Kabanata 42
1903 Words
Kumunot ang noo ni Dashiel ng marinig ang tinuran ni Christine, kalauna'y umigting ang panga nito sabay sabing,
"I'm not joking miss," he coldly said which made Christine and my classmates stop on laughing. Puwera na lang sa amin ni Candice, dahil sa simulat sapul pa lang naman talaga ay hindi na kami tumawa.
Tumahimik ang buong klase ng mangibabaw ang malamig na boses ni sir, kalauna'y kitang-kita mismo ng dalawang mga mata ko kung paano dahan-dahang napayuko si Christine dahil sa pagkakapahiya.
"Put your jokes in place, miss," dag-dag pang ani nito na mas naging dahilan pa kung bakit mas napayuko pa si Christine.
Medyo napangiti naman ako dahil sa nakita kung pagkakapahiya niya. Napangiti, sapagkat nakuha niya na rin sa wakas kung ano ang deserve niya. Landi kasi ng landi e. Wala ba namang pinipiling oras kung lumandi, 'yan tuloy naka sampung buo tuloy mula kay sir.
At saka isa pa, wala rin talagang oras na pinipili ang isang 'to, kung lumandi, e no? Ayos lang sana kung pagkatapos na ng klase siya kung lumandi at hindi 'yong sa oras ng klase dahil nakakasura—I mean nakaka distract sila.
Nakaka distract ang pagmumukha nilang mga pangit!
"So, what I've said, I want to say thank you for giving me such a warm welcome," he said, this time, nakangiti na ito at wala na ang nakakatakot na aura nito kanina. Ang aura na siyang naging dahilan kung bakit natahimik ang mga kaklase ko.
"You're welcome sir," sagot naman ng mga kaklase ko. Sabay sabay pa nilang nasambit ang mga kataga na iyon na siyang naging dahilan kung bakit bahagya na namang umingay ang tahimik na naming classroom.
Pero kalauna'y nagsitahimik rin ang mga ito ng makita nilang isang matipid lamang na ngiti ang isinagot ni Dashiel sa tinuran nila. At lalo pang tumahimik ang mga ito ng muling nanumbalik kay Dashiel ang nakaka intimidad nitong aura.
Ang professional aura nito.
"I know that you guys already know me."
Natuon ang aming atensiyon sa harapan ng marinig namin ang mga katagang sinabi nito. At doon nga namin nakita kung paano ito tumalikod sa gawi namin upang puntahan ang gawi no'ng white board.
"Since Ms Buenaventura already introduce me to all of you but..." pambibitin nito sabay sulat ng kung anong salita sa white board.
"But I want to introduce myself again," ani nito habang nagsusulat pa rin sa white board at ng matapos magsulat ay 'tsaka pa lang ito muling humarap sa gawi namin at ng humarap ito'y doon ko—namin nabasa kung ano ang isinulat niya sa white board.
"I am, Dashiel Davin Carter," ang pagpapakilala nito sa sarili. Ang mga katagang ibinigkas nito ay ang siya rin mga kataga na nakasulat sa white board.
Matapos sambitin ang mga kataga na iyon ay lumakad na ito papunta sa gawi no'ng mesa, "And I will be your Psychology Professor until the end of the school year," he said firmly.
Walang halong pagyayabang niyang ibinigkas ang mga kataga na iyon. It was just he said those words like he is not interested on it. Like he is not interested on his achievements.
But my heart.. ghad my heart! Normal pa ba ito? Normal pa ba itong nararamdaman ko? Normal pa ba itong nararamdaman ko na kung saay ako pa mismo ang naging proud para sakan'ya kesa sa sarili niya? Damn.
Ano na ba 'tong nangyayari sa akin? Bakit parang ako pa mismo sa sarili ko ang nagiging proud para sakanya?
For pete's sake, I even want to shout para lamang maipagbayabang na siya ay isang Psychology graduate at magiging professor na namin. I even wamt to shout para lamang maipaalam sa lahat ng tao sa mundo kung ano ang naging achievements ng taong ito sa buhay nito.
Kung makaakto ang puso ko'y para akong isang nanay na gustong gustong ipagyabang sa mga kumare niya na nakatapos na sa pag-aaral ang anak niya.
