Married To The Billionaire

"Lena please! You don't have to leave me alone! I'm begging you! Don't leave me! I can't handle it everything without you! Please!" I knelt in front of her para lang magmakaawa sa kaniya. Para lang pigilan ko siya sa kaniyang pag-alis. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Pumapatak lamang ang mga luha ko. Nasasaktan ako. Parang pinipiga ang puso ko sa kirot at sakit. I shook my head. Napahikbi ako sa pag-iyak. Yakap ko ang kaniyang mga paa habang humahagulhol sa pag-iyak. Gagawin ko ang lahat huwag lang siyang umalis ng Pilipinas. Hindi ko kakayanin ang mawala siya sa piling ko. Hindi ko kakayanin kung iiwan niya ako. Sa usang pagkakataon na umiyak ako sa harapan niya. Magmakaawa para lang pigilan siya sa kaniyang pag-alis. Ito lang ang magagawa ko para pigilan siya. Wala akong pakialam kung sabihin nilang tanga ako. Tanga na kung tanga pero gagawin ko ang lahat para pigilan siya. Para pigilan ang taong pinakamamahal ko. Tumayo ako and I cupped her face. Pumapatak lamang ang mga luha ko. Para akong baliw sa harapan niya habang humahagulhol. Walang tigil ang pagpatak ng mga luha ko. Ang lungkot-lungkot sa pakiramdam. Ang sakit sakit sa dibdib. Hindi ko matanggap sa sarili ko. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko na nakahawak sa mukha niya. She shook her head. Lungkot ang nakikita ko sa mga mata ni Lena. Alam kong nasasaktan siya. Alam kong mahirap sa kaniya ang gawin ito. Alam kong hindi niya matanggap. Bumubuhos lamang ang mga luha ko. Muli akong napahikbi sa pag-iyak. Ang lungkot-lungkot sa pakiramdam. Ang sakit-sakit. Agad ko siyang niyakap nang mahigpit. "Nakikiusap ako! Please! Hindi ko kakayanin ang mawala ka! Kailangan kita! I need you in my life!" Gagawin ko ang lahat huwag lang niya akong iwan. Hindi ko kakayanin ang mawala siya sa paningin ko. Hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa sarili ko kapag nawala siya. Humahagulhol lamang ako sa iyak habang nag-uunahan ang mga luha ko. Magkayakap lamang kami dito sa airport. Hindi ko mapigilan ang paghikbi ko. Para na akong baliw at sira dahil sa kakaiyak ko. Hinabol ko siya rito para pigilan. Para magkausap kami. Kahit ilang metro ang layo ng tinakbo ko. Hindi ako napagod. Hindi ako na uhaw para pigilan lang siya. Umiiyak ako hindi dahil sa mahina ako. I'm not coward, not fool, nor weak. Umiiyak ako dahil mahal ko siya. Ayaw kong mawalay sa kaniya. Hindi ko kakayanin iyon kapag nangyari. "Please! Huwag ka ng tumuloy! Nakikiusap ako Lena! Hindi ko kakayanin kung mawawala ka! Hindi ko kakayanin lungkot! I really need you! Ikaw ang lakas ko!" Mahigpit ang pagkakayakap ko sa kaniya habang umiiyak. Para akong batang humahagulhol habang magkayakap kami. Ito ang mga segundong ayaw ko na siyang bitiwan. Gusto ko na lang yakapin siya nang mahigpit. Napahagulhol ako nang malakas. "Knight nandito na 'to." sambit niya at marahang hinagod ang likod ko para pakalmahin niya ako. Nasasaktan lamang ako. Parang pinipiga ang puso ko. Sobrang lungkot. Ang hirap tanggapin sa sarili. "Atsaka nag-usap naman tayo tungkol dito diba?" Matapos niyang sabihin iyon. Kumawala siya sa pagkakayakap sa akin at hinarap niya ako. Nangingilid lamang ang mga luha sa kaniyang mga mata. Umiiyak kami pareho habang magkaharap. Pareho kaming nasasaktan sa isa't isa. Malungkot lamang akong nakatingin sa mga mata niya. Ang lungkot sa pakiramdam. Hindi ko kakayanin kung hindi ko na siya makikita. "Yes! I know! but realized if you have to go there. Hindi ko kakayanin ang mag-isa. Hindi ko kakayanin ang mawalay sayo. Para akong mababaliw Lena! I can't handle everything without you!" Labis na naninibugho ang damdamin ko. Parang binibiyak ang puso ko. Ang hirap-hirap. "Hindi ko kayang mawala ka Lena. You're my happiness! My everything! Kung mawawala ka! Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa buhay ko?" Pananabik ang nararamdaman ng puso ko. I love her more than she could imagine. Sobrang sakit sa pakiramdam. Pinunas niya ang mga luhang pumapatak mula sa mga mata ko. Para akong bata para gawin niya iyon sa akin. Patuloy lamang ako sa pag-iyak. Ang sakit sa pakiramdam. "Huwag ka nang tumuloy ng Spain. I will do everything para hindi ka na umalis ng Pilipinas! Please!" pakiusap ko kay Lena. Marahan kong kinusot ang mga mata ko. I'm crying like a fool. "Marami naman yaman ang pamilya ko. Kahit hindi ka na magtrabaho. Let me sustain your needs. Ibibigay ko ang lahat na pangangailangan mo huwag mo lang akong iwan!" For the second. Lumuhod ako sa harapan niya at napahagulhol sa pag-iyak. Nagmamakaawa ako na sana hindi na siya umalis ng Pilipinas. Mahal na mahal ko siya. She shook her head. Nangingilid lamang ang mga luha sa kaniyang mata. Lungkot ang bumabalot sa mukha niya. Napahikbi siya sa pag-iyak.