AUTHOR’S POV
Dalawang araw na mula nang huling makita ni Shant ang kuya niya. Dalawang araw ng nakabibinging katahimikan — at bawat minuto, pakiramdam niya ay unti-unting ginigiling ang kaluluwa niya. Hindi lang ito basta tampuhan. Ito ay parang may matibay na pader na itinayo si Deighland sa pagitan nila, at hindi niya alam kung paano iyon mababasag.
Umaga. Tahimik ang buong bahay, para bang nakikiayon sa bigat ng dibdib niya. Nasa kusina si Shant, nakaupo sa harap ng plato ng pagkain na halos hindi niya ginagalaw. Lahat ng nasa harap niya, walang lasa. Bawat subo, parang tinik na dumidiretso sa lalamunan.
Pag-akyat sa kanyang kwarto, kinuha niya ang cellphone. Screen: walang message. Walang kahit isang missed call. Umaasang makakatanggap siya ng “sorry” mula sa kuya niya… pero wala. S
