CHAPTER 24

3056 Words

๑ ๑♡✿♡๑ ๑ JHUSTINE KIM's POV Sabi nila pag masyado kang masaya hindi mo na mamalayan ang oras at pakiramdam mo sobrang bilis ng mga pangyayari, 'yung feeling na parang tumawa ka lang o nakipagkwentuhan nang matagal tapos hindi mo na papansin na oras na pala para umalis ka o umuwi. 'Yung naging masaya ka lang tapos hindi mo na papansin ang oras at panahon, parang katulad ngayon. Hindi ko na mamalayan na nakakatatlong buwan na pala ako sa unit na 'to nang hindi man lang na aamin sa kaniya ang totoo. Sobra akong kinakain ng saya ko ngayon na kasama ko siya kaya parang sinusulit ko na at ayaw nang masira pa 'to, ayaw ko nang masayang 'yung mga natitirang araw ko sa unit na 'to nang hindi kami nagkakaintindihan o 'yung mag-aaway pa kami dahil sa katotoohanan. Na pinaka-selfish kong desisyo

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD