“Nico!”
Napatingin ako sa grupo ng mga batang estudyante na naglalakad dahil sa pangalan na iyon. Sumagot ang isang teenager na tingin ko ay mga nasa seventeen years old.
“Oh?”
Nilagpasan nila ako habang naglalakad. Tuluyan na lang akong napa-buntong hininga.
It's been almost a year, yet his name still has the same effect on me as when I first heard it. Kahit anong gawin ko, umaasa at umaasa pa rin akong ikaw ang Nico na makikita ko sa paglingon. My heart still beats faster with those thoughts, and I know that I'm stuck.
Hindi ko na lang namalayan ang araw. May mga oras na okay lang ako at tingin ko nakalimutan ko na ang lahat, pero tuwing nagiisa ay doon ako mas nakakaalala. To avoid thinking about him, I kept myself occupied. I'd wander aimlessly for a while just to clear my head.
