti kong tawag sa dalawang bata na nadaanan namin kanina. Lumapit ako sa kanila at lumuhod sa harapan nila.
"H-hello po."
"Kamusta kayo? Oh hi, little one." Baling ko sa batang maliit. Hinawakan ko ito sa ulo at ginulo ng bahagya ang buhok.
"O-okay l-lang po Ate."
"Sure kayo? Hindi safe ang tinitirhan niyo at hindi sapat ang kinakain niyo, how come na okay kayo? Hindi masamang maging honest. Come on tell me, I might help you."
As if on cue para akong pumindot ng button na naka-program sa bata. He show me his real feelings. Pumalahaw siya ng iyak. Ramdam ko ang bigat ko sa bawat paghikbi niya. Iyong tipong sobrang hina na niya pero kailangan niyang maging matatag para sa kapatid niya. Kailangan niyang maging matapang kahit takot na takot na siya.
Lumapit ako sa kaniya at ikinulong siya braso ko. Hinagod ko ang likod niya maging ang ulo niya.
"Shh. Everything happens for a reason. Magiging okay rin ang lahat."
Nang tumahan na siya ay agad kong pinunasan ang mga mata niya gamit ang daliri ko.
"Now pack your things and you will go with me. Doon hindi mo na kailangan magpuyat para bantayan ang paligid. You will be safe there. I promise!" I patted their head at muli silang nginitian.
Tumango ang batang lalaki at agad pumasok ng tent nila. Hinintay ko sila at sa tingin ko inabot iyon ng dalawang oras. When they are ready ako na ang bumuhat sa batang maliit.
"What is your name, little one?" I ask him while continue walking.
"Tatan," aniya. I chuckled softly. Narinig kong tumawa rin ng mahina ang kuya niya.
"Tantan po iyon. Nathaniel James ang totoo niyang pangalan. Ako naman po si Jonathan, ikaw po Ate? Ano pong pangalan mo?"
Napangiti ako sa katalinuhan niya. "Ako naman si Rhianna. Nice to meet you, angels."
- Writer
