The girl who used to love me!

"Dana, let's break up!" nakaharap na sinabi ni Ram kay Dana habang nasa labas sila ng bahay nito para makapagpaalam na siyang uuwi mula sa celebration ng high school graduation nila. "Bakit?” tanging tanong ni Dana sa sinabi ni Ram. Pakiramdam niya bigla siyang namanhid sa narinig sa nobyo. "Gusto ko munang magfocus tayo sa pag-aaral natin." sagot ni Ram na wala man lang pagsisisi o panghihinayang sa mga binitawang salita. Unti unti ng nagsisink in sa utak ni Dana ang pakikipaghiwalay ng nobyo. Unti unti ng pumatak ang luha niya sa mga mata at parang pinipilipit ang puso siya sa sakit na nararamdaman. "May ayaw ka ba sa akin? Babaguhin ko. Gusto mo ba na kumuha ako ng course na kukuhanin mo? Gagawin ko. Sabihin mo lang love!" Sunod sunod niyang pagsusumamo habang garalgal na ang boses dahil sa di mapigilang pagpatak ng mga luha. Umiling lang si Ram at hinawakan sa balikat si Dana. "Walang mali sa iyo. Hindi mo kailangan gawin ang mga bagay na para sa akin. Ilang taon na nabuhay ka para sa akin, sa atin. Gusto ko gawin mo naman ang bagay na gusto mo na para sa iyo lang." paliwanag nito kay Dana habang nakatitig siya dito na umiiyak at tuloy tuloy ang luhang nalalaglag sa mga mata. Iwinaksi ni Dana ang mga kamay ni Ram na nakahawak sa balikat niya at umatras. Ang kaninang mata na malungkot at parang nakikiusap ay napalitan ng galit at hinagpis. "Minahal kita Ram! Tatlong taon ganun ganun mo lang babalewalain. You're giving me lame excuses! Ano ako tanga! Alam kong mas mahal kita kesa sa mahal mo ako pero wala sa akin yun kasi mahal na mahal kita. Pilit kitang inintindi sa lahat ng oras. Binigay ko ang lahat ng kaya kong ibigay. Ano pa bang kulang?" Galit na galit niyang pagsigaw kay Ram. Tila nakisimpatya ang langit kay Dana ng araw na iyon at nagsimula ng bumagsak ang ulan. Akmang lalapitan ni Ram si Dana upang aluhin ngunit ng mahawakan ng isang kamay niya ang balikat nito ay mabilis itong tinabig ng dalaga. "I'm sorry Dana!” may lungkot na sa bises niya na tila gustong bawiin ang mga sinabi ngunit napagdesisyunan niyang wag magpadala sa awang nararamdaman kay Dana. Napaluhod nalang si Dana sa semento sa kalsada habang naghihinagpis. "Wag kang magsorry kung iiwanan mo lang din ako! Hindi ko kailangan ng awa mo!" mahina nitong bigkas na may gigil ang bawat salita. Hindi na niya nakuha pang tignan pa si Ram. Akmang lalapitan ulit siya ni Ram nang maramdaman ang paghakbang nito palapit sa kanya itinaas niya ang isang kamay para pigilan ito. "Dana!" Mahinahinong tawag ni Ram sa dalaga. Nais niya sana aluhin pa din Dana dahil sa katayuan nito ngayon. Habang nakayuko pa din ay pinutol ni Dana ang nais pang sabihin ni Ram. "Save you breath! Hindi ko na kailangan ng kahit na ano mula sa iyo. Just leave! Let me be!" Sigaw ni Dana na di na tinignan pa si Ram. Sabay tayo at tumakbo papasok ng kanilang tahanan.