Perse Universe: The Faithful Encounter

26 - Plan

THIRD PERSON

MABILIS na tumayo si Rhianna at agad ibinalik ang dumbbell kung saan niya kinuha iyon. Namumuo na ang pawis niya dahil sa ginawang aktibidad kaya’t mabilis niya iyong pinunasan gamit ang kaliwang palad.

“Ouch!” agad niyang daing. Mabilis niyang inihipan ang mga sugat niyang nalagyan ng pawis. Humapdi kasi ang mga iyon at huli na nang maalala niyang may mga iilan pa siyang sugat sa kamay.

Napailing nalang siya at inayos ang kaniyang suot na damit. Hinila niya ng bahagya iyon dahil umaangat ito. Isang gray na loose t-shirt ang suot niya na itinerno sa itim na leggings. Tumapat siya sa isang full body mirror at tinignan kung narumihan ba ang suot. Pinagpag niya ang bandang puwitan niya at muling inayos ng kaunti ang suot.

Paalis na siya nang mapansin niyang magulo ang kaniyang buhok sa bandang likuran ng kaniyang ulo. Napailing nalang siya at muling humarap sa salamin. Tinanggal niya ang tali ng kaniyang buhok. Bahagya niya iyong sinuklay gamit ang kaniyang mga daliri at pinuyod ulit iyon ng pataas.

Nang makontento na siya ay agad siyang lumabas ng lugar. Muli niyang binaybay ang daan papuntang infirmary para kausapin sila. Medyo nabawasan na ang inis niya sa mga iyon.

‘Sana lang umayos na ang mga utak nila.’

Mabilis siyang nakarating ng Infirmary dahil malapit lang naman iyon sa pinuntahan niyang gym. Dire-diretso lang siya hanggang sa makarating siya ng mismong assigned room sa kanila. Walanng katok-katok siyang pumasok. Nandoon pa rin silang lahat, kung sino ang iniwan niya kanina ay sila pa rin ang naroon.

Tumabi muli siya ng upo sa higaan ni Jack. Nakasunod tingin lang naman ang lahat sa kaniya. Maging si Clarissa ay tutok sa kilos niya ngunit kung titignan ang mata ng babae ay tila puno iyon ng galit. Bagay na hindi nya alam kung bakit ganoon. Kahit kailan ay hindi sila magkakasundo ng babae.

“Ate, alis na po muna ako. Magbibihis lang.”

Napalingon si Rhianna kay Hiraeth. Naalala niyang binilhan niya nga rin pala ito ng damit. Kinuha niya iyon mula sa loob ng kaniyang portable bag at iniabot kay Hiraeth.

“Salamat Ate, nag-abala ka pa.” Nahihiyang kinuha ni Hira ‘yon tsaka itinuro ang cr. “Mabilis lang po ako.”

Tumango si Rhianna sa babae. Nanatiling nakamasid lang naman ang tatlo.

“Saan ka galing?” malamig na tanong ni Prickster habang nakahiga at nakatingin sa kaniya.

“Outside. Nagpalamig lang. Bakit?”

”I’m just asking.”

Tumango si Rhianna at bahagyang sumandal sa sariling braso. Nakatukod ang dalawa niyang kamay sa likod upang supportahan ang kaniyang bigat. Pinagkrus niya rin ang hita at tumingala sa kisame.

“What if… magtayo tayo ng facility for training center…”

“Cheap.” Agarang komento ni Clarissa. Napairap na lamang si Rhianna at hindi na pinatulan pa ang pagpaparinig nito.

Ang nakapikit na si Jack ay bahagyang napamulat. Naghihintay siya ng karugtong sa sinabi ni Rhianna. Gusto niya ang sinabi nito dahil tiyak na ito ang pinaka-kailangan ng lahat ngayon.

“OMG! For real Ate?” Sumulpot si Hira sa tabi niya. Malawak ang ngiti nito at halos mawalan na ng mata. Pumalakpak pa ito ng tatlong beses.

Masama ang tingin ni Clarissa na ipinupukol sa kanila. Pinagmasdan ni Rhianna si Hira. Suot na nito ang dress na binili niya. Kulay white na halter dress iyon. Bagay. Bagay kay Hira iyon dahil sa pagiging slim niya at bukod doon ay maputi rin ang babae.

“Like the idea.” Hindi nakatiis na bulalas ni Jack. Napalingon sa kaniya si Rhianna, malapad ang ngiti nito.

“Really? Can you be one of the coach?” Mabilis na alok niya sa lalaki.

Napangiti ng malapad si Jack. Nagiging cute kasi sa paningin niya ang babae at hindi niya maiwasang mapangiti rin. Maging si Prickster ay nawala sa sarili dahil sa pagiging palangiti bigla ni Rhianna. Hindi iyon ang unang beses na ngumiti siya pero iyon ang unang beses na ngumiti ito ng totoo at hindi dahil sa nang-aasar ito. Madalas itong ngumiti pero para mang-asar lang.

“Yes, of course. I told you everything you want that is beneficial is okay for me. I’ll support you.”

