Matapos namin makapaglaan ng dasal kay Mommy ay kaagad ding tumayo si Kidd, sandali pa nitong pinagpagaan ang tuhod niyang nadumihan, bago ako nilingon na hindi mawala-wala sa kaniyang labi ang masayang ngiti.
"Ayan, pumayag na ang mommy mo na pakasalan kita," tumatawang wika nito dahilan para mangunot ang noo ko.
"Paano mo nasabi?" takang tanong ko, sa kalokohan nitong si Kidd ay ramdan ko ang nagbabadyang ngiti sa akin.
"Binulungan niya ako. Ang sabi niya, magparami raw tayo para walang oras na malungkot ka." Kumibot ang labi nito, iyong tipong pinipigilan ang sarili na huwag matawa.
At imbes na sakyan ito ay malakas kong tinampal ang braso niya dahilan para humagalpak siya ng tawa. Samantala ay para naman akong tanga na nakanguso upang pigilan din ang sarili.
Knowing Kidd, hindi na
