MISSING FORMULA

CHAPTER ONE

Lucas Ian Anderson (Lucien)

“Busy ako. Wala akong oras sa ganyang bagay,” sabi ko sa kausap ko mula sa kabilang linya.

“Come on, Lucien. Huwag mong ilulong ang sarili mo sa imbensyon mo. Hindi masamang magsaya paminsan-minsan,” sabi ng kaibigan kong si Gavin.

“Tsk, fine. Are they coming too?” mahinang tanong ko, ngunit hindi ko na narinig ang sagot nito—tanging tawanan na lang sa kabilang linya kaya pinatay ko na ang tawag.

Tiningnan ko ang oras. Gabi na pala. Mabilis akong tumayo at nagbihis.

Make sure that I will enjoy this f*****g night, Gavin, sabi ko sa sarili ko.

Si Gavin ang tumawag kanina—isa sa mga kaibigan ko. Hindi ko alam kung ano ang biglang nangyari, pero siguro may naisip siyang plano. Lalo na’t si Gavin ang nagyayaya ng kasiyahan—he’s a cop. What do you expect?

Wala naman sigurong masama kung magsasaya paminsan-minsan.

Napakunot ang noo ko habang tinititigan ang text message na natanggap ko, bago ako unti-unting napangisi.

Code Paradise, dude

— Gavin

Damn. I miss this.

Ang “paradise” namin ay isa sa mga condo ni Victor—isa rin naming kaibigan at itinuturing na pinakamayamang lalaki na kilala ko.

Mabilis kong kinuha ang susi at lumabas ng silid. Binuksan ko ang pinto ng isa pang kwarto na katabi lamang ng akin. Pagpasok ko, nakita ko ang babaeng payapang nakapikit ang mga mata.

Tiningnan ko lamang kung maayos ang kalagayan niya bago tuluyang umalis.

“Look after her,” sabi ko sa manang.

“Opo, sir. Mag-iingat po kayo,” tugon nito na may ngiti. Tumango lamang ako at sumakay sa aking sasakyan.

Mabilis akong nakarating sa isang sikat na hotel—well, it’s Victor’s hotel.

Kilala ako ng mga guwardiya at ng mga naka-assign sa front desk, maliban na lang kung natanggal na sila dahil sa katangahan sa trabaho.

“Sir, going up po?” tanong ng isang sexy na babaeng nasa elevator. Halatang nagpapacute ito sa akin.

“Yeah,” sagot ko. Hindi siya tumigil, kaya ako na ang pumindot ng floor—ikinagulat pa niya iyon.

“Bitawan n’yo po ako! Kailangan ko lang po ng matutuluyan ngayon, pakiusap!”

Napatingin ako sa elevator door at nakita ko ang isang babaeng kinakaladkad palabas ng mga guwardiya bago tuluyang sumara ang pinto.

“Tsk. Annoying,” sabi ko bago tuluyang bumaba.

Nasa pinakamataas na floor ng hotel ang condo paradise namin. Sa rooftop ay may swimming pool, sariling bar counter—kumpleto, pero mas kumpleto pa rin ang safe haven namin.

“Dude,” salubong sa akin ni Gavin sabay akbay.

“Akala ko ikaw ’yong hindi makakarating,” sabi niya habang napalingon ako sa tinutukoy nito.

Si Kiro—kapapasok pa lang, balot na balot. Kung hindi mo siya kilala, hindi mo aakalain na siya iyon.

“Ako ba naman mawala,” nakangising sabi niya.

Siguradong walang babae rito kanina—nandito si Kiro.

Superstar si Kiro. Kailangan niyang maging maingat at protektahan ang imahe niya.

“Siguradong galit na galit na ang manager mo,” sabi ni Gavin.

“Nah. Sinabi ko kay Victor na kailangan niya ako,” tawang sabi ni Kiro.

Umupo siya sa tabi ni Victor—tahimik na umiinom ng wine—at inakbayan pa ito. Agad namang tinanggal ni Victor ang braso niya.

“Ouch! You hurt my heart, Victor, mabest friend,” drama ni Kiro.

Sinamaan siya ng tingin ni Victor kaya bigla siyang umayos ng tayo at kinamot ang batok.

