Trace of A Broken Lead

fifteen.burned

N  A  T  A  S  H  A

.  .  .

"Do you understand what I want, Natasha?" Emmanuel whispered at me, we were alone in this white room. I was still overwhelmed on what he told me, I can't believe it.

"I'm going to help you, but you need to make sure that I'll never catch you. Ibabalik kita rito kapag nahuli kita." natakot ako sa banta nito, umiling ako at naramdaman ulit ang luha sa aking mga mata.

"Now, tell me what I want?" tanong nito habang nakahiga ako sa kama, napalunok ako nang umupo siya sa tabi ko at pinakatitigan ako ng seryoso.

"I'm going to kill Mr. Walter," I said, almost in a whisper. And he breathe. Sobrang tahimik dito at pati ang pag-hinga namin ay naririnig ko.

"I'm going to escape here, exit in the bathroom. . .? Make sure that no one will see me." hindi siguradong sabi ko kaya napabuga siya ng hangin, akala ko ay sesermunan niya pa ako pero bigla niya na lang hinawakan ang balikat ko at idiniin sa kama.

Nanlaki ang mata ko sa ginawa niya, napasinghap ako nang bigla niya akong hinila papaupo hanggang sa makababa ako mismo kama. My body felt lighter and I don't feel the stinging sensation in my skin.

I looked back at the bed but before I could even react he pushed me out of the room and gave me a stern look. I nodded at him and build the last courage that I had in me.

I think, I really need to escape.

***

Umiiling ako habang papaatras, binitawan ko ang push cart at nagdadalawang isip kung tatakbo na ba ako. Nakatayo lang siya roon nang mag-isa. Nasaan na 'yung girlfriend niya?

Si Emmanuel ang tumulong sa akin upang makatakas sa lugar na 'yon, doon ko lang naramdaman na may kakampi ako. Hindi kami masyadong nag-uusap ni Emmanuel dahil pareho lang naman ang nararamdaman ko sa kaniya at kay Mr. Walter pero nang tinulungan niya ako, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa at ginawa nga ang sinabi niya sa akin kahit na hindi ko alam kung bakit gusto niyang patayin ko si Mr. Walter.

I didn't know why he's betraying him.

The only thing that was ringing in my head was his warning.

Sinabi niyang kapag nahuli niya ako ay ibabalik niya ako sa lugar na 'yon. He must not touch me. And my idea is to run.

Hindi ko maintindihan ang tingin niya, naghihintay ako ng sasabihin niya pero parang nagdadalawang isip siya.

"MAY NASUSUNOG!" lahat ay napatingin nang may sumigaw ng salitang 'yon, isang lalaki ang tumatakbo palabas pero hindi matanggal ang tingin ko kay Emmanuel at ganon din siya sa akin.

My vision darkened and the next thing I knew was ducking to cover my head and a series of scream ecchoed in the whole supermarket. Kitang-kita ko kung paano mabilis na kumalat ang apoy mula sa mga wires papunta sa mga bumbilya ng mga ilaw.

Nagsitakbuhan ang lahat ng tao sa iisang direksyon at nasisiguro kong doon ang labasan pero sa direksyon ding iyon nakatayo si Emmanuel. Nagdadalawang isip ako hanggang sa hindi ko na siya makita dahil sa natatarantang mga tao.

Natutulak na ako, sinubukan kong tumakbo pero napatid ang paa ko sa isang push cart. I tried to get up and maintain my balance in this stampede. Napasigaw ako nang masiko at matapakan ako ng kung sino man dahil sa dami ng tao.

It only took 10 seconds before the place was lit by a huge fire. I was left dumbfounded and my body was still aching. I don't know why, I felt overwhelmed around me. Nanlabo rin ang paningin ko at parang nawalan ako ng pandinig dahil sa biglaang pangyayari.

I tried to stand up and I can see how the people run towards the exit. Hindi ko na matandaan kung saan ang daan papalabas at naiiyak na rin ako nang makita kong mag-isa na lang ako sa lugar. Naalala ko na wala pa lang masyadong tao sa parteng ito at nasisigurado akong dulo ito ng supermarket.

Kumapit ako sa steel shelf para makatayo ako, napahawak pa ako sa kamay ko dahil 'yon ang naapakan ng tao habang paika-ika naman ang bewang ko. Damn, it hurts! It is really a bad thing to stumble in stampede.

