- Shant’s POV -
Pagmulat ng mga mata ko, nasa ospital na pala ako. Everything felt blurry at first, tapos napansin ko si Manang na nakatulog sa tabi ng kama ko, nakaupo habang nakasandal.
“Manang…” mahina kong tawag habang pinipilit kong bumangon.
Nagising siya agad. “Ay, ma’am! Gising ka na pala. Buti naman. Ito nga pala, nagdala ako ng pagkain para sa’yo.”
“Thank you, Manang…” sabi ko, pilit na ngumiti pero hindi ko napigilang maiyak.
Sana sa susunod na pagpikit ng mga mata ko, hindi na ako magising pa. Para matapos na rin ‘tong sakit na parang hindi na nawawala.
“Si kuya…” tanong ko, halos pabulong. “Nasaan siya?”
“Umalis na po, ma’am,” sagot ni Manang. “Sabi niya kailangan na raw bumalik sa trabaho.”
Napayuko ako. So, work is more important than me now. Hindi na siya ‘yong kuya