“So, what’s up?” panimula ko habang umiinom ng wine.

Biglang tumahimik ang lahat.

“Nalulugi na raw si Victor. Wala na tayong uutangan,” biro ni Kiro.

“Stop that,” inis na sabi ni Victor.

“My father is getting married,” biglang sabi ni Gavin.

Biglang natahimik ang paligid.

“Hindi ba’t kamamatay lang ni Tita?” gulat na tanong ni Kiro. “Ang bilis naman ni Tito—”

Tumigil siya nang mapansing siya lang ang tumatawa.

“What’s your plan?” tanong ko kay Gavin.

“I don’t know,” sagot nito.

“Allow him,” sabi ni Victor. “Hindi mo hawak ang kasiyahan niya.”

“Hirap lang tanggapin,” sagot ni Gavin. “Hindi madaling makita si Dad na may iba na.”

Natahimik kami.

“Hey, akala ko ba magsasaya tayo?” singit ni Kiro. “f**k that problem, dude. Hindi mo pwedeng tambayan ang problema.”

Hinila niya si Victor—binatukan siya ni Gavin.

“Panira ka talaga,” inis na sabi ni Gavin.

At gaya ng inaasahan—si Kiro ang humawak ng party.

Worst idea ever.

Nang bumukas ang elevator, malamig na hangin at maraming babaeng naka-two-piece ang sumalubong sa amin.

“I think Kiro’s plan is successful,” sabi ni Gavin, nakangisi.

At doon na nagsimula ang gabi—ingay, alak, tawa, at gulo.

Hanggang sa—

“This will be my first and last warning,” malamig kong sabi habang lumalabas sa dilim.

“Don’t dare touch that girl.”

Ysabelle Cuevas (Ysa)

Tahimik at payapa akong natutulog nang biglang may nagbuhos sa akin ng malamig na tubig.

“Gumising ka na, bata ka! Kanina pa kita tinatawag! Nasaan na ang almusal namin?!” galit na galit na sigaw ng aking tiyahin, namumula na ang mukha sa galit.

“P-patawad po, tiya,” sabi ko habang pilit bumabangon.

“Patawad, patawad! Bilisan mo at magluto ka na riyan!” sigaw pa nito sabay bato sa akin ng timba na ginamit niya sa pagbuhos.

“Aray,” mahinang bulong ko nang tumama iyon sa noo ko. Mabilis kong hinimas ang bahaging iyon at akmang uupo pa sana, ngunit bigla na naman siyang sumigaw kaya wala na akong nagawa kundi kumilos.

Basang-basa akong nagluluto sa maliit na kusina ng bahay ng aking tiyahin. Hindi na ako nagbihis—baka lalo lamang siyang magalit at tuluyan akong palayasin.

“Ysa, tapos ka na ba? Magbihis ka agad pagkatapos mo, baka magkasakit ka,” sigaw ng anak niyang si Linda.

Mabait si Linda, pero ayaw ni tiya na masyado kaming magkalapit.

Pagkatapos kong maghain ng pagkain ay nagtungo ako sa banyo—isang kurtina lamang ang nagsisilbing pinto.

Akmang huhubarin ko na ang aking pang-itaas nang biglang pumasok ang aking tiyo.

“Napakalaki mo na, iha. Hindi ko akalaing ganyan pala kaganda ang katawan mo,” sabi nito sabay ngising tumingin pababa—huminto ang mga mata niya sa aking dibdib.

Mabilis kong itinakip ang tuwalya sa aking katawan.

“A-ano pong g-ginagawa n’yo rito?” nanginginig kong tanong.

Ngumisi siya at unti-unting lumapit.

“Iha, pinakain at pinatira kita rito. Baka naman puwede mo rin akong pakainin… at patirahin,” sabi niya habang hinahawakan ang braso ko.

Nang akmang hahalikan niya ako, nagpumiglas ako at buong lakas siyang itinulak bago tumakbo palabas.

“Tiya! Tiya!” sigaw ko habang papasok sa kusina.

Masamang tingin ang ipinukol niya sa akin.

“Ano ba’ng nangyayari sa ’yo?! Para kang nalulunod!”