Ang bilis ng pangyayari, kanina lang ay maaliwalas pa sa lugar na ito. Is it a short circuit? Nasisiguro ako na nagsimula ang sunog dahil sa kuryente.

I coughed when I inhaled the thick smoke of the fire. I cursed again at how it sting my nose. I gasped when someone held my  arm, I turned to looked at the guy who are clamping his hand with a wet handkerchief on his nose.

For a second, our eyes met and I knew it was the guy who I stepped on earlier. With that single glance, we both knew what we needed to do at that moment. We need to get out of this place.

I nodded and started to follow him. Kumuha rin ako ng panyo sa bulsa ko at tinakpan ang ilong ko. We both breathe with our open mouth, and I swear it was really suffocating. Napansin ko rin na hindi niya pa rin binibitawan ang braso ko at halos hilahin niya rin ako pababa sa bawat mabibigat na paglalakad nito. Napatingin naman ako sa paa nito at mukhang hindi maayos ang paglalakad niya.

This time I reacted, "What the hell? Are you really that hurt?"

"Yes!" he shouted frustratedly. Where were his twin? Bakit magisa na lang siya?

Hindi ko na lang pinansin iyon, inalalayan ko rin siya at hindi ko maiwasang hawakan din ang braso nito. Then he stiffened for a moment, he looked at me with knitted eyebrow but I tried my best to divert his attention on our current situation. He shouldn't ask me at this moment. Hindi niya dapat mapansin ang ginawa ko.

I felt that he moved active right now and it make it easier this way. Napatigil naman kami nang makita namin na may nakaharang na push cart sa harapan namin. Humiwalay naman ako sa kaniya at dumapa at gumapang para umabante. The thick smoke started to suffocate our lungs and I heard that in this situation, we should crawl all the way out, because the upper part of the place already contains thick smoke.

He did the same thing. Nagpatuloy lang ako sa pag-gapang at sinigurado ko na kahit ganito ang ginagawa namin ay mabilis pa rin ang kilos ko. Naririnig ko na ang mga bumabagsak na kisame, bakit ba kasi ang bilis kumalat ng apoy?!

I was about to looked at my back and checked if he was still following me. But I screamed when a falling huge debris almost got my feet. Mabuti na lang at agad kong naigalaw ang paa ko kungdi tuluyan na akong mata-trap sa lugar na ito.

My eyes were at the state of terror and it started to swell up when the fallen debris blocked the way. Hindi ko alam kung makakalabas pa ang lalaki. Hindi ko rin alam kung nakasunod ba ito sa akin kanina at nadaganan na siya ng bagay na iyon. Pero. . . Nahirapan akong huminga at pinigilan ko ang sarili ko sa paghikbi.

"I'm sorry. I'm sorry. I'm sorry." I mumbled repeatedly and run towards the exit. Napakalapit na lang pala pero nangyari pa iyon. Naramdaman ko ang ilang mga kamay na humigit sa akin upang tuluyan akong makalabas sa lugar na iyon. I was pushed in a sea of a crowd. Even though I was out of there, I still felt suffocated. There are so many people around me, panicking. Napakaingay.

At katulad nila ay nakaabang din ako sa main entrance ng supermarket kung may lalabas doon. But every seconds, I'm starting to hyperventilate. Oh gosh. I started to blame myself for the all of this. He's going to die at that place! There's no way he could survive that! 

"Please, survive. I'm sorry, sorry." I cried.

I felt someone grabbed my waist and dragged me. I felt so drain at the moment so I didn't fought back. My tears continously blurred my vision and the person who are holding me placed my body on a motor.

Hindi na ako nag-abala pang tignan ang taong nag-alis sa akin sa mataong lugar na iyon, nakatingin lang ako sa supermarket na halos tinupok na ng malaking apoy.

I shut my eyes tightly as we departed the place, I hold on to his shirt. And for the last time, I looked back again. Only catching a look to a falling body from the roof of the supermarket.

At that moment, I didn't know if I'm hallucinating or not. My mind only process the scene, and repeatedly say to myself; it is my fault.

Nang makabalik kami sa pabrika ay agad akong napaupo. I was still breathing using my mouth. I calmed down but I still felt heavy. Everything went so fast. Ang pagkikita pa lang namin ni Emmanuel sa lugar na 'yon ay nakapagdagdag na ng kaba sa akin. Hindi ko alam kung magpapasalamat ba ako dahil nakatakas ako sa kaniya pero hindi rin mawala sa isip ko 'yung lalaking natapakan ko.

