Hindi ko binuksan yung envelope agad.
Nilagay ko muna siya sa ilalim ng unan, tapos humiga ako na parang normal lang ang lahat, na parang hindi ako tinaniman ni Victor ng isang papel na kayang baguhin ang pangalan mo… o buhay mo.
Pero kahit anong pikit ko, hindi ako makatulog.
Parang may humahampas sa dibdib ko kada segundo, hindi malakas, pero paulit-ulit. Katulad ng talon sa labas—ragasa, bagsak, ragasa, bagsak—hanggang sa mapagod ka na lang sa pagpilit na hindi pakinggan.
Kaya naupo ako.
Dahan-dahan kong hinila yung envelope mula sa ilalim ng unan.
Hindi pa rin binubuksan.
Hawak ko lang.
Parang kung hawak ko siya, may kontrol pa ako. Parang kung hindi ko siya bubuksan, hindi niya ako masasaktan.
Umupo ako sa gilid ng kama, tumingin sa bintana.
Bukas pa rin ang kurtina, kaya ki
