Mapagbirong tadhana

Maagang naglakbay ang buong pamilya na Mercado. Papunta kasi sila sa kabisira o lungsod upang doon ay mag-celebrate ng ika-tatlong-pung kaarawan ng kanilang padre de pamilya. May inihanda din itong surpresa para sa pamilya. Pagdating nila doon ay pumasok sila sa isang malaki ngunit lumang bahay-kainan sa lugar nila. Ito na rin ang pinaka-high class na kainan sa lalawigang ito. Ang bahay kainan na ito ay may dalawang palapag at may maraming kwarto na kung saan inuukupa ng maraming taong kumakain doon. Pinili nila ang pwestong nakadungaw sa may karagatan. Napakalapit lang kasi ang bahay-kainan na ito sa dagat. Kaya dinadayo io ng mga turista dahil sa maganda at maaliwalas na kapaligiran. Pagkaupo nila ay agad naman silang binigyan ng menu. Medyo may kamahalan ang presyo ng pagkain dito na ikinabahala ng missis niya. "Sigurado ka bang dito tayo kakain,mahal? Eh, parang isang buwan na nating gastusin ang bawat halaga ng mga pagkain natin dito ah? Ayos lang naman sa amin ng mga anak mo sa mas murang kainan nalang tayo kumain!" Nag-alalang sabi ng missis niya. Nginitian niya ng matamis na ngiti ang asawa niya bago muling nagsalita. "Hindi ako nagkamali mahal. You deserve more than this! Isa pa, pangako ko sa inyo ang magandang buhay, kaya simula sa araw na ito ay tutuparin ko. Hindi na natin kailangang magpakahirap masyado para lang mabuhay." "May ginawa ka bang hindi maganda, mahal? Sabihin mo sa akin, anong ginawa mo?" Puno ng pag-alalang tanong sa kanya ng asawa niya. Hindi niya alam kung paano ipaliwanag ang lahat ngunit disidido na siyang sabihin ang lahat ng tugkol sa pagkatao niya. Wala kasing kaalam-alam ang asawa niya sa kung ano at sino siya? Nagkakilala kasi sila noong naglayas siya sa bahay at nakita siya ng asawa niya na hinhabol ng mga tao. Labis na nag-alala ang mga ito na baka hinabol siya ng masmang mga tao. Magkokolihiyo pa siya noon. Itinago at inaalagan siya ng pamilya ng kanyang asawa ng dalawang taon. Hanggang sa mahulog ang loob nila sa isa't isa at nang mamatay ang magulang nito ay pinakasalan niya ang asawa niya. Nagkaroon siya ng dalawang supling na isang lalaki at isang babae, bunga ng pagmamahalan nilang dalawa. "Johny, what are you doing here? I always told you to look after your younger sister!" mahinang sabi niya sa panganay niya nang makitang nanatili itong nakaupo habang naglakad-lakad ang anak niyang babae. Mahigpit kasing tagubilin niya sa mga anak niya na kailangang bantayan at alagaan nila ang isa't-isa. limang taon ang pangitan ng edad ng dalawa at mas matanda ang lalaki kaya ito ang inatasan niyang magbantay sa nakababata nitong kapatid. Masyado kasing makulit at naku-curious ang bunso niya sa lahat ng mga bagay na nakikita nito. Sa murang edad ay nakikita nito nito ang iba't-ibang magagandang katangian, katulad ng katalinuhan at kabaitan. Siya rin kasi ang unang nagturo dito kung paano magbasa at magsulat. Kahit salat sila sa buhay ay pilit niyang itinaguyod ang kanyang pamilya. Isang guro ang asawa niya sa mababang paaralan sa kanilang lugar, habang siya ay isang mangingisda at negosyanti na rin. Sa maliliit na kita ay nairaos naman nila ang mga pang-araw-araw na kailangan. Bagay na ipinagpapasalamat niya sa Puong Maykapal na binigyan siya ng mabait at maunawaing may bahay. "Go on son, samahan mo yung kapatid mong mamasyal habang niluluto na pa yung pagkaing inorder natin at nang hindi kayo ma-bored mag-antay dito." Dagdag pa niya ng hindi kumilos ang anak niya. Nais niya kasing makausap ng masarinlan ang asawa niya upang unti-unting ipaliwanag ang lahat. "Opo, papa!" Agad na pagsang-ayon ng panganay niya. Mabuti naman at tila naiintindihan nito ang ibig niyang sabihin. Matatalino kasi ang mga anak niya. Lagi itong first honor sa klase nila. Katuwang din niya ang panganay niya sa pagbabantay sa nakababatang kapatid nito kung wala silang mag-asawa sa bahay. Nagkakasundo naman ang dalawa na aliw na aliw sa isa't isa. Kahit limang taon ang agwat ng edad ng dalawa ay