Sa makapangyarihang bulwagan ng palasyo, nakaupo si Khyro sa mataas na trono. Ang koronang isinakto sa kanyang ulo ay tila mas mabigat kaysa sa ginto—dahil kaakibat nito ang responsibilidad ng buong realm. Sa paligid, nakaluhod ang mga kawal, nagbabantay at nag-aabang ng kanyang utos.
Tahimik ang lahat hanggang sa biglang pumasok ang isa sa mga bantay, nakaluhod sa gitna ng bulwagan.
“Maharlikang Hari,” malalim ang tinig nito, “may naramdaman kaming kakaibang presensya sa hangganan ng kagubatan. Hindi sila kabilang sa ating mga nilalang… at tila mga tao.”
Napakunot ang noo ni Khyro. Ang mga mata niyang kakaibang kumikislap ay tumalim habang nakatingin sa kawal. “Mga tao?” aniya, mababa ang tono ngunit ramdam ang bigat ng utos sa bawat salita. “Walang sinuman ang dapat makarating sa luga
