(Emmy’s POV)
Bigla siyang nawala sa paningin ko. Napapaisip ako sa puntong ito na kung hindi ko lang mahal si Daniel kay hirap ng ganitong sitwasyon. “Emmy maraming salamat sa tulong.” Sabi ng isa kong samahan.
Tugon ko naman, “walang ano man po.”
Pero alam ko yung nakita ko kanina. Lalo na yung sinundo ni Daniel. Hinding-hindi ako nagkakamali doon. “Teka! Kailangan namin ng tulong!” Sigaw ng aking kasamahan mula sa malayo.
Nakaramdam ako nang lungkot sa unti-unti kong paglapit sa kasamahan kong sumigaw kanina. Sa paglapit kong ganoon ay nasilayan ko ang dalawang matanda na nagyayakapan sa isa’t isa. “Wala na silang buhay.” Nalulungkot ko pang sabi.
“Tumawag kayo nang tulong!”
Ang oras na iyon ay nakakalungkot hanggang sa pag-uwi ko.
“Kamusta apo?” Tanong sa akin ni Lola Angel pag
