Tahimik ang clinic wing.
Hindi ’yung tahimik na nakakarelax, kundi ’yung klase ng katahimikan na parang hinihila palabas ang lahat ng iniipon mong tanong.
Naka-upo ako sa gilid ng kama, tuwid ang likod, magkahawak ang mga kamay, pilit hindi iniisip kung bakit parang mas mabigat ang hangin kaysa kanina.
“Sandali na lang,” sabi ng doktor bago tuluyang lumabas ng silid.
Tumango lang ako.
Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap—maghintay ng resulta, o maghintay ng sarili kong reaksyon.
Sa kabilang gilid ng kwarto, nakatayo si Victor.
Hindi siya nakaupo.
Parang ayaw niyang maging komportable.
Parang ayaw niyang magpanggap na normal lang ’to.
“Pwede ka namang umupo,” sabi ko, hindi ko alam kung bakit ko sinabi.
Parang gusto ko lang maramdaman na pareho kaming tao sa loob ng kwarto, hin