Hindi ko alam kung buhay pa ba siya, I was still hoping.

Sa lahat ng aksidente, bakit sunog pa ang naabutan ko? Nakaramdam rin ako ng pagkahina nang dahil sa kuryente sa lugar na 'yon. I think my mom was connected to energies, and so do I.

The black man with long hair handed me a wet towel and I shakingly wiped my face. The white towel immediately turned into black when I wiped it in my face.

"Bakit kasi gabi ka pa pumunta roon?" he asked with a frown.

"Gusto ko, at hindi ko rin naman alam na mangyayari 'yon." pagdadahilan ko at wala naman siyang naging reaksyonm

Biglang may pumasok sa isip ko kaya napatingin ulit ako sa kaniya.

"May kinalaman ba kayo sa nangyari?" kunot-noong tanong ko sa kaniya, "Sinunog niyo ba ang lugar na 'yon? Nandon ka rin ba sa loob? Where's Jane?"

He didn't answer and just gave me a bottle of water.

"Answer me,"

"It's work."

"You could have killed a lot of innocent people! Can't you consider them first before operating whatever your plan is?"

"It's not our plan and it's not my team who did that so don't tell me those things. Nagkataon lang na napunta ako ron dahil hinatid ko si Jane."

Napahinga naman ako ng maluwag sa sinabi niya, "They should pay for what they've done."

"It's them who are going to be paid." mabilis akong napalingon sa kaniya, accusation as my expression, "I told you, it's work. And it's fvckin' dirty."

"That's inhumane."

Hindi ko man alam kung paano gumagalaw ang sistema ng mga black pero ngayon pa lang ay hindi na ako sumasang-ayon. Biglang nagring 'yung cellphone niya kaya agad siyang umalis at sinagot iyon. Iniwas ko na lang ang tingin ko nang malaman ko kung sino ng tumatawag sa kaniya.

"Jane," he greeted.

Kailan ko kaya siya matatawag sa pangalan na kumportable ako?

Nililinis ko ang balat ko gamit 'yung basang tuwalya nang bumalik siya. Kapansin-pansin din na mukhang maaliwalas ang ekspresyon niya.

"I have plans tomorrow," he announce which was kinda off to me. Hindi naman niya sinasabi sa akin ang mga ganitong bagay, anong bago?

"Then what's your plans?" tanong ko pa at ngumiti, pinapakitang interesado ako sa mga sasabihin niya.

He pursed his lips when he saw me, I pouted at his reaction. Ano nanamang iniisip ng lalaking 'to?

"I'm going to ask first if you have yours?" napapikit ako ng ilang beses habang pinoproseso ang sinabi niya.

"Plano ko bukas?" tanong ko pero nanatili lang siyang nakatayo, nag-isip naman ako nang mga gagawin ko bukas. "I'm just going to research about the incident this day, itse-check ko rin kung anong ginawa ni Kuya at Mr. Walter, and. . . wala na ata."

"Reschedule that plan," biglang sabi niya at binuksan ang tv, umupo pa siya sa sofa na nasa tabi ko.

"What? Why?"

"Sasamahan mo 'kong mamili." diretsyong sabi niya kaya napasinghap ako. Napahawak pa ako sa labi ko dahil sa gulat at tuwa.

"Omg, really?" malakas na sabi ko habang nakatingin sa kaniya. Binigyan niya lang ako ng irap dahil sa sinabi ko, tumalon ako sa aking kinauupuan at agad siyang niyakap.

"Promise 'yon ah! Sasamahan mo 'ko! Sasamahan kita! Gagala tayo!" nae-excite na sabi ko. Sa sobrang inis niya sa akin ay tinulak niya ako kaya napaupo na lang ako sa tabi niya.

"Ang dumi mo," naiiritang sabi nito pero may ngisi na sa mukha niya.

I giggled while poking his cheeks, "I am blushing, right? Then that means I'm excited. Wala nang bawian 'yon, narinig ko na."

I want to slap myself, parang kanina lang ay nagi-guilty ako sa nakilala ko sa supermarket at sa nangyari pero ito ako ngayon, tumatawa sa tabi ng lalaking 'to.

He looked at me and leaned his face. He's so close and my head jerk away when he raised his hand. He wipes something in my cheeks then to my forehead. I was starting to forget what the guilt is by his movement, then he arranged my bangs and combed it with his fingers.

"You know what would blush you the most?"

His handsome face always have a perfect smug on his face.

"It's going to be a date."