MISSING FORMULA

CHAPTER TWO

Lucas Ian Anderson (Lucien)

“A-a-aray…”

Napatingin ako sa babaeng kasalukuyang nakahiga sa malapad na kama ng guest room ng aking mansyon. Bahagyang nakabukas ang bintana, at ang manipis na kurtina ay marahang sumasayaw dahil sa malamig na hanging pumapasok mula sa hardin sa labas. Ang silid ay tahimik, tanging mahinang tunog lamang ng aircon ang maririnig.

“You’re awake,” sabi ko habang nauupo sa upuang nasa tabi ng kama.

Nanlaki ang mga mata niya nang tumingin sa akin. Parang takot na takot, bigla niyang hinila ang makapal na comforter at itinago ang sarili na para bang may balak akong saktan siya.

Tsk.

“M-mister… a-anong n-nangyari?” mahinang tanong niya. Nanginginig pa ang boses, ngunit napansin kong suot pa rin niya ang parehong damit noong gabing iyon—bago siya mawalan ng malay.

“You passed out after being hit,” paliwanag ko, diretso at walang paligoy.

Kumunot ang noo niya. May ibinulong siya sa sarili, ngunit hindi ko na inintindi.

“S-s-salamat po sa pagligtas sa akin,” sabi niya sabay pilit na pagbangon. “A-a-alis na po ako. Hindi ako puwedeng manatili rito… hindi mo po ako kauri.”

Bago pa siya tuluyang makatayo, mabilis akong tumayo at itinulak siyang pabalik sa kama—ngunit sa hindi ko inaasahan, hinila niya rin ako.

Parang bumagal ang mundo.

Sa isang iglap, ako na ang nakapatong sa ibabaw niya.

Wala siyang imik. Kitang-kita ang gulat sa mukha niya—malaki ang mga mata, bahagyang nakabuka ang labi. Ngayon ko lang siya natitigan nang maayos. Makintab ang balat niya sa ilalim ng malambot na ilaw, at ang mga mata niya… puno ng inosente at takot.

Napangisi ako nang makilala ko siya.

Ito ang babaeng pilit na pumasok sa hotel kagabi.

“M-m-mister… p-p-puwede po b-ba kayong u-umalis sa i-ibabaw ko?” nauutal niyang sabi. “N-n-napipisil po k-kasi…”

Natigilan ako.

Fuck.

Parang biglang uminit ang buong silid. Mabilis akong tumayo at tumalikod, pilit inaayos ang sarili kong paghinga.

“Huhuhuhu… ang sakit nun ha! Mas masakit pa kaysa mapukpok ng kahoy sa ulo! Ayan tuloy—napisil pa sila!”

Akma na sana akong lalabas ng silid nang marinig ko ang animo’y iyak sa likod ko. Napahinto ako at napalingon.

Nakita ko siyang nakaupo sa kama, sapo ang dibdib na parang kinakausap iyon. Saglit akong napaawang ang labi.

Damn it.

“Stop crying,” sabi ko, pilit kalmado. “Wala kang dapat ipag-alala sa—uhm—sa… basta wala.”

Tumingin siya sa akin, parang hindi naiintindihan.

“Hindi po kita maintindihan, mister,” sabi niya habang nagpupunas ng luha. “Pasensya na po… tao lang po kasi ako.”

Napakunot ang noo ko.

“What did you say?”

Inulit niya iyon, mas mabagal pa.

Tsk.

“Ano bang tingin mo sa akin? Hindi tao?” inis kong tanong. “English ‘yon. Lengguwahe ng tao. Huwag mong sabihing hindi mo alam ‘yon.”

Kitang-kita ang hiya sa mukha niya. Yumuko siya.

“P-pasensya na po. Hindi po kasi ako nakapag-aral… si Ate Linda lang po ang nagturo sa akin magbasa at magsulat.”

May kumurot sa dibdib ko—isang damdaming agad kong itinaboy.

Kailan pa ako naawa?

“Tsk. Fine,” sabi ko. “Tumayo ka na riyan. Magbihis ka at umalis.”

Lumapit ako nang makita kong hindi pa rin siya gumagalaw.

“H-h-hindi ka naman po masamang tao… ’di ba?” mahina niyang sabi. “Hindi ka rin alien… ang gwapo mo naman po.”

