Emma's Point Of View.
"Hoy, Emma! Kanina pa kita tinatawag. Nabingi ka na, beh?" I glared at Vien as she smirked at me. May hawak-hawak itong salamin at lipstick sa kaniyang kamay habang nakangising nakatingin sa akin.
"Bakit ba? What do you want?!" inis kong sabi at ibinalik ang tingin sa kawalan.
Kanina pa ako ganito dahil naguguluhan na ako sa nangyayari sa buhay ko. Pagod na akong intindihin ang lahat ng nangyayari.
Kahapon nang makauwi kami ni Dark ay sinabi nitong puntahan ko siya sa abandoned place. But instead of listening to him, hindi ako pumunta. Mas ginusto kong matulog na lang hanggang sa sumikat ang araw pero ngayon, nakokonsensiya ako dahil baka tinotoo niyang hindi siya aalis doon hanggang sa hindi ako nakakarating.
I wanted to go because that's my heart wants me to te
