Ilang oras ang lumipas...
Nagising si Tristan. Masakit ang katawan, nanginginig. Nakahiga siya sa malamig na sahig. Sa tabi niya... si Carmen, umiiyak.
"Carmen..." bulong niya, pilit iniangat ang kamay.
Niyakap siya ng asawa. Mahigpit. Nanginginig. "Tristan..." bulong nito sa luha.
Napangisi si Luis sa di kalayuan. "Gising na pala ang my long lost... my only brother!"
Napalingon si Tristan. Halata ang poot sa mata ni Luis.
"Huwag mong idamay si Carmen sa galit mo sa pamilya. Hindi ko alam... hindi ko alam na magkapatid tayo. That time, I was traumatized, hindi ko alam ang nangyayari sa paligid ko."
Natawa si Luis—mapait, malalim. "Traumatized? Talaga lang ha? Hindi. Ang totoo, wala kang pakialam. Mayabang ka. Selfish. At kahit nanay ko, hindi ako pinaglaban. Kaya wag mo akong sabiha
