Lumipas ang dalawang buwan.
Narinig ni Carmen na may kausap si Wendy sa kabilang linya.
Mula sa kabila ng pinto, rinig niya ang pag-iyak ng pinsan.
"Buntis ako..." mahina ngunit malinaw ang salitang lumabas sa bibig ni Wendy.
Napatigil si Carmen sa paglalakad. Nag-aalalang nakikinig, pero pinili niyang huwag munang pumasok. Tahimik siyang bumalik sa kanyang kwarto at hinintay matapos ang tawag ng pinsan.
Maya-maya, bumukas ang pinto ni Wendy. Mapupungay at namumugto ang mga mata nito.
"Okay ka lang?" tanong ni Carmen, bagamat alam na niya ang sagot. Hindi niya sinabi kay Wendy na narinig niya ang usapan.
Nagulat si Carmen nang biglang yumakap si Wendy sa kanya. Doon na ito tuluyang humagulgol.
"Carmen... buntis ako."
Bagamat narinig na niya ito kanina, hindi pa rin naiwasang mabig
