One Last Lie (SALS 1)

Chapter 17

Patakbong dumating si Esaac sa ospital, diretso sa kwartong nakalaan para sa angkan nila. They believe that sickness excuses no one in their family. Hindi naman sa alam nilang sakitin ang mga De Sevilla kundi alam nilang kakailanganin din nila ito balang-araw.

He came running to the corridors and hallways of the hospitals. Hindi na siya nag-elevator pa at agad na tumakbo talaga paakyat sa ilang palapag para lang makamadali. Nakalimutan niya na nga na may mga kasama siya gaya ni Seth na may kabagalan talaga sa pagtakbo at si Eniessia na naka-heels pa. 

He is afraid and nervous about his grandfather's health. Hindi niya kayang may mawala sa buhay niya lalo na at malungkot siya ngayon. Gusto niyang maging pasayahin ang lolo niya sa abot ng kaniyang makakaya. Mukhang hindi niya kayang hindi maging malungkot sa makikita niya maya-maya.

He reached the corridor of his family's special room. Lumiko siya rito at napatigil siya nang makitang papalabas ng kwarto ang lolo niyang paika-ika pa habang inaalalayan ng isang nurse.

"Papi!" he shouted as he ran towards his grandfather.

"Jacobe," mahinahong sabi ng kaniyang lolo. "Buti nakarating ka na."

He kept on checking his grandfather from head to toe. Niyakap-yakap pa niya ito at muling sinuri ang katawan. 

"Papi, are you okay? Anong nangyari sayo? Okay ka lang ba? May masakit ba sayo? Are you sick? Of course you are. Nahilo ka ba? Nahimatay o ano? Answer me Papi o baka napipi ka na kaya–"

"Apo. Chill. Ako lang ito." Mahinahon siyang pinakalma ng lolo at pinaupo sa tapat ng kwarto. "I am okay, everything's fine with me, hane."

"Eh, sabi ni S-"

As if on cue, biglang dumating ang hingal na hingal na si Seth kasama si Eniessia na may hawak ng heels. Nanlaki ang mga mata niya at agad na sinugod si Seth. Sinuntok niya ang kapatid pero halata namang hindi ito masyadong malakas.

"Aww!" daing ng kuya niya. "What's your problem?" Inalalayan ni Eniessia ang nasuntok na kaibigan. Hinawakan nito ang braso ni Seth at tinulungang tumayo.

"You told me to rush in the hospital!" sigaw ni Esaac. "Ikaw? Anong problema mo?"

Pilit na pinipigilan ni Eniessia ang pagsuntok ni Esaac. Seth keeps on trying to speak between punches but he cannot. Masyadong sunod-sunod ang mahihinang suntok ng kapatid niya. Para lang naman silang naglalaro sa loob ng ospital.

Isang tunog ng pilantik ang umalingawngaw sa buong daanan. "Aww!" Isang malakas na sampal nag dumapo sa pisngi niya. Aambahan sana niya ng suntok ang dalaga pero hindi niya ito magawa.

"Sige, suntukin mo rin ako, Masasapak din kita," banta ni Eniessia matapos niyang masampal ang kabigan. "Tumigil ka muna, Esaac." 

Unti-unting kumalma ang lahat at doon nila narinig ang paunti-unting tawa ni Papi. "See," turo ni Eniessia sa lolo niya. "If something bad happened, bakit natatawa pa si Papi ngayon?"

"If you could have listened to me first, edi sana hindi ako magkakapasa sa mukha at ikaw, hindi ka sana masasampal," dipensa ni Seth sa sarili.

"Go get in the room to see who you must worry about."

Agad na tumayo si Esaac at pumasok sa silid. Nagmamadali pa niyang inikot ang pihitan at saka napatigil sa kaniyang kinatatayuan. His knees wobble when he saw the person on the bed. 

"Hala na." He fainted and everybody in the room were alarmed. 

After a couple of months, ngayon na lang ulit sila nagkita.

Nagising si Charity nang makarinig siya ng mga usapan sa kaniyang paligid. Minulat niya ang mga mata at doon niya nakita si Jillian at Nicholai kasama ang iba pang AL girls – Cessina, Anne, at Ally. Sina Cess, Anne, at Jill ang nagkukuwentuhan habang nakatingin lang sa kanila si Nicholai. Ally is taking pictures of herself and the scenery outside.

