Serie di Disordine 1: p********a

"No! You can't do this to me!" Sigaw niya sa mga magulang niya. "Steine! You need to take that course." Sigaw sa kanya ng kanyang ama. "I said no! I will never do that! I'm going to enroll at military. And I've done following your words since I was a kid, but now I'm old enough to decide what I'm going to do with my life!" Sagot niya sa kanyang ama saka lumabas ng library, tinatawag siy ng kanyang ama ngunit hindi niya ito pinapakinggan nagtuloy-tuloy lamang siy sa kanyang paglalakad hanggang sa makasalubong niya ang kanyang ina sa hagdanan. "What's all that noise?" Tanong sa kanyang ng kanyang ina. "Papa wants me to take that damn Business Advertisement. I just told him that I don't want to take that course I want to go to military." Sagot niya sa kanyang ina at napabuntong hininga siya. "Why not follow your father's choice?" Aniya nito sa kanya. "Pati ba naman ikaw 'Ma! 'Ma wala na ba akong boses sa pamamahay na ito halos buong buhay ko naging sunod-sunuran ako sa lahat ng nais niyo ni Papa. Sana naman ngayon pagbigyan niyo ako na gawin ko naman ang gusto ko para sa sarili ko!" dagadag niya, "Ma, hindi na ako bata na madali ninyong mauto! Gusto kong sundin niyo naman ang nais ko. Bakit ba parang ang hirap para sa inyong intindihin iyon. Oo naiintindihan ko naman kayo na iniisip niyo ang kapakanan ko. Pero gaya nga ng sabi ko hindi na ako bata." humugot siya ng malalim na hininga. "Steine, 'nak. "Aniya ng kanyang ina akmang hahawakan nito ay tinapik na niya ang kamay ng kanyang ina at napasinghap ang kanyang ina sa kanyang inasal. "Ma, pwede ba. Kahit na anong pilit niyo hindi na talaga mababago ang gusto kong gawin." Aniya sa kanyang ina. "Silvya, hayaan mo na siya." Aniya ng kanyang ama. "Ito na ang huling araw mo sa pamamahay na ito." Biglang sabi nito na siyang ikinagulat ng kanyang ina. Hindi na siya nagulat sa mga sinambit ng kanyang ama. Binigyan niya ng ngising aso ang kanyang ina. "Henry, naman anak pa rin natin siya." Sabi ng kanyang ina. "As I expected." She scoffed. "Don't worry my dear father I won't ever set my foot in this house, I'm sick of all this s**t!" Sigaw niya at pabalibag niyang ibinaba ang kanyang duffel bag. "Ah, not to worry father I cut all my credit cards and debit cards I just took the things that I earn with my own money." Bigla siyang sinampal ng kanyang ama kaya naman napaupo siya sa kanyang kama. Pinahid niya ang gilid ng kanyang labi. Napangisi siya, "So this is how you're going to dispose me, may pabaon pang kasama." Singhal niya sa kanyang ama tumayo siya at pinulot ang kanyang gamit at lumabas ng kanilang bahay. Tumuloy siya sa bahay ng kanyang tita pansamantala. "Hija, are you sure about this?" Tanong ng kanyang Tita. "Yes, and I can go back to house at the moment. My father and had some sort of issue." Sagot naman niya sa kanyang Tita. Napabuntong hininga ang kanya Tita. "Okay then, I'll just go out for a bit to met an old acquaintance." Paalam nito. "Have a safe trip Auntie." Aniya saka kinawayan ito. Binuksan niya at kanyang bag upang kuhanin doon ang razor at gunting saka nagtungo sa banyo. Humugot siya ng malalim na hininga saka inumpisahan niyang gupitin ang kanyang buhok. She joined the military at the age of seventeen. Napabuntong hininga siya ng maalala ang ganap na iyong, habang patuloy siya sa kanyang pag-e-ensayo. Ilang buwan na lamang ang kanyang hihintayin bago ang kanyang pagtatapos sa military, ngunit hanggang ngayon ay wala pa siyang naririnig na balita mula sa kanyang mga magulang. Mukhang talagang tinitikis at pinapanindigan ng kanyang ama ang mga sinabi nito noon sa kanya. Makalipas ang dalawang taon.... Siya'y ganap nang sundalo at nabigyan na rin siya ng iba't ibang parangal dahil sa kanyang serbisyo sa Republika ng Ireland. Siya ang tinaguriang pinakabatang Lieutenant General sa edad na bente-singko ay narating na niya ang isa sa mataas na rango bilang sundalo ng kanyang henerasyon. Nang siya'y matapos sa kanyang isang mission ay lumiban na muna siya upang ipinag-patuloy niya ang kanyang isang kurso na Forensic Pathology. Nang siya'y makapagtapos ay bumalik na siya sa serbisyo at naatasan siya at ng kanyang grupo na magtungo sa Iraq upang tumulong sa pakikipaglaban sa mga terorista. Nasa ikatlong buwan na niyang naroon may mga ilang grupo na rin silang nasagupa ng kanyang tropa habang naglilikas sila ng mga sibilyang tao. Sila'y patungo ngayon sa abandonadong lugar upang mag-imbestiga at sumagip ng iba pang mga sibilyan. "Major we're almost near at the base." Aniya ng isa sa team niya. "Be ready everyone." She said, ngunit bago pa man sila magkapaghanda para sa kanilang pagbaba'y may nagpaulan na ng bala sa kung saan. "Lacha!" (Duck!) She shouted ngunit huli na nung dumapa sila apat sa kasama niya pati na ang driver ay may mga tama na ng baril at sumalpok sila sa isang malaki bato kaya naman tumilapon sila sa pagkakadapa. Sunod-sunod na muling may nagpaputok at pagkatapos noon ay may lumapit sa kanilang sasakyan na mga armadong lalaki na balot ang mga mukha ang mga mata lamang nila ang nakikita. "Get them!" Utos ng lalaki na leader yata ng grupo. Nang umakyat ang ibang kasamahan nito'y bibigwasan na sana niya ang mga ito ngunit bago niya pa magawa iyon ay may baril ng nakatutok sa kanyang sentido. "Khatwat wahidat khatiat warasuk sawf tanfajir." (One wrong move and your head will explode) Aniya ng lalaki. She just stay still. Piniringan ang kanilang mga mata pagkababa sa kanila mula sa sasakyan at tila isinakay sila sa sasakyan. Hindi niya alam kung gaano na sila katagal na bumabiyahe, wala silang ideya kung saan sila maaring dalhin ng mga terrorist ang dumukot sa kanila. Nagising na lamang siya ng buhusan siya ng malamig na tubig. Medyo nag-a-adjust pa ang kanyang paningin sa paligid. Mukhang dinala sila sa kuta ng mga terorista. Madumi, magulo at nakakasulasok ang lugar na kinalalagyan nila. "Lieutenant General Xurian!" Aniya ng lalaking nasa harapan niya. "It's nice to see you again!" Tuya nito. "Damn you, Amid!" Galit na saad niya rito, at saka tinangkang sipain ito. "Uh, uh!" Iiling-iling itong lumayo ng bahagya sa kanya. "This time I won't let you get away. I'll take my revenge for what you did to my brother!" Galit nitong saad. "He deserve to die!" Sigaw niya rito, halos magpanting ang tainga niya sa pagkakasampal sa kanya. "f**k you Xurian!" Mura nito sa kanya. "Oh thank you and f**k you also Amid!" Ganting sagot niya. Sinampal siyang muli ng lalaki. "tueadhibuha." Utos nito bago sila iniwan, nagtawanan ang mga lalaki sa loob ng kwarto bago lumapit sa kanya. Ang isa'y hinila ang buhok niya. "Argh!" Daing niya nang hilahin ang buhok niya at ginupit iyon, maya-maya pa'y mullng nabalot ng dilim ang kanyang paningin. Muling piniringan ang kanyang mga mata, at pilit siyang pinapanganga. May kung anong bagay na ipinasok sa kanyang bunganga, halos manindig ang balahibo niya dahil naglabas masok ito sa kanyang bibig. Halos maduwal siya sa bawat sundot nito at tila may kung anong katas ang lumalabas dito na hindi niya mawari ang lasa. Halos magkanda-ubo siya ng mawala ang bagay na iyon sa kanyang bunganga, wala siyang makita ngunit dinig niya ang usapan ng mga tao sa kanyang paligid. Tila hindi maganda ang kutob niya sa gagawin ng mga ito. Sunod niyang naramdaman na pinunit ang kanyang damit. Halos lumuwa ang dibdib niya sa ginawa ng mga ito. Ang mga sumunod na nangyari'y mas lalong nagpawala ng kanyang damdamin sa mga ginagawa ng mga ito. Gusto niyang kumawala ngunit sadyang napakahigpit ng pagkakatali sa kanya at walang balak ang mga ito na siya'y pakawalan. Binusalan ng mga ito ang kanyang bibig upang hindi siya makapag-ingay. Pakiramdam niya ng mga oras na iyon ay isa siyang inutil dahil hindi niya magawang makapanlaban lamang. Hanggang sa nawalan na siya ng ulirat dahil sa panghihina. Nagising na lamang siya na puro puti ang kanyang nakikita sa kanyang paligid. Napalingon lingon siya, at bahagya niyang ini-angat ang kanyang kamay upang alalayan ang kanyang katawan na bumangon ngunit bago pa man niya magawa iyon ay nakaramdam siya ng kirot sa kanyang kamay. Napabuntong hininga siya ng makita ang dextrose na nakasaksak sa kanyang kamay. Nangunot ang kanyang noo, ng makarinig siya ng tila may natatalo sa labas. Hanggang sa makapasok ang mag ito'y pa tuloy pa rin ang diskusyonan ng kanyang magulang. "Ilang beses ko nang sinabi na, napaka delikado ng propesyong kanyang tinahak. Ngunit hindi siya nakinig. Kaya hayan tingnan mo!" Sumbat ng kanyang ama. "Pwede ba tama na! Hanggang dito ba naman!" Bulalas niya. Napahinto ang mga ito ng marinig siya. "Pwede ba bigyan niyo naman ako ng katahimikan. Kahit ngayon lamang." Aniya saka tumagilid siya. Iniinda niya ang p*******t ng katawan sa kanyang pagbabago ng posisyon sa kama. Narinig niyang napabuntong hininga ang kanyang ama. Ang kanyang ina'y lumapit sa kanya. "Steine, anak. Pinag-alala mo kami." Aniya ng kanyang ina. Ngumisi siya sa sinabi nito. "Aba, himala." Sagot niya. "Anong nangyari sa inyo tila ba sinapian kayo ng ibang tao, at nakuha ninyong mag-alala sa akin. Matapos niyong ipagpilitan sa akin na sundin siya." Aniya. "Hija, Ina mo ako kaya hindi mo maalis sa akin ang pag-aalal." Sagot nito. "Aba, Ina ka na pala ngayon. Kailan ka ba nag-pagka-ina sa akin huh!?" Sumbat niya rito at tiningnan niya ng masama a ang kanyang ina. "Pwede ba, kahit ngayon lang bigyan niyo ako ng katahimikan." Aniya sa kanyang ina at ipinikit ang kanyang mga mata. Hinintay niyang lumabas ito ng kwarto. Maya-maya pa'y may pumasok muli sa kwarto. "Ano na naman!" Sigaw niya. "Hija." Aniya ng kanyang tiyahin. "Tita."Aniya saka pinilit na bumangon. "Dahan-dahan ka hija."Aniya at inilapag ang dala nito at inalalayan siyang makaupo. "Pasensya na Tita, pati kayo nasigawan ko." Hinging paumanhin niya sa kanyang butihing tiya. Bumuntong hininga ito. "Ayos lamang iyon hija." Sagot nito. "Kumusta na ang pakiramdam mo?" Tanong nito. "Ayos naman na, medyo masakit lamang ang katawan ko." Sagot niya. "Ang akala namin ay..." Hindi naituloy ng kanyang Tita ang sasabihin nito. "Ayos lamang ako, Tita. Buhay pa naman ako. Masamang d**o kaya ako." Pagbibiro niya rito. "Hay naku hija, ikaw talaga." Aniya at hinaplos ang kanyang buhok. "Anong ginagawa nila dito?" Tanong niya rito. "Pasensya ka na hija, ako ang tumawag sa kanila ng malaman ko ang nangyari sa iyo." Sagot ng kanyang Tita. "Hindi niyo na sana sila tinawagan, nakita niyo naman po ang nangyari." Bumuntong hininga siya. "Hija, magulang mo rin sila." Bumuntong hininga ito. "Tita kahit kailan, hindi sila nagpaka-magulang sa akin." Sagot niya, natahimik na lamang ang kanyang Tita sa mga binanggit niya. "Lalabas lamang ako sandali." Paalam nito sa kanya, Tumango naman siya. "How are you Lieutinant?" Nagulat siya ng marinig ang tinig na iyong. "Sir." Sagot niya at pinilit niyang bumangon. "Don't push yourself Lieutinant." Anito. "I'm just here to tell you, that I'm giving you an indifinite leave to get full recovery." Sabi nito masasalitana sana siya ng muling bumukas ang bibig nito kaya naman itinikom na lamang niya ang kanyang bibig. "And I don't take no for an answer, that's all so I'll get going now. I got a lot of stuff to do." Sabi nito at iniwan siyang napatanga na lamang. "Hija, sino iyon?" Tanong ng kanyang Tita hindi niya nasagot ag tanong sa kanya ng biglang pumasok sa loob ang kanyang ina na nagbubunganga. "He's Admiral Grevson." Maikling tugon niya rito. "Steine we're going to Philippines!" Demand ng kanyang ina na ikinalaki ng kanyang mga mata. "What! No!" Tutol niya. "Why!?" Nakapamaywang na tanong ng kanyang ina. "I had to take the bar exam first so I can get my license as a Forensic Pathologist." Sagot niya. "Fine, but after you take that exam. We're going home to Philippines." Sabi nito. "What for!" Sagot niya sa kanyang ina. "No, I don't want to go to that place!" Tutol niya. "You have too!" Singit ng kanyang ama. "Urgh... Fine