magkasundong-magkasundo parin ang magkapatid. Wala siyang nakikitang bagay na hever nitong napagkasunduan dahil nagbibigayan ang dalawa. Agad namang sinundan ng panganay niya ang kapatid nitong malikot. "Baka naman maari mong sabihin sa akin ang nagpapagulo ng aking isipan? Magpaliwanag ka nga, bakit dito tayo kumain gayong usapan nating iipunin natin ang pera upang magamit sa pag-aaral ng mga anak natin?" Agad na sabi ng asawa niya pagkaalis ng mga anak nila. "Alam kung napakaimportanti ng buhay na ito para sa iyo at para na rin sa akin. Di ba ito yung araw na nagkakilala tayo ng tulungan kitang itago sa mga masasamang loob na humabol sa iyo dat! Pero mahal, maghahigh school na ang panganay natin at alam mo namang walang paaraln ng high school sa isla. Kaya malaki ang kakailanganin natin dahil pamsahi niya pa sa bangka araw-araw. May bayad pa yung matricula niya at baon niya pa magamit gastusin sa pag-aaral. Naging practical lang kasi ako!" Paliwanag ng asawa niya. " I know, mahal! But don't worry, I know what I did. Kaya magtiwala ka lang sa akin. Sana pagkatapos nito ay walang magbabago sa pagtingin mo sa akin." May halong pag-alala sa boses niya. Hindi niya kasi alam kung matatanggap ba siya ng asawa niya sa pagsisinungaling niya sa totoong pagkatao niya o mas maiintindihan siya. Lihim niya lang dasal na maging maayos ang lahat at walang magbabago! Ilang sandali palang ay may pumasok na mga taong naka-american suit. Mukhang mayaman ang mga taong ito! Kahit sa kilala ang kainan na ito sa lugar nila ay bihirang may mga mayayaman at kilalang tao ang mapadako dito maliban nalang sa may importanting bisita ang mayor nila. Bawat hakbang ng mga ito ay nakatutok ang mga taong naroon. Puno ng pagtataka ang lahat at puno rin ng katanungan ang mga isipan nila. Biglang nakaramdam ng takot ang asawa niya ng makilala ang mga ito. Ang dalawa kasi sa limang taong iyon ay nakilala niya. Ito yung humabol sa kanyang asawa. Puno ng takot at panginginig ang kanyang nararamdaman ngayon. Pilit nitong inabot ng tingin ang namasyal na anak nguni hindi na niya mahagilap. Hindi niya alam ang gagawin ngunit batid niyang may hindi magandang mangyari. Nararamdaman ni Oliver ang takot na nararamdaman ng asawa niya. Agad niyang ginagap ang kamay nito. "I'ts okay mahal! Please trust me. Hintayin mo ako dito at kakausapin ko sila." Agad niyang sabi sa asawa nia na nanginginig sa tako. "No mahal, baka anong gagawin nila saiyo? Let's go! Kailangan na nating umalis dito" Pagpupumilit pa ng asawa niya. Hinawaka niya ang mukha nito at kinulong sa dalawang kamay. Dinampian niya ng maiinit na halik. "Please trust me. Hindi nila ako aanuhin at saka ko na ipaliwanag saiyo ang lahat. Dito ka lang mun, okay?" Malambing niyang sabi rito. Kahit nag-aalangan ay walang nagawa ang asawa niya kundi sundin ang sinabi niya. Agad siyang naglakad papunta sa mga ito at agad namang pumaroon sa kanila ang mga ito n makita siya. Ngunit bago paman tuluyang magkalapit sila ay isang malakas at umalingasaw na pagsabog ang kanilang narinig! Biglang tumilapon at duguan ang kanyang katawan na humandusay sa isang sulok. Kahit nandidilim ang paningin ay pilit niyang inaninag ang paligid upang hanapin ang mag-ina niya. Hindi niya alam kung anong gagawin. Nagsitakbuhan ang lahat ng mga tao at umuungol naman sa labis na sakit ang iba pa. Ilang sandali pa lang ay nakita niyang patakbo sa may di kalayuan sa kanila ang panganay niyang anak. Ngunit bago paman ito tuluyang nakalapit sa kanila ay isa na namang malakas na pagsabog ang umalingaw-ngaw sa kabilang bahagi ng bahay kainan na iyon. Hilakbot ang lahat sa mga pangyayaring iyon. Sumabog kasi ang east at west wing na bahagi ng bahay kainan na iyon sa di inaasahang dahilan. Mabuti nalang at hindi masyadong maraming tao ang naroon sapagkat ipinaukupa iyon ng isa sa mayamang tao. Walang nakaligtas ang mga naroon. Sa may di kalayuan ay nakatanaw ang isang tao sa nag-aapoy na kapaligiran. Hilakbot ang nararamdaman nito at sumisigaw ng anak....