Pumantay ako sa kanya at magsasalita na sana para sana magpasalamat at i-abot iyong ibabayad ko nang talikuran niya ako.
What the hell is that?
Salubong ang kilay ko nang sundan ko siya ng tingin. He made his way to the vacant seat sa second to the last row at ipinatong pa talaga ang bag sa katabing upuan na wala namang tao.
Nakabalik lang, umitim na ang puso.
As if namang gusto kong tumabi sa kanