(Daniel’s POV)
Ramdam ko ang pananakit ng buo kong katawan. At sa pagmulat ng aking mga mata ay nalaman kong nasa higaan pala ako. “Nasaan ako?” Unang tanong ko nang nagkaroon ako nang malay.
“Nawalan ka nang malay.” Sabi sa akin nang lumapit na matanda na aking tinulungan.
Pinili ko namang umupo at nagsabi, “mabuti na po ako.” Ang nasa isip ko ay ang aking pinakamamahal na si Emmy. Alam kong naghihintay siya sa akin.
“Ilang—“
“Ilang araw?” Nagulat ko namang sabi.
Sumbat niya, “ilang oras pa lang.” Tumawa pa ang dalawang matanda nang makita.
Napabuntonghininga naman ako. “Mabuti naman kung ganoon.”
“May gagawin k aba?” Pangungusisa nila sa akin.
Sagot ko naman, “kailangan ko lang umuwi sa Pilipinas.”
Nakita ko naman ang pag-aalala sa kanilang mukha na kung saan ay nagsabi pa ang