Gumalaw ang kamay niya at sinimulang magsalita. "Guys," she sounded so just woke up. "Anong mayron?"

Isa-isa na silang nagtanong kay Charity kung anong kailangan niya o kung may nararamdaman man siya. Tinanong din nila kung nauuhaw o nagugutom ba siya o ano. Basta ang gulo nila at hindi sila nagkakaintindihan.

"Wait lang naman." Naupo siyang mabilis sa kama. "Ano bang problema niyo?" Charity innocently asked.

Saktong bumukas ang pinto at doon pumasok si Esaac na mukhang pagod at nagmamadali pa.

"Hala na."

Nahimatay si Esaac sa sobra sigurong gulat sa mga nakita niya. All panicked but only Stan at Ally carried him. Bumaba si Charity mula sa kama at doon nila inilagay si Ez. He looks so pale and feels so cold. Mas malamig pa siya kaysa kay Charity kanina.

"Wait uh, I'll call the doctor," nag-aalalang pagpresinta ni Charity.

"No!" Sabay-sabay silang tumutol sa kanya. 

"Uh, Jill, ikaw na ang tumawag ng doktor," Cessina said. "And you woman, umupo ka roon sa couch at manood ka lang. Don't do big moves, please."

Dahil sa paglabas ni Jill, naalarma naman sina Papi, Eniessia, at Seth na kanina pa sa labas nag-uusap. They were all shocked to see Charity on the couch while Ez is on the hospital bed. Parang baligtad yata ang sitwasyon nila.

"Ohh, anong nangyari?" tanong ni Papi na tila natatawa pa. "Nagulat ba siya sa nalaman niya?"

'Anong nalaman?' Charity asked herself.

She was sitting beside the hospital bed holding Esaac's hand with a smile on her face. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagigising pero kaya naman niyang maghintay. She keeps on caressing his hand while daydreaming.

"Ez, when are you going to wake up?" tanong niya rito. "When are you planning to talk to me?" aniya. "Though I could wait for you, I am also thinking of our time. Paano kung mayroon na namang mangyaring masama? I cannot take it anymore. Without you."

She sighed. "Gets ko na rin kung bakit mahalaga sayo ang kasal. I asked Jilly and Maddy about it and they told me that it will always be a part of a sure relationship. Nalaman ko na kung bakit mahalaga iyon sayo pero sana, hindi ka masyadong magmadali. Huwag mo ako masyadong madaliin..."

She was cut when a person got inside the room. "Charity, ako na ang magbabantay kay kapatid, umuwi ka na muna." It was Seth, worrying about her. "Gusto kang maka-dinner nina Papi. Nandoon lang sila sa kabilang kwarto, kumakain."

"No Kuya Seth, hihintayin ko si Esaac," agad niyang sinabi. "Hindi ako makakakain hangga't hindi pa siya nagigising."

"Aww, sweet." Kinantsawan na naman siya ni Seth. "Kaso kailangan mong kumain para sa baby. Baka magutom yan."

She sighed. "Ayaw kong iwan si Esaac." She was now pouting. Mukhang may gusto siyang i-request sa kuya niya at alam na agad ni Seth kung ano iyon.

Seth smiled. "Fine, I will bring you food. Sandali lang." 

Agad na lumabas ng kwarto si Seth at nagtungo sa kabila. Muling naiwan sina Esaac, Charity at ang mga pangarap niya sa kanilang dalawa.

"Anyways, Ez, we will be having a baby now. Simula nang malaman ko iyon, I kept on thiking of their names. Noting the word 'their,' I actually want a lot of them. Naisip ko kasi na malungkot kung mag-isa lang siya. Gaya ko. I am alone. Wala kasi akong kapatid. Gusto ko yung tulad sa inyo ni Kuya Seth, iyong masaya." 

A smile crept on her lips. "And I also promise to take good care of them. I will surely make them feel that I love them, that we love them." She sighed. "Anyways, I thought of naming the baby kaso wala pa akong naisip–"

"Missiac." 

It was clearly his voice who just cut her. Dahan-dahang iminulat ng binata ang kaniyang mga mata at natatawang tinignan ang dalaga. Gulat na gulat niyang niyakap ang dilat nang si Esaac. 

"The heck, buti na lang gising ka na," she said between them. "Or kanina ka pa gising?" she released.

"Nope, I just woke up after hearing the words 'having a baby.'"