Nag-iwas ako ng tingin.

“Bukas ng umaga, aalis ka,” malamig kong sabi.

Bigla niya akong niyakap.

Nanigas ako.

“Salamat po, mister,” sabi niya. “Pag gising n’yo po, wala na ako.”

“Bitaw,” utos ko.

Agad naman siyang bumitaw, ngunit nakangiti pa rin.

Hindi ko na nilingon pa. Dumiretso ako sa silid ko at agad pumasok sa banyo. Binuksan ko ang shower at hinayaang dumaloy ang malamig na tubig sa nag-iinit kong katawan.

Ang bango niya…

Hindi ko na dapat iniisip iyon.

Madaling-araw, 4 A.M.

Nang mapadpad ako muli sa silid niya, maayos na ang kama. Ngunit—

“WAH! ANG INIT!”

Mula sa banyo.

Mabilis akong tumakbo.

Bukas ang shower—singaw ang bumabalot sa buong silid. Nasa loob siya, litong-lito.

Mabilis kong kinuha ang tuwalya at binalot siya, hindi tumitingin.

“O-okay ka lang?” tanong ko.

“A-ang sakit ng balat ko…”

Namumula ang balikat niya.

Dinala ko siya sa silid ko at kinuha ang first aid kit.

“Likod muna,” sabi ko.

Tahimik siyang sumunod.

Nang matapos, tumalikod ako.

“Tapos na,” sabi niya.

Pagbaba namin, naghihintay na si Manang sa kusina. Ang amoy ng mainit na pandesal at kape ay bumalot sa buong dining area.

Tahimik kong pinanood ang babae habang masayang nag-aayos ng gamit.

Maya-maya—

“Aalis na po ako,” sabi niya.

Tumango lang ako.

Ngumiti siya, saka tuluyang naglakad palabas.

At ganoon lang.

Naghiwalay ang mga landas namin—

o iyon ang inakala ko.

Lucas Ian Anderson (Lucien)

Warning: R18

Lumipas ang ilang sandali matapos makaalis ang babae ay agad akong umakyat patungo sa aking silid. Tahimik ang buong mansyon—masyadong tahimik para sa isip kong puno ng ingay.

Isinuot ko ang aking lab coat at dumiretso sa isang silid na matagal ko nang iniiwasang tawaging kwarto. Isa itong silid na puno ng makinang patuloy na nagbi-beep, may amoy ng kemikal at antiseptic—at sa gitna nito ay isang kama.

Naroon siya.

Payapang natutulog, parang walang kaalam-alam sa kaguluhang nililikha ng mundo sa paligid niya.

Lumapit ako at marahang hinaplos ang pisngi niya.

“Wake up, baby… I miss you,” bulong ko habang tinititigan ang maamo niyang mukha.

Napakuyom ang kamao ko nang maalala ko ang ulat ng aking mga tauhan sa Underground Laboratory. Isa na namang kabiguan. Isa na namang negative result.

“Ano bang kulang?” mahinang tanong ko sa sarili ko.

Hindi ako maaaring tumigil.

Lumabas ako ng silid at dumiretso pababa. Kailangan kong pumunta sa UL—ang lugar kung saan ko sinusubukang ipaglaban ang imposible. Kung saan ko sinusubukang ibalik si Mia, ang babaeng pinakamahalaga sa akin.

“Sir, nandito po sila, Ma’am Sevyla,” sabi ni Manang.

Napakunot ang noo ko at agad akong bumaba.

Sa sala, nakita ko ang isang eleganteng babaeng nakaupo sa sofa—tuwid ang likod, malamig ang titig. May mga bodyguard siyang nakapaligid, tahimik ngunit handang kumilos.

“Tita,” bati ko at akmang makikipag-beso, ngunit umiwas siya.

“Where’s my daughter?” maarteng tanong niya.

Hindi kailanman naging boto ang pamilya niya sa akin. Mas gusto nila si Victor—mas mayaman, mas presentable sa mata ng lipunan.

“Nasa taas po,” magalang kong sagot.

Umikot ang mga mata niya.