Wala sa sariling ako'y napabuntong hininga dahil sa naisip bago isinandal ang likuran ko sa upuan, hindi inaalintana ang matang nakamasid sa akin.
"And now that you guys already know my name, gusto ko rin malaman ang mga pangalan ninyo, isa-isa," his adam apple move when he swallowed, "So, introduce yourself one by one and since kakagaling niyo pa lang sa isang semestrial break I want you guys to share some memories that happened during your semestrial break." Matapos sambitin ang mga kataga na iyon at umupo na ito sa ibabaw ng mesa.
Nagsinghapan naman ang mga kaklase ko dahil sa mga narinig nila, na tila ba'y nagulat sila at hindi sila handa sa kung ano man ang ipapagawa ni sir, may narinig pa nga akong pag-angal mula sa kaklase kong nasa likod ko e na siyang naging dahilan kung bakit ako napa irap. Cause like heck, it is just a simple introduction about your name and on what happened during your semester break, 'tas kung makaakto ang mga ito, akala mo isang mahirap na oral recitation ang gagawin. Tss, bobo lang.
At saka isa pa, hindi ba sila na inform na kapag bago ang teacher at bagong bukas ang klase ay ganoon talaga ang ginagawa? For pete's sake, ginagawa na namin 'to noon sa high school, even in elementary, i guess? 'Tas kung makaakto ang mga ito'y parang ngayon lang talaga sila naka encounter ng ganito. Mga tangek talaga.
"Let's start with you miss."
Muling natuon ang aking atensiyon sa harapan ng marinig ko ang mga kataga na iyon mula kay sir, at doon ko ito nakitang nakaduro sa isang bahagi ng classroom, at nang sundan ko ito ng tingin ay doon ko nakitang 'yong babaeng nakaupo pala sa pinakadulo nitong classroom ang itinuturo nito. Kilala ko ang babaeng idinuro nito, isa ito sa mga kaibigan ni Candice na binaback stab lang siya. Inshort plastic ito.
Ang sarap ngang sunugin nito e, but nah, it's not my duty, si Candice na ang bahala niyon sa oras na malaman nitong binaback stab lang siya nito.
"Po? Ako po, sir?" gulat na tanong no'ng babae. Ang kaba sa kan'yang boses ay klarong klaro habang sinasambit ang mga kataga na iyon.
"Yeah," tipid na sagot lamang ni punyemas sa tanong nito.
Nang marinig ang tinuran ni Punyemas ay dali-dali itong tumayo mula sa pagkakaupo nito at saka pinakilala ang sarili.
"I'm M-arry Fatima Mendiola," pagpapakilala ni girl ng makatayo na. Pang saint ang pangalan nito pero ang ugali? Never mind.
"We celebrate our Christmas and New year, in Maldives and it is so fun," nakangiting dag-dag pang ani ni Ate girl.
Nagsinghapan namn ang mga kaklase ko sa narinig, sabay bulong sa mga katagang,
"Oh my god? Maldives, sana all!"
"Sana all beh, sa amin kasi sa boracay lang."
Napairap na lang tuloy ako sa kawalan dahil doon.
Naging ganoon lamang ang takbo ng ilang minuto sa klase niya, pakilala sa sarili pagkatapos ay sinasabi ang hindi pinakakalimutang memories na nangyari sa semester break nila.
At isa lamang ang masasabi ko habang nagpapakilala ang mga kaklase ko, at iyon ay ang katagang boring, boring sapagkat pare-pareho lang naman kasi ang mga pinagsasabi ng mga ito e. Pareho-pareho sapagkat, pare-pareho lang naman ng mga ito pinagmamalaki kung saan nila idinaos ang kanilang semestrial break, iba-iba nga lang ang destinasyon. Palibhasa'y mayayaman.
"I'm Candice R-ama." Wala sa sariling ako'y napatingin sa katabi ko ng marinig kung magsalita ito, at doon ko ito nakitang nakayuko habang ipinakikilala ang sarili.
"I-m eighteen years o-ld," baghayang pumiyok ang boses nito habang sinasabi nito ang kan'yang edad. Bahagya naman akong nakaramdam ng pagkaawa sakan'ya, ramdam ko kasi ang bigat ng kan'yang kaloob-looban habang sinasambit ang mga kataga na iyon, habang pilit lamang nitong tinatatagan ang sarili na huwag maiyak.
