Hindi nagtagal nang buhatin ako ni Kidd, pamula sa swivel chair ay inilipat niya ako sa lamesa upang doon paupuin. Doon ay hindi ako gaanong nahirapan na tingalain siya.
Mabilis ko lang ding ipinulupot ang dalawang braso ko sa leeg nito habang wala pa rin kaming tigil sa pinagsasaluhan naming halik. Mapusok iyon, parang mauubusan kami ng bukas.
Tila ba ilang taon kaming hindi nagkita na bawat paggalaw ng labi namin ay sabik na sabik, walang pinalalampas na hininga, walang tigil at hindi mapipigilan. Gaano man ako nauubusan ng hininga ay hindi na iyon alintana sa akin.
Baka ganito nga talaga kapag mas pinipigilan ninyo ang sarili niyo sa totoong nararamdaman. Hindi kasi natin alam na sa bawat paglayo at paglilihim natin, mas naipapakita natin iyon sa kanila.
Mas naipaparamdam natin nang
