Kabanata 34
2195 Words
NAPAGPASYAHAN namin na papatilain muna namin ang ulan bago kami uuwi sapagkat delikado na kung kami ay aalis habang umuulan pa ng malakas. Delikado dahil hindi namin alam kung ano ang mga bagay na maari naming masagupa sa kahabaan ng daan. Mga bagay na maaring makakasama sa amin.
Ang mga bagay na tinutukoy ko ay 'yong mga poste ng kuryente na nagsitumbahan at 'yong mga kahoy. Sa lakas ba naman kasi ng ulan, hindi imposibleng nagsitumabahan ang mga iyon.
At dahil sa kadahilanang gabi na at isama mo pang maulan ay napagpasyahan naming manatili na lang dito, napakadelikado kasi kung susuungin pa namin ang ulan e.
At saka isa pa, maari rin nag landslide o mag la-landslide na hindi man lang namin namamalayan.
Remember? nasa bukid kami, nasa kakahoyan at kabundukan kami, kung kaya't hindi malabong mangyari nga ang bagay na iyon lalo na't mas umulan pa ng malakas.
Nagpagpasyahan namin na papatilaan pa muna namin ang ulan bago kami uuwi pero dahil sa kadahilanang sa paglipas ng mga oras ay mas lalo pa itong lumalakas ay napagtanto ko na napaka imposible pa kung ito'y titila, kung kaya't napagpasyahan namin na doon na lang matulog at kinaumagahan na lang umuwi.
Labag man ang loob ko sa desisyon na pagpayag ko na iyon ay wala akong ibang nagawa kundi ang pumayag, sapagkat nga'y gaya ng sinabi ko kanina, delikado na kung uuwi pa kami.
Napabuntong hininga ako bago inayos ang pagkakaupo ko sa isang tabi, isinandal ko ang ulo ko sa gawang kawayan na dingding bago tinitigan ang gawi ni punyemas na ngayon ay nakabaluktok habang natutulog sa hapag.
Siguro giniginaw na ito, well, kunsabagay, sino ba naman ang hindi giginawin kung sa malamig na semento ka natulog? 'Tas wala ka pang sapin o kumot? 'Tas isama muna ang kadahilanang maulan ngayon?
Kanina, bago pa man ito nakatulog diyan sa hapag ay ilang ulit pa muna ako nitong kinulit na matulog roon sa kama na kumpleto ang gamit, may unan, may sapin at may kumot.
Pero dahil galit at takot ako sakan'ya ay hindi ako nakinig, hindi ko sinunod ang mga turan niya na matulog ako roon sa katre at siya na lang ang mahihiga sa hapag.
Kanina ng makita niya akong lugmok na lugmok na nakaupo sa sahig habang nagmamakaawa sakanya na huwag siyang lumapit sa gawi ko'y nakita mismo ng dalawang mata ko kung paano kinain ng guilt ang buong sistema niya. Making him stopped on what he is doing before he distanced his self from me.
Kanina, paulit-ulit niyang sinabi sa akin ang mga katagang 'I'm sorry' habang nakaupo sa hapag, kulang na lang ay ang lumuhod siya sa harapan ko para lang mapatawad ko siya.
Pero dahil sa galit at takot na nararamdaman ko para sakanya'y hindi ko pinakinggan ang mga sinabi niya. Nagbingi-bingihan ako. Hindi ko pinakinggan ang bawat katagang sinasambit niya hanggang sa mapagod ito kakahingi ng sorry sa akin.
At ng makita siguro nito na inaantok na 'ko habang nakatunganga ay muli itong nagsalita upang ayain ako, upang ayain ako na mahiga na sa katre at ng makatulog na 'ko.
Bigla namang nanuot ang kaba sa puso ko dahil sa mga sinabi niya na iyon, kasabay ng kaba na iyon ay ang pag-usbong na rin ng mga katanongan, katanongan na, paano kung gawin niya ulit sa akin ang mga bagay na iyon habang tulog ako? Paano kung ra-rapein niya 'ko?
Ang mga kataga na iyon ay ang ilan lamang sa mga kataga na nasa utak ko sa mga oras na iyon.
At ng makita niya siguro ang reaksiyon ng pagmumukha ko'y, 'tsaka niya pa lang sinabi ang mga katagang..
"Huwag kang mag-aalala rito ako matutulog sa sahig, at pinapaangako ko saiyo na hinding hindi ko na gagawin pa ang bagay na iyon sayo," he said sadly, while trying to convince me na maniwala sa mga sinabi niya.
Pero dahil nadala na ako at natatakot ako'y hindi ako naniniwala. Hindi ko pinakinggan ang mga sinasabi niya at ang kakapilit niya sa akin na roon matulog sa katre hanggang sa makatulog na lang siya sa malamig na sahig.
And here I am, gising na gising pa rin ang diwa habang nakatulala at iniisip ang mga posibilidad na mangyayari sa amin, kapag natuloy nga iyong muntikan niyang pag-rape sa akin kanina.
