"May gusto ka raw sabihin sa akin Kristina?"
Magkasama kami ni Kristina ngayon sa kanyang silid habang si tiya Imelda ay nasa sala at si Mateo naman ay umalis muna.
Niyakap ako nang mahigpit ni Kristina at narinig ko na ang kanyang pag-iyak.
"Patawar ate... patawad."
"Kristina bakit?"
Nag-aalala ako ngunit hindi ko maintindihan kung bakit siya humihingi ng tawad sa akin.
"N-narinig ko kahapon... n-narinig ko 'yong iyak m-mo at... n-nakita ko kung gaaano ka k-katakot... kay... a-ama."
Napakagat ako sa aking labi. Tumingin ako sa itaas para kontrolin ang nag-iinit kong mga mata.
"Kristina wala ka namang kasalanan doon." Hinimas ko ang kanyang buhok habang nakadumo lang siya sa aking dibdib.
"H-hindi ate... k-kailangan mo ng a-aking tulong... a-ate n-narinig ko ang pag-uusap n