He smirked and looked at Charity. It was a quick phasing from being strangers to being parents. Desidido na siguro silang magpakasal lalo na't mayroon na silang bubuuing pamilya.

"I hate you," she pouted. "Why do you have to make me worry about you?" sabi niya. Nagrereklamo na siya ngayon dahil nagbabago na ang ugali niya. Mood swings though. 

"Hindi ko naman sinabing mag-alala ka sa akin ahh," he said. Paunti-unting bumagal ang pagsasalita ni Esaac nang may mapansin kay Charity. 

It was terrifying to see a red light on her forehead. Sabi na nga ba. Ito ang isa sa mga ikinakatakot niya noon kaya ayaw hinahayaan niya na lang na tuluyang umalis si Charity at lumayo sa kaniya. Her life would be compromised in case the competitors would know about his identity and Charity, being his lover. He is even willing to bet his own life for Charity's.

Agad siyang kinabahan nang makita ito pero hindi niya na lang pinahalata sa dalaga. "Charity, can we, uh," nag-aalangan siya sa sasabihing excuse para lang umalis si Charity sa kinauupuan niya. "Uh yeah, gutom na kasi ako, can we go to the other room?"

Luckily, agad siyang pumayag. Hindi na siya nag-atubiling sumunod kay Esaac. "Sure, gutom na rin ako, eh." Hindi na niya pinag-isipan kung sasama siya rito. Fortunately, nakalabas na sila ng ligtas mula sa kwartong iyon. 

They were eating dinner when Eniessia went inside the hospital room. She smiled to everyone in the room and even hugged Esaac's family members. Nakipag-beso rin siya kay Charity at agad na nilapitan si Ez.

"Jacobe, can we talk?" she whispered. Aalma sana si Esaac upang ipagpaliban ang pag-uusap nila ni Enie pero agad siya nitong kinontra. 

"Regarding the sniper, Ez," aniya. It was something strange on his ears. "Kung tatayo ka ngayon, huwag kang pahahalata na may sasabihin ako sayo. Be chill and smile now."

Ngumiti si Esaac gaya na lang ng sinabi ni Eniessia. They are surely good at pretentions though. Kailangan nila iyon sa trabaho nila. 

He kissed Charity's cheek and waved goodbye to other people on the table. Sumama siya kay Eniessia at agad silang pumunta sa kabilang kwarto.

Yes, he texted her a while ago after dropping Charity on the other room. Sinabi niyang kailangan niyang malaman kung totoong sniper ang may gawa nun o kung sino ang sniper na iyon.

"Ano, Enie, what's the news?" agad na tanong ni Esaac sa kaibigan.

"Oh well, I won't talk to you," she said. Agad na gustong umalma ni Esaac nang pigilan siya nito. "Unless you say sorry to me."

Hindi na nagdalawang isip pa si Ez at agad na nag-sorry sa kaibigan. "I'm really sorry, Eniessia. Hindi ko naman intensyong saktan ka. Hindi ko rin naman intensyong sisihin ka kaya please, bati na tayo." He pouted. 

Lumuhod ang binata at lalo pang nagmakaawa kay Enie. "Kasalanan ko naman talaga kung bakit umalis si Charity so please, I'm sorry Essiam sana mapa-"

She immediately cut him off.

"Forgiven," she said as her brows moved up and down. "Tumayo ka na diyan, mukha kang magpo-propose."

"Thank you, Essiam ko," he said childishly. Tumayo nga siya at yumakap sa kaibigan. "Hindi na kita sisisihin kapag may mga nangyayaring ganito, promise." He is now ok with her, real quick.

"Anyways, ikuwento mo muna kung saan at paano kayo kanina noong makita mong may red light na nakatutok sa noo ng future wife mo."

"Future wife? Hindi pa nga ako nag-popropose-"

"Ganoon din naman iyon 'di ba? Kailangan mo siyang pakasalan dahil magkakaanak na kayo," she cleared. "So now, let's talk about the traitor of your fiancé. Baka sa huli, wala ka nang mapakasalan kakaplano mo imbes na ingatan mo sila." Agad na tumango si Esaac at nakinig na lamang sa kaibigan. "So saan ka nakaupo kanina?" He immediately pointed where he sat a while ago. Ipinakita niya rin kung saan nakaupo si Charity.

"And what's next?" he asked.

"Medyo maliwanag ba yung pagpula ng ilaw? I mean, red na red ba or what?" she asked.