“Perfect! How about you?” Baling niya kay Prickster. Kunwaring nag-isip pa ang lalaki kaya napangiwi si Rhianna. ‘At talagang nagdududa pa ang mokong na ito!’ aniya sa sarili.

“Let me think about that…” Nakahawak pa ang lalaki sa baba niya. Nakatingin lang sa kaniya ang apat. Palihim na nagdadasal si Clarissa na sana ay huwag itong pumayag.

“What will be the benefit?” Nag-aalangan siya sa plano ng babae dahil malaking responsibilidad iyon.

“Their life.”

Napuno ng halakhak ang buong kwarto dahil sa biglang pagtawa ni Clarissa. Seryoso lang naman siyang tinignan ni Rhianna upang iparating na seryoso siya. Maagap na isinara ni Jack ang nakaawang niyang labi. That’s the weirdest benefits he heard.

"Teka..." Tumatawa pa ring ani ni Clarissa. Nakahawak na rin ito sa tyan niya. "I didn't know na ang pagiging hero pala talaga ang gusto mo."

Tahimik lang namang nakikinig ang tatlo. Parehong reasonable ang batuhan nila.

"Hindi naman kita niyayaya, Ms. Yven. This is to help others and I know from the start na hindi ka tumutulong at nakikipag-cooperate sa mga ganito. So, will you please shut up? Dahil hindi ka naman interesado sa ganito."

Tumayo siya at pinagkrus ang kamay. "Papayag man sila o hindi, my plan is my plan. Whether you declined my offer, I can handle it myself."

Tumalikod na siya sa kanila at agad lumabas ng kwarto. In-activate niya ang transmitter niya to conect with Hira.

"I'll need to see someone. Call your partner so I can assist him later."

"Copy po."

Agad na pinatay ni Rhianna iyon at mabilis na naglakad. Hindi niya rin alam kung saan nakatira ang trio. Basta ang alam niya lang may malaking puno daw.

Nagpa-ikot-ikot siya sa lugar. Ilang metro rin ang layo nito mula sa bahay nila ni Prickster dahil sa kaliwang bahagi ang kanila habang ngayon ay nasa kanan naman siya at dulong parte na. May mga kabahayan na rin naman sa lugar. May iilan-ilang tao sa paligid ngunit walang mababakas na trio.

Nagtanong-tanong na rin siya roon at maging sila ay walang maisagot.

Tatalikod na sana siya at aalis nalang nang biglang sumulpot ang tatlo pagharap niya sa kaniyang likod.

"Desidido talaga kayong patayin ako sa gulat, ano?"

Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Inabot ko ang kamay niya. "Rhianna Franklin."

Agad ko ring inalis iyon matapos kong makipag-shake hands ng hindi tatagal sa tatlong segundo.

"It suits you," bigla pang sabi niya.

Woah that was shocking to hear from a jerk like him. Lalo na't hindi rin ako sanay na pinupuri. I don't know what to say, but ayaw ko ring ipahalata ito.

"I know." Mayabang na lang na sagot ko, dahil ayaw ko rin ng awkward atmosphere sa byahe lalo na't mukhang matatagalan pang mapuno ang tren at idagdag mo pa ang apat na oras na byahe.

"You're really amusing huh," nakangising sambit ng katabi ko.

Ayan na naman siya, I really don't know how to respond with such conversation. He just make me feel want to cut that sugar-coated tounge of him para manahimik na siya.

But still mabait pa rin naman ako kahit papaano. I'll just let him live until he felt like it.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon sa pamumuri niya.Pagkarating namin ng bahay ay agad kong ibinaba muna si Tantan. I pressed my thumb at the finger print machine sa tabi ng pinto and let it scan my face. Nang tumunog iyon ng beep ay agad iyong nagbukas.

Pumasok na kaming tatlo. Sa tahimik ng bahay ay malamang wala pa roon si Prickster. Ayaw sigurong payagan lumabas ng Infirmary.

Dumiretso kami sa kwarto ko. Inilapag naman ni Jonathan ang bag na bitbit niya sa gilid.

"Simula ngayon ito na ang magiging kwarto natin. Don't worry magpapagawa tayo ng sariling kwarto niyo but for now you'll stay with me."

"Masusunod po Ate." Sumaludo si Jon at humarap sa kapatid. "Narinig mo iyon, Tan? Hindi ka na magigising sa madaling araw dahil hindi na sasakit pa ang likod mo."isinalpak sa tenga ko ang mga earbuds nito.Naramdaman ko ang pagkatok sa librong nakatakip sa mukha ko.

"Nandito na tayo," rinig kong sabi ng baritonong boses kasabay nun ay ang yapak na papalayo mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong inayos ang sarili ko bago lumabas ng tren. Di ko na rin nakita yung mayabang na katabi ko kanina, bakit ko nga pala hinahanap yung mokong na 'yon? Bahala siya sa buhay niya.

Pumara na ako ng taxi at nagpahatid sa b****a ng village namin. Private vilage kasi yun kaya di rin pwede pumasok ang mga taxi o ano pa mang public vehicles.

.