“Ano ba ‘yan, Mr. Anderson! Isang taon ko nang ipinagkatiwala sa’yo ang anak ko, pero hanggang ngayon wala pa rin siyang malay!”

Napakuyom ang kamao ko.

“Kunin n’yo na,” utos niya sa mga bodyguard.

“Wait—tita. Malapit na matapos ang imbensyon ko. Pwede na siyang magising anumang oras,” pilit kong pigil.

Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa bago muling umikot ang mga mata.

“No. If you really want to help my daughter, sa mansyon ko na lang siya dadalhin.”

“Bilisan n’yo.”

Wala akong nagawa kundi panoorin habang binubuhat si Mia—maingat, ngunit parang ninanakaw mula sa akin. Isa-isa ring kinuha ang mga aparatong nakakabit sa kanya.

“Hmph,” sambit ni Tita bago tuluyang umalis.

Nanatili akong nakatayo, walang kakayahang kumilos.

“Iho, ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Manang.

Tumango lang ako, hindi inaalis ang tingin sa sasakyang papalayo.

“Mabuti na rin siguro ‘yon,” sabi niya. “Pwede mo pa rin naman siyang dalawin.”

Tumango lang ako muli.

“Oh? Pag-aari ata ito nung babaeng dinala mo kagabi,” dagdag niya sabay abot ng isang lumang locket na may larawan ng isang sanggol.

Tinitigan ko iyon bago ilagay sa bulsa ng lab coat.

“Aalis muna ako, Manang. Kailangan kong tapusin ang imbensyon,” paalam ko.

Mabilis akong nagmaneho patungo sa UL. Hindi nagtagal ay naroon na ako.

“Professor Anderson, finally you’re here,” salubong ng secretary ko. Hindi ko siya pinansin.

“What’s the latest update?” tanong ko sa isang scientist.

“Negative. Still unsuccessful.”

Napahawak ako sa sentido.

Sa opisina, agad akong nagsimulang magsulat ng panibagong research.

“Lucien, my dear,” malanding tawag ni Diamond.

Hindi ko siya pinansin.

“Why don’t you just let your girlfriend die?” bulong niya habang kumakandong sa akin.

“That’s enough,” malamig kong sabi.

Ngunit hindi siya tumigil.

Ang sumunod ay pamilyar—isang katawan na sinusubukang magpawala ng init na hindi naman kailanman mawawala. Walang emosyon. Walang koneksyon. Puro laman.

Nang matapos, itinaboy ko siya palabas.

“GET OUT.”

Pagkatapos maligo at magpalit ng damit, bumalik ako sa trabaho.

“Professor,” sabi ng isa pang scientist, “maybe we can try using AB- blood.”

Napaisip ako.

“We’ll try that,” sagot ko. “I know someone.”

Nagmamaneho na ako nang tawagan ko si Victor.

“What?” malamig niyang sagot.

“Nasaan ka?”

“Home.”

Bigla kong inapakan ang preno nang muntik ko nang mabangga ang isang babae.

“s**t!”

Hinila ko siya palayo.

“Didn’t you see the signal light?!” sigaw ko.

“A-aray… pasensya na po…”

Hinawakan ko ang baba niya at itinaas ang mukha.

Siya.

“Mister! Ikaw pala!” masaya niyang sabi sabay yakap sa akin.

Hindi ko alam kung bakit… pero humupa ang galit ko.

Isinakay ko siya sa kotse.

“Galit ka ba, mister?” tanong niya.

“Bakit nandun ka?” tanong ko.

“Kailangan ko po ng trabaho… habang hinahanap ko ang tunay kong magulang.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

Pagdating sa bahay ni Victor—

“HUWAW! Ang ganda naman dito!” sigaw niya.

Dinala kami ng butler sa safe haven ni Victor.

“You didn’t say you’ll bring a girl,” seryosong sabi ni Victor.

“Can I have some blood from you?” diretsong tanong ko.

Pumayag siya.

“Ako nga pala si Ysabelle Cuevas, nineteen,” proud niyang sabi.

Mas tumahimik si Victor.

Nang matapos, tumunog ang tiyan ni Ysabelle.

“Gutom na ako,” diretsong sabi niya.

Tumabi ako sa kanya.

Ysabelle.

Isang pangalan na hindi ko inaasahang uukit sa isip ko.