Chapter 4
2063 Words
Chapter 4
--
"I saw how hard for you to be in that situation just always pray and clear your mind God will help you."He remember that line. Gabi-gabi naman ata naaalala niya ang batang babae na iyon, Simula nang magbago siya ng pangalan ay hinanap na niya ito ang pagkakaalam niya ay anak ito ni Marti ngunit sa mga records na nakita niya sa lalake ay wala itong anak, Ni wala itong ampon na nakalagay doon.. Pero ang pagkakatanda niya ay anak ito ni Marti.. Naalala pa niyang sinabi ng Mom niya iyon sa kanya and also Marti has message for his daughter .. Pero paanong walang anak ito sa mga records?
"Boss ang lalim naman ng iniisip mo? Babae yan no? Kuu~ Si Boss Captain in lala-love!"
Sinamaan niya ng tingin si Parker at binalibag ng unan.
"Tigilan moko nagluto ka naba?"
"Oo tapos na."
Sabi nito at tinungo ang pinto.
"Nga pala Boss, Share mo naman sa akin kung sino yang iniisip mo. Maganda ba? Sexy?"
Sa ikalawang pagkakataon ay binalibag niya ulit ito ngunit nakalabas na ito ng pinto.
That..
Parker Sta. Lucia.
Ito iyong tinulungan niya noon sa mga drug addicts na bumubugbog dito. Naalala pa niya hindi naging maganda ang turing nito sa kanya, Siya na nga ang tumulong pero siya pa ang nasungitan nito. After he helped him getting over of the drug addicts at sinapak siya nito hindi niya napansin ang pag-atake nito kaya't sapul siya sa panga.
Nasabi nito na kaya naman daw nito ang mga iyon at hindi daw kailangan ng tulong nia pero iba ang nakikita niya dito tht time he's so sure na kung nahuli pa siya ng ibang mga minuto ay baka namatay na ito.
He can still remember that time, as clear as the deep blue sea kung paano niya ito sinapak dahil sa sinabi nito.
"Tinulungan ka na nga magagalit kapa! Siguro kung hindi ako dumating patay kana!""Ha! Akala mo ba natatakot akong mamatay?!""Hindi ako natatakot mamatay dahil kahit ano mang oras handa akong mamatay! I am hopeles! I am living alone! Kaya wala na kong pakialam kung mamatay man ako sa mga kamay ng mga gagong yon!"Napatigil si Shin sa akmang pagsuntok niya dito dahil sa sinabi nito, Mag-isa rin ito?
"Don't waste your life like that dahil lang sa nag-iisa kana sa buhay."Seryosong sabi niya."You're still lucky because you're normal, you wasn't like me."
"Ano bang sinasabi mo?"Iritadong nakatingin sa kanya si Parker at aalis na sana ito ng bigla niyang tanggalin ang contact lense niya."Fck."Sabi ni Parker at napahinto. Napaatras pa ito dahil sa takot ng makita ang mga mata niya."Don't be afraid hindi kita kakagatin ayoko sa madumi.""Fck you! hindi ako madumi! Isang araw lang akong hindi naligo!""Anyway, If you live alone I'm going to offer you a house to live with."Hindi nagsalita si Parker sa sinabi niya, kaya't inabot niya dito ang isang calling card."Kade Shin De Vile.""Anong gagawin ko dito?""Baka gusto mong kainin?""I need a cook at tagapaglinis ng bahay ko you said you live alone right? at base sa mga narinig ko kanina sa mga drug addicts of of them are your landlord. Pinalayas kana so you're now homeless."Napalayo ito ng tingin."If you're worried that I might do something to you don't worry I don't drink human blood.""Sht. Are you really for real?"Sabi pa nito sa kanya.Napatawa si Shin at inilabas ang fangs niya at umaktong tinatanggal ito."Natanggal ba? This is not fake, What would I get if I scare you? Nothing.. "Shin have this soft spot for this person, Maybe because he's alone too? at wala din itong pamilya katulad niya."So? What's your decision? Take it? or leave it?""I have another question."Tanong nito sa kanya."What?"Shin asked at tumayo habang pinapagpaga ang suot niya, He do the same."Are you gay?"Nanlaki ang mga mata ni Shin."What the fck?"
"Boss let's eat na at lalamig ang pagkain!"
Narinig niyang sigaw ni Parker mula sa kusina.
Tumayo na siya buhat sa pagkakahiga at nadaanan ang larawan ng batang babae na iyon na nakaguhit sa isang bond paper at nakaframe. Nakasabit ang larawan nito sa dingsing habang ang ribbon at panyo nito ay nakadesign sa loob ng frame.
He had sleepless night after what happened. Nandamay pa siya ng inosenteng buhay ng tao, Noong una ay hindi niya alam kung saan siya pupunta he's homeless. Wlaa din siyang pera pero natuto siya na magtrabaho natuto siyang kumita ng pera at ginamit niya iyon pampaaral.
"Marti, I'm still finding your daughter don't worry.. Once I saw her I will tell her everything.."
"Even what I did."
"Grandma.. I can't you know that I'm studying right?"
"But Agatha kahit isang araw pa.."
"Sweetheart huwag mo nang pilitin ang apo natin, Kita mo naman na nag-aaral pa iyong bata eh.."
"Bakit kasi Hija hindi ka nalang dito tumira?"
Napangiti siya sa sinabi ng matanda.
Ngayon na kase ang araw ng balik niya sa Pilipinas dahil ilang araw nalang ay magsisimula na ang midterm exam nila, Huling taon na niya sa kolehiyo kaya't sinisigurado niya na maayos at walang problema sa mga records niya, Alam niya kase na maraming professors sa school na iyon ang may ayaw sa kanya.
"Lo, La, Babalik din po ako ilang buwan nalang oh, After I graduated kukuhanin ko na kayo dito para naman may kasama na ako sa bahay. Diba iyon ang plano ko? Mag-aaral muna, Gagraduate, Maghahanap ng trabaho and then I'm going to buy a house so that we're going to be together."
Paliwanag niya sa mga ito.
"Hay Hija.. Ito lang lola mo ang makulit eh, Eh pero apo sigurado ka bang hindi ka na namin ihahatid?"
Kinuha ni Loren ang bag niya at isinuot iyon.
"No need napo Lo, Kaya ko na po."
"Mag-iingat ka doon hija."
"Yea. Don't worry."
Sabi niya at humalik sa pisngi ng dalawang matanda at niyakap ang mga ito.
"Mag-iingat po kayo lagi.."
Sabi niya sa mga ito.
Loren erase the jolly face she was having ng makalabas na siya ng gate ng bahay ng lolo at lola niya. Right. She need to earn money on her own way para walang masabi ang kabit ng Ama niya. Until now insecure pa din kase ito at ang anak nito sa kanya and she don't know why, Nagsimula iyon ng lumabas siya sa isa sa mga balita sa TV at nang ipagmalaki siya ng Dad niya sa harap ng maraming tao sa party nito.
I know they're just after the money.
She said to herself.
The reason why magkalayo sila ng lolo at lola niya at dahil walang matitirhan ang mga ito sa pilipinas, That day nang dumating ang araw na kinatatakutan niya ay hindi niya naihanda ang kanyang sarili.
Sa bahay mismo ng mga lola niya dumating ang mga unipormadong lalake at may isang lalakeng bumaba mula roon hindi nalalayo sa edad na 30 ang itsura nito.
"Magandang Umaga ho."Bati ng lalake sa Lolom at Lola niya.."Ikaw pala Mr. Thomas.""I supposed alam niyo na po kung bakit ako nandito.."That time Loren is watching them nasa likod siya ng pinto ng at nakamasid lamang sa mga ito."Pasensya kana.. BIgla kasing nawala ang anak ko at isang buwan na siyang hindi nakakabalik.""Nabalitaan ko nga po iyon.. Kamusta po siya? I mean si.."Napatingin sa likod nito ang Lola niya na parang may tinitingnan kung may tao roon.Naisip niya kung sino ang lalakeng iyon? At bakit ito nasa bahay nila?"She's fine maayos naman ang kalagayan niya.."Sagot naman ng Lolo niya, Nang mga oras na iyon ay gustong-gusto na niyang lumabas sa pinagtataguan to ask who that man is, Baka kasi kaibigan ito ng Papa niya at may balita ito tungkol dito."Alam namin ng asawa ko na kaya ka nandito ay para kuhanin na siya..""Pasensya napo..""Nako hindi mo kailangang humingi ng pasensya.. Dahil ikaw naman talaga ang pamilya niya, Naiintindihan namin kung bakit kailangan mo munang ipagkatiwala kay Marti ang bata..""Nasaan po siya?"Hindi na hinintay ni Loren na hanapin pa siya ng Lolo at Lola niya, That moment lumitaw siya at naglakad palapit sa mga ito."Lola.."Nang magtama ang paningin nila ng lalake ay nakita niyang parang nais nitong umiyak."Agatha.."Panimula nang lola niya sa kanya."Hindi ba ipinaliwanag na namin sayo noon na darating ang araw na kukunin kana ng tunay na pamilya mo?""P-Po?"Pinagkiskis ni Loren ang laylayan ng damit niya at yumuko."Pero.."Hindi niya madugtungan ang sinabi, Hindi niya alam kung bakit ganoon ang nararamdaman niya.. Ang sabi noon ng Papa Marti niya ay kapag dumating ang araw na iyon ay kusang loob siyang sumama huwag siyang iiyak o gagawa ng kahihiyan daihil para rin naman sa kapakanan niya ang gagawin nito."Loren.."Tawag sa kanya ng lalake kaya't humarap siya dito."Pasensya kana Anak kung ngayon lang si Dad.""Kung kinailangan kang itago ni Daddy.."Nahihiya man ay lumapit siya dito at pinunasan ang mga luhang tumutulo sa mga mata nito.
