Nakasilip ako sa bintana. Doon ako nagtuon ng pansin para hindi na magtama ang paningin namin ni Miguel sa salamin sa harapan niya.
"If you need help... about your mom. You can always count on me."
Hindi ako kumibo.
Lahat yata ng tao, ang tingin sa amin ay palaging kailangan ng tulong.
"Mukhang sa susunod, kailangan niyong bawasan ang pagsasabi niyan. Baka sa maling tao ninyo masabi."
"I didn't mean it that way," kaagad naman nitong dipensa sa sarili.
Hindi ako kumibo. Mahaba haba pang talaga ang biyahe kaya siguro sinisikap niyang makausap man lang ako para hindi mabagot, kahit ang katotohanan naman ay kaya kong mabuhay kahit na walang kumakausap sa akin.
"Seryoso ka ba talaga sa pagiging siyentista?"
Awtomatikong nagsalubong ang kilay ko. "Kapag sinabi ko bang hindi, maniniwala k