I felt how she weak this time.
"I lost myself at new year." Matapos sambitin ang mga kataga na iyon ay humagulhol ito ng iyak, kalauna'y dali-dali itong tumakbo palabas ng classroom na siyang naging dahilan kung bakit ako napatayo ng wala sa oras.
Dali-dali kong kinuha ang bag ko bago tinahak rin ang daan palabas nitong classroom, hindi inaalintana ang natatakang tingin na ipinupukol ng mga kaklase ko. Nagtatakang tingin, na sa wari ko'y nagtataka para kay Candice—para sa inakto nito—kung bakit ganoon na lang ang inakto nito.
Dali-dali 'kong tinungo ang daan palabas dahil sa kadahilanang, nag-aalala ako, nag-aalala ako tungkol sakan'ya, hindi ko kasi alam ang takbo ng utak no'n e, baka kasi kung ano ang gawin niya sa sarili niya.
And besides, I am her friend and it is my duty to be her shoulder to cry on, on the times like this.
Isang hakbang na lamang ang kulang at tuluyan na akong makakalabas mula sa classroom ngunit hindi ko na ito naipagpatuloy pa ng magsalita ang punyemas.
"Ahmm miss," paninimulang tawag nito na siyang naging dahilan kung bakit ako napatigil sa paglalakad.
Miss ha?
Nilingon ko ito.
"Where are you—" bago pa man matapos nito ang balak pa nitong sasabihin ay pinutol ko na ito.
"I am Marra Erana, 18 years old, and my semester break is boring," pagpuputol ko pa sa sasabihin nito habang nakataas ang kilay.
Nakita ko naman kung paano dumaan ang amusement sa mga mata niya dahil sa tinuran ko, but the hell I f*****g care.
Matapos sambitin ang mga kataga na iyon ay tinalikuran ko na ito bago walang lingunan na tinahak ang daan kasunod no'ng daan na tinahak ng kaibigan ko.
Alam kong magiging malaking issue iyong ginawa ko, cause it show's rudeness but the hell I f*****g care, my best friend need me, at iyon lamang ang importante sa akin.
Actually nandoon naman talaga ang kakambal niya na siyang may mas malaking karapatan kay Candice. But knowing Christine? Imposibleng aagapay ito sa kakambal niya.
Nang makarating sa hallway ay napatigil ako sa paglalakad ng may mapagtanto ako—ng mapagtanto ko kung saan ko kaya mahahanap ang kaibigan ko. Hindi ko kasi ito agarang nasundan e, dahil sa pesteng punyemas na iyon, na siyang pumigil sa akin sa pagbabalak kung lumabas.
Kaya saan ko kaya makikita iyong babaeng 'yon? Sa laki ba naman kasi nitong campus, hindi ko na alam kung saan ko ito hahanapin.
The heck. Masayahin pa naman ang isang 'yon, 'tas sabi nila kapag masayahin daw ang isang tao ay ito raw ang mas malungkutin sa loob and I am afraid that she might do something bad—mas lalo pa akong kinabahan dahil sa naisip.
Nang may makita akong naglalampungan sa may hagdanan ay dali-dali akong lumapit sa gawi ng mga ito upang tanongin kung nakita ba nila si Candice na dumaan—o may babae ba silang nakitang umiiyak na dumaan.
Papalapit pa lang ako sa gawi ng mga ito ay may kung ano na akong naramdaman para sa mga ito—it is like a bad aura na ano—never mind.
"Ahmm," paninimulang ani 'ko, "Sorry sa disturbo pero nakita niyo ba—" naitigil ko ang balak ko pa sanang sasabihin ng parang makain ko ang sariling dila ng makilala ko ang lalaki, ang lalaking may kalampungan sa hagdanan.
It's him.
It freaking him!
The boyfriend of Candice!
The one who made my best friend cry! The one who made my best friend broken!
The one who named Michael!
Ngunit ang mas ikipinagtataka ko ay ang bakit, bakit si Aliza ang kasama nito? Si Aliza na kaibigan ni Candice?
Don't tell me? Damn.
- Writer