Magpahanggang ngayon ay hindi ko pa rin limot ang trauma na ibinigay sa akin ng ginawa niya kanina, kunsabagay oras pa lang naman ang lumipas simula ng gawin niya ang bagay na iyon sa akin kaya hindi imposibleng hindi ko pa rin limot ang bagay na iyon.
At magpahanggang ngayon rin ay hindi pa rin ako makapaniwala na kaya niya pa lang gawin sa akin ang bagay na iyon, for petes sake, he will be my soon proffesor and I will gonna be his student, and yet he have the gutt to that on me? To rape me?
Hindi ba siya nag-iisip? If ever mangyari ang bagay na iyon, I can sue him, which means posibleng makukulong siya at hindi na matutuloy pa ang pagtuturo niya, he is an attorney for petes sake, kaya imposible naman atang hindi niya alam ang bagay na iyon.
Ghad. I'd never thought na kaya niya palang gawin ang mga bagay na iyon para lamang sa tawag ng laman, para lamang sa init ng katawan.
All I thought kasi iba siya, iba siya sa lahat kung kaya't ni isang beses ay hindi ko siya napaghinalaan na kaya niya pa lang gawin ang bagay na iyon sa akin—na kaya niya pala akong ganuhin. Never ko rin siyang nakitaan ng motibo na kaya niya pa lang gawin iyon sa akin—no let me rephrase it—may mga motibo na pala siyang ipinapakita sa akin. But I chose to remained blind.
Ang mga motibo na iyon ay ang mga motibo na kung saay itong pangungulit niya sa akin, iyong panakaw niya sa mga halik ko, iyong mga pasimple niyang pagiging maalalahanin kuno sa akin, those are his motives, but I just turned my myself blind.
Isang napakamalalim na buntong hininga ang pinakawalan ko bago 'ko inihiga ang sarili ko sa malamig na semento.
Ipinikit ko ang mga mata ko, sabay hiling sa diyos na sanay patulugin na niya ako dahil mahapdi na ang mga mata ko kakaiyak magmula pa kanina, at kailangan ko na itong ipagpahinga.
Hiniling ko sa diyos na sanay makatulog ako sa gabi na iyon kahit na'y panandalian man lang ngunit hindi iyon tinupad ng diyos, ewan ko ba kung bakit, pero siguro alam niyang may balak na namang gawin ang lalaki na iyon sa akin sa oras na makatulog ako kung kayat hindi niya ako pinatulog buong magdamag.
Mugtong mugto ang mata ko kinaumagahan, mugtong mugto ito dahil sa kadahilanang hindi ako nakatulog kagabi at iyak na iyak pa ko.
Wala na akong naririnig na pagpatak ng ulan sa bobong nitong kubo na sinisilongan namin, which means wala ng ulan.
Dahil sa kaisipan na iyon, ay tumayo ako mula sa pagkakamokmok ko bago ko tinungo ang daan palabas nitong kubo. Hindi ko na hinintay pa na magising ang lalaki na iyon, dahil magpahanggang ngayon ay tulog pa rin ito.
Sana nga'y hindi na iyon magising e!
Alam ko na mali iyon, mali iyong hilingin na sanay hindi na siya magising. Pero masisi niyo ba ako after what he did to me?
Ang bakas na hatid no'ng malakas na ulan ang unang bumungad sa akin pagkalabas na pagkalabas ko pa lang sa kubo.
Maraming sanga na nagkalat sa sahig at mga dahon na inilipad ng hangin, na tila ba'y dinaanan ito ng bagyo kagabi.
Malamig ang simoy ng hangin kung kayat hindi ko naiwasan ang huwag mapayakap sa sarili ko ng umihip ito.
Wala ng bakas na kulimlim akong nakita ng tumingala ako sa kalangitan, which means tapos na ang pag-ulan at wala ng susunod pa, mukha ngang pasikat na nga rin si haring araw e.
Hindi ko alam kung bakit umulan ng gano'n kalakas kagabi pero mukhang may kinalaman roon ang low pressure area na ibinalita no'ng nakaraan.
"Gising ka na pala."
Mula sa pagtitingala ko sa kalangitan ay naiyuko ko ang ulo ko at para akong nanlamig ng marinig ko ang mga katagang binitawan nito.
At mas lalo pa akong nanlamig ng maramdaman ko ang mga yapak nito palapit sa gawi ko.
"Good morning." The morning voice baritone of his is visble while saying those words. At isa lang ang masasabi ko habang pinapakinggan ko ang boses niya at iyon ang nakakainlab ang mga ito. Pero hindi para sa isang katulad ko.
Dahil never akong maiinlab sa isang katulad niya! Sa isang manyak at rapist na katulad niya!
"There's nothing good in the morning," ang sagot ko sa bati nito, ni hindi man lang ako nag-abalang lingunin ang gawi nito habang sinasambit ang mga kataga na iyon.