"Sabi ni Papa umiiyak lang daw ang isang tao kapag nasasaktan.""Nasasaktan kaba?"Pinahid nito ang sariling luha..
"H-Hindi Anak.. Masaya ako.. Masayang masaya..""Umiiyak ako dahil masaya akong magkakasama na tayo."
Napabuntong hininga si Loren ng maalala niya ang iyon, Kahit ayaw niyang sumama ay pinilit na lamang niya ang sarili dahil naalala niya ang Papa Marti niya. And still kahit na nasa pilipinas siya at ang Lolo at Lola niya ay nasa America lagi naman niyang nakakausap ang mga ito thru skype hindi kase ipinagdamot ng Daddy niya ang bagay na gustong-gusto niya, Ang magkaroon ng pagkakataon na makita pa ang dalawang matanda.
Nang makarating na si Loren ng NAIA ay isinuot niya ang shades niya. (Picture of her on top)
Naglakad siya na parang pag-aari niya ang daan natitingin pa sa kanya ang ibang mga tao ngunit hindi niya ito tinitingnan. Maya maya pa'y nakita niyang nagbulong bulungan na ang mga ito at nang matingin ang isa sa mga ito sa screen sa lugar na iyon ay napatingin na din siya.
She take off he shades at nangunot ang noon niya nang makita niya ang tinitingnan ng mga ito.
"The fck?"
She's on TV again! Iyon yung mga oras na sinapak niya iyong lalake sa airplane na nagcause ng gulo at yung isang larawan naman ay noong binigyan niya ng first aid ang bata.
Ang nakalagay pa sa balita ay "It's the Mighty Loren Agatha Thomas again!"
Seriously? Hindi naba siya titigilan ng social media?!
Ibinalik na muli ni Loren ang shades niya at tinungo ang labas ng airport at nang marating niya na iyon ay nakita niya ang Daddy niya of course nakabuntot nanaman dito ang kabit nito.
"Baby welcome back!"
Masayang sabi ng Daddy niya at hinalikan siya sa pisngi.
"Thank you Dad."
She said.
Si Chandra naman ang humalik sa kanya sa pisngi sinadya niyang magtagal para masabi rito ang gusto niya.
"It's so not nice to see you Chandra."
She murmured to her ears.
Hindi siya plastik dito. Her Dad knows that she didn't like Chandra at wala naman itong problema doon.
Nang lumayo siya sa babae ay nakita niya ang pagsimangot nito.
"I saw your photos on TV sweetheart."
Nang makasakay na sila sa limousine nito ay iyon agad ang sinabi.
"I didn't know that they were taking pictures that time dad if I know edi sana basag na iyong mga cellphones nila you know I hate publicity."
"I was just pissed because they're so noisy, I was sleeping."
"Your type Loren, Your type.."
Natatawang sabi ng Dad niya.
Nang marating nila ang mansion ay nakita niyang nakasalubong na agad si Hillary. Chandra's b***h daughter.
"Hi Sissy Wlecome back!"
Masayang bati nito sa kanya na inismiran niya.
"It's not good to come back seeing you smiling like an idiot Hillary."
Napalis ang ngiti nito sa narinig nito.
Huh! Huwag nga siya. She knows those smile, She once do that.
Marami pa itong matututunan. Papunta palang ito pabalik na siya.
Siya na ang lumapit dito para makipagbeso.
"I so not like your fashion style Hills.. purple and green?? are you barney?"
"What?!"
Nang humiwalay siya dito ay nakita niyang namumula na ang mukha nito.
Good thing hindi nakatingin sa kanila ang Dad niya.
For sure babawalin nanaman siya and she hates that when the one who she is teasing is Hillary.
"And next time.."
She paused and look at her feet.
"..don't pair it with your pink heels.
She said at nilagpasan na ito.
"I miss you Hills!"
Pahabol niyang asar dito.
She's back again.
Loren Agatha is Back.
--
- Writer