"Oh well, kinda. Hindi ko na masyadong maalala mabuti basta alam ko medyo pula iyon na matingkad." She started doing some calculations on her mind. Sinusukat niya na rin ang kung anu-anong bagay na pwedeng makatulong sa kanya, siguro. 

"Okay," she said. "So the sniper is on estimated 17 degrees from our horizon. Siguro hindi lalagpas ng limang metro ang layo niya mula rito, and he or she is definitely on a place near on the same level as us." Magsasalita sana si Esaac pero agad siyang napigilan muli ni Enie. "And don't worry because I'll be helping you out, my dear friend," she smiled.

"Hay Essiam, salamat talaga. Salamat sa lahat. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala akong kaibigang tulad mo," he hugged her tight. "Salamat," bulong niya rito.

"No, thank you, Jacobe. You made me realize things," she said. "Thank you."

"Ehem," It was Charity. 

Enie immediately raise her hand to gesture surrender. They both smiled while Esaac approached her. He gave her sweet kiss while she gave her a tight hug. Inakbayan din nito ang dalaga at saka ngumiti.

"You look beautiful together." Ito na ang nasabi ni Eniessia habang pinagmamasdan ang dalawa. She is actually wishes the same thing. Gusto niya rin ng pamilyang sarili niya kasama ng pinakamamahal niya, pero mukhang hindi naman siya mapapansin nito. "Anyways, when is your wedding?"

Nagulat si Esaac sa sinabi ng kaibigan. Alam niya kasing hindi pa handa si Charity na humarap sa ganitong mga desisyon. At their age, at her age, hindi pa talaga nila kaya. But then, on the other hand, hindi na nagulat si Charity dito. 

"Enie!" sigaw ni Ez.

"Ez, she asked the right question," mahinahon nitong sabi. "When do you plan to marry me?" she asked, smiling.

Unti-unti na namang namumutla si Esaac gaya ng kanina. Kinakabahan siguro siya sa mga nangyayari ngayon at mga mangyayari pa. Being tied to him is being wedded with his religion, passion and misadventures.

"Are you sure that you want to get married with me?" he asked her. "I mean, you can back out if you want, because you know, I am not your type of guy and stuff like you don't-"

"I don't believe in love nor believe in the magic of weddings?" she said smiling. "You know, Esaac, I'd be thankful if you would make me believe in such instead of thinking about what I do not believe about." Halos hindi makagalaw si Esaac sa kinatatayuan niya.

"Will you marry me De Sevilla?" she asked, seriously.

"No." Ito ang sinabi ni Esaac. Nagulat sina Enie at Charity. May mga nag-aabang nang luha sa gilid ng mga mata nilang dalawa pero biglang nagsalita ulit si Esaac, "I should be the one asking you that." Lumuhod siya sa harap ni Charity at may kinuha sa bulsa. "I've been keeping this ring inside my pocket for months now. Sabi ko, ibibigay ko lang ang singsing na ito sa iisang babaeng mamahalin ko, at mamahalin ako. Samakatuwid, ikaw yon, Charity. I've been waiting for this precious time to ask you this. Please, please say yes, la mia amor, please–"

"Yes." It was Eniessia who answered the question. Napapikit-pikit na lamang silang dalawa nang marinig ang kaibigang nagsabi ng 'Yes'. "Ang bagal kasi eh." She moved her brows up and down. "Isuot mo na."

"Ano ito?" Papi asked with a smile on his face. "Bakit may paganyan?"

"Ahh, uhmm-"

"Ikakasal na po sila." Sumabat na naman si Eniessia. 

"Uh, hindi pa siya pumapayag," depensa ni Esaac.

"Oyy, pumayag na ako kanina!" apila ni Charity sa binata. "Ikaw nga yung tinanong ko kanina eh," papahina niyang sabi.

"Okay na yan! Kasal na agad!" sigaw ni Seth habang papasok sa kwarto.

"Adik ka talaga," sabi ni Ez matapos niyang ibato sa kapatid ang velvet box na pinaglagyan ng singsing.

"Akin na nga yan." Kinuha ni Charity ang singsing. "Ang bagal kasi talaga." 

Agad niya itong isinuot at napangiti na lang siya. Eniessia and Don Santiago smiled at her. Patuloy na nagkulitan sina Ez at Seth sa pamamagitan ng bugbugan.

"Finally."