Chapter 55
ISANG araw pa lang ang lumipas ay nagyaya na akong umuwi. Kahit anong siksik sa isipan ko na okay lang ang nangyari ay hindi pa rin sumasang-ayon ang damdamin ko. Kung kaya ay nagligpit na ako ng mga gamit upang umuwi na sa bahay. Hindi na rin ako papipigil pa at mas nagkakaroon ako ng peace of mind doon. Biglang bumukas ang pinto dahil hindi ko naman iyon ni-lock. As usual ay hahabol itong si Simon na kanina pa nagmamakaawang manatili muna kami ng ilang araw. "Wify naman please, huwag muna tayong uuwi!" he beg as he could. Hawak niya ang kamay ko na hindi ko naman kayang iwakli. Wala naman dapat isisi sa kanya dahil ako ang may matinong pag-iisip noong gabing iyon. Ang hindi ko lang ma tanggap ay ang feeling guilty after all. At the same time hiya sa kanya kasi nakita niya ang pa
- Writer