then!" Napilitang sagot niya. Few months later.... Nang tuluyan siyang makarecover sa mga sugat niya'y puspusan naman ang kanyang pagrere-review para sa darating niyang exam at the same time ay bumimisita din siya sa isang Psychiatrist at Psychologist upang makalimot siya sa nangyari, ngunit tila may iba pang hatid ang trauma na nakuha niya sa insidente na iyon. Hindi niya maintindihan kung ano iyon. Nasabi na niya ito sa kanyang doktor ngunit wala din itong gaanong ideya sa ganoong bagay, dahil hindi pa nito na pag-aaral ang maigi ang kanyang kondisyon, ayon pa dito at hindi pa ito naiilathala sa dsm-5 kung saan nakalathala ang iba't-ibang uri ng mga disorder at may kinalaman sa sekswal na aspeto din. Binigyan siya nito ng rekomendasyon, ngunit nasa pilipinas naman ang doktor na nabanggit nito. Kailangan niya pang maghintay ng ilang buwan bago siya makauwi ng pilipinas. Naglalakad na siya pauwi ng tila huminto sa pag-inog ang kanyang mundo. Napahinto siya sa kanyang paglalakad. Pinilit niyang. kalmahin ang kanyang sarili. "The heck!" She utter. "Of all the time of the day why it had to be now, I didn't even bring my medicine." She sigh, and tried to walk on the alley. It's good that no one is around her. She wipe her sweat and took a deep breathe but she couldn't even get her to sense back. She need someone who can quench the call of her flesh. She try to hold herself for a while. She clenched her chest. "Damn it!" good thing may poste sa malapit at kumapit siya doon upang kumuha ng suportasa nanlalambot niyang mga tuhod. "Miss are you okay?" May nagtatanong sa kanyang ngunit medyo blurry ang lahat sa kanyang. Tinulungan siya nito ng makatayo. At may mga ibang pa itong sinasabi ngunit wala talaga siyang maintindihan dito. She accidentally grab the man's collar at pilit na ibunuka niya ng kanyang mga bibig upang magsalita. "I.. I.. ---" hindi niya maituloy-tuloy ang kanyang sasabihin. Nang maamoy niya ang mabangong nagmumula sa katawan nito tila ba natauhan ng bahagya ang kanyang katawan. Pilit niyang kumapit dito upang mas malanghap niya ito, tila huminto sa pag-inog ang kanyang mundo unti-uniting bumigat ang kanyang mga hininga. Hinaplos niya ang mga pisngi nito. At saka bumulong. "I need you." ang akala niya'y lalayuan na siya nito, nagulat siya ng bigla na lamang siyang halikan nito. "Miss Glythe." Untag sa kanya. "Yes?" Sagot naman niya. "They're here." Aniya sa kanya ng nurse. "Thanks." Sagot niya at tumayo siya at tumungo sa clinic. "Mom." Aniya ng dalawang bata na sumalubong sa kanya pagkabukas niya ng pinto. "How was your day with the doctor?" Tanong niya sa dalawang batang lalaki. "It was good, Aunt Klione took good care of us." Sagot ng batang lalaki sa kanyang kanan. "How about you, Glyton?" Tanong niya sa isang bata. "It was good." Maikling tugon nito. "Your in time." Aniya ng babaeng doktor. "Hey, how was my boys?" Tanong niya rito. "They're good nothing to worry about them. They just had a higher level of Intelligence Quotient that the normal kid on their age." Paliwanag ng Doktora sa kanya. "I'll just email it to you the result of their test. You had a very good and blessed boys." Dagdag nito. "Yeah, thanks to God. That I got a boys like them." Tiningnan niya ang mga ito at nginitian. "So are you still telling them?" Untag sa kanya ng Doktora. "Yep, and they understand it. I'm happy about it." Bumuntong hininga siya at ngumiti. "Maybe I'm the lucky Mom in the world that I had a kids like them." Proud niyang saad. "Yeah, and I'm also a proud godmother of them." Anito at ginulo ang buhok ng isa sa mga kambal. "Say goodbye now to your Aunt." Aniya sa dalawa. "Goodbye Aunt Klione thank you for taking care of us." Sabay na saad ng dalawang bata. "I'm pleased to take care of you two." Sagot naman nito. "Have a good trip, will see you soon." Dagdag nito. "Come now boys we need to pack our things." Aniya sa dalawa at hinawakan niya ang mga ito sa magkabilang kamay niya habang papalabas ng clinic.