Naramdaman ko kung paano ito napatigil sa ginagawa nitong paglalakad na tila ba'y napako ito sa kinatatayuan nito, later on, I heard him sighed.
"I'm s—"
Hindi ko na hinayaan pang tapusin nito ang balak nitong sasabihin.
"—Let's go." Ang pagpuputol ko sa balak pa sana nitong sasabihin bago nagsimulang humakbang palayo sa gawi niya.
Narinig ko naman kung paano ito mapabuntong hininga ng malalim, kalauna'y ang pagkarinig ko na lang sa tunog ng pagsirado ng pintuan ang narinig ko.
"Hintay!" rinig kong tawag nito sa akin, ngunit hindi ko ito pinansin, imbes na pakinggan ito ay mas binilisan ko pa ang paglalakad ko.
Wala sa sariling nahigit ko ang aking hininga ng maramdaman ko ang paghigit nito sa siko ko ng marating nito ang gawi ko, "Ano ba?!" ang galit ko na tanomg rito bago marahas na tinanggal ang kamay niyang nakahawak sa siko ko.
"I'm sorry," ang paghihingi niya ng tawad bago yumuko, "Gusto ko lang naman kasi na makausap ka," the sincerity of his voice is so damn visible while saying those words. At kung makaakto siya'y para siyang isang bata na napagalitan ng magulang.
"For what?!" I irritatedly asked.
"To say sorry for what happened last night," nakayuko niyang ani, at wala sa sariling ako'y napailing ng makita ko kung paano nito paglaruan ang mga hintuturo habang sinasambit ang mga kataga na iyon.
Napailing ako! Parang bata.
"Suck that sorry of you then," ang malamig ko na ani dito bago muling tinalikuran ang gawi nito.
Hahakbang na sana ako palayo sa gawi niya ngunit hindi ko na ito naipagpatuloy pa dahil sa mga sumunod na kataga na binitawan nito, "What do you want me to do, para lang mapatawad mo ko, ha?" tanong niya pa na siyang nagpatigil sa akin sa balak ko pa sanang paghakbang.
"Sabihin mo sa akin, dahil handa akong gawin ang lahat ng ito," rinig ko pang dag-dag na sabi nito na siyang inilingan ko lang.
Really ha?
"G-usto mo ba akong l-umuhod sa harapan mo para mapatawad mo lang ako?" his voice broke.
"Kung ganoon, puwes luluhod ako!"
Naiirita kong nilingon ang gawi nito, kung ano kasi ang pinagsasabi e, e obvious naman hindi kayang ga—parang nakain ko ang sarili kong salita ng makita kong nakaluhod na nga ito ngayon sa lupa, hindi inaalintana ang maliliit na mga bato na paniguradong magiging dahilan ng paghihirap niya. Masakit kasi sa tuhod iyon e.
"If this is the only way, para lang mapatawad mo ko, Marra, luluhod ako at luluhod ako sa harapan mo," he said while looking directly at my eyes.
Nabigla ako sa sinabi niya at kasabay nito ay ang panlalambot ng puso ko ng makita ko ang sinsiredad sa mga mata niya. Ang sabi kasi ni lola sa akin noon, kapag humihingi daw ng tawad ang tao sayo, tignan mo muna ang mga mata nito, at kapag nakita mo ang sinsiredad dito ay tsaka mo lang ito patatawarin.
But in my case, I chose not to, i chose not to, eventhough it hurts me too for no reason.
"Do you really want to know kung paano kita mapapatawad ha, Dashiel?" pilit na nagmamatigas ang puso na tanong ko sakanya.
Habang kinukumbinsi ang sarili na kaya ko to kahit na'y sa totoo lang ay dinudurig durog rin ang puso ko dahil sa kadahilanang hindi ko maipaliwanag.
He nodded, I smirked bago nanginginig ang mga tuhod na lumapit sa gawi niya.
Ineed to do this! I need to do this for our sake!. Ang pangungumbinsi ko sa sarili ko.
I need to do this! Dahil alam ko na para sa kapakanan lang namin iting dalawa.
"Then, your kneel thing is not enough, Dashiel," ang nakaigting na panga na ani ko. Kung may best actress award lang siguro ngayon paniguradong panalo na ako.
Paniguradong panalo na ako dahil nagawa ko pa rin na sabihin ang mga kataga na iyon sakanya ng hindi nauutal kahit 'yong puso ko ay para ng tinitibag dahil sa isang kadahilanang hindi ko alam.
"What do you want me to do then?" tanong niya sa akin na siyang naging dahilan kung bakit ko nahigit ang aking hininga.
Bumuntong hininga ako ng malalim bago ito tinalikuran, "G-usto kong pagkatapos ng tagpong ito ay hinding hindi na kita makikita pa.." my voice broke.
"Leave my life, Dash." we
- Writer