Nanginginig akong nagsumbong.

“S-si tiyo po…” nangingilid ang luha ko.

“P-pinasok po niya ako sa banyo… s-sinabi niyang patirahin ko raw siya…”

Hindi ko nakita ang sumunod na nangyari—namalayan ko na lang ang pamamanhid ng aking pisngi.

“Ma!” pigil ni Linda sa kanyang ina.

Kumusot ako sa mata ko, lalo pang dumaloy ang luha sa sakit ng sampal.

“Ambisyosa kang bata ka!” sigaw ni tiya.

“Pagkatapos kitang palakihin at bihisan, sisiraan mo lang ang tiyo mo?!”

“Ano na naman ’yan, honey,” sabi ng tiyo ko na wari’y walang nangyari.

“Huwag mo namang saktan ang bata.”

“Papaano ba naman?!” galit na sagot ni tiya.

“Sinisiraan ka ng batang ’yan!”

“Pagkatapos kitang palakihin, ganyan ang igaganti mo sa ’min?!” sigaw ng tiyo.

“Mas mabuti pang lumayas ka na!”

Tumakbo ako sa aking silid at doon umiyak nang umiyak. Mabilis kong isinara ang pinto at nagpalit ng damit.

Inilagay ko sa bayong ang aking mga gamit at binuksan ang aking alkansya.

“Ysa? Si Linda ’to,” tawag niya sa pinto.

Binuksan ko iyon at agad niya akong niyakap.

“Ito, gamitin mo,” sabi niya sabay abot ng sobre.

“Galing ’yan sa ipon ko.”

May isa pa siyang inabot—isang bilog na lalagyan.

“Ito ang nakuha nila Mama noong mapulot ka ni Papa sa gubat. Sa tingin ko, sila ang magulang mo. Hanapin mo sila sa Maynila.”

Umiiyak niya akong niyakap.

“Hindi kita kadugo, Ysa… pero kapatid ang turing ko sa ’yo. Mag-ingat ka.”

Mabilis akong umalis ng bahay, pilit iniiwasan sina tiya at tiyo.

Mas pipiliin ko pang maglayas kaysa manatili roon.

Nakasakay ako ng tricycle patungo sa terminal ng bus papuntang Maynila. Mabuti na lamang at may katabi akong matandang babae—sa tabi pa ng bintana.

Habang umaandar ang bus, unti-unti akong napangiti.

“Sa wakas… nakalaya rin ako,” bulong ko.

“Gising na, iha. Nandito na tayo,” sabi ng ale.

Madilim na sa labas.

“Mukhang first time mo,” tawa niya.

“Halika, baba na tayo.”

Tinulungan ko siyang bumaba.

“Nagugutom ka ba?” tanong niya.

“Halika, doon tayo.”

Sa karinderya, libre niyang ipinakain ako.

Bago ako magbanyo, inabot niya sa akin ang isang papel.

“Kapag hindi ka nila tanggapin, hayaan mong tadhana ang gumawa ng paraan,” sabi niya.

Pagbalik ko, wala na siya.

Sa papel:

Santuario Hotel 7

Sumakay ako ng taxi.

“Nandito na tayo, miss.”

Pagbaba ko, napatingala ako sa napakataas na hotel.

Ngunit—

“Do you have room reservation?”

“Po?” nalito kong sagot.

“Hindi ka puwede rito.”

Hinila ako palabas.

“Bitawan n’yo po ako! Kailangan ko lang po ng matutuluyan!” pakiusap ko.

Hindi sila nakinig.

Pagod at takot, naglakad ako nang maglakad.

Hanggang—

“T-teka… mahirap lang po ako…”

Dalawang lalaking lasing ang humarang sa akin.

“Pwede ka naming ibenta… pagkatapos naming gamitin,” sabi ng isa.

Napaatras ako hanggang sa wala na akong maatrasan.

“Lord… magpadala po sana kayo ng anghel,” bulong ko.

At saka—

“This will be my first and last warning.

Don’t dare touch that girl.”

Nanlaki ang mata ko.

BANG.

BANG.

“Fuck.”

At tuluyan akong nawalan ng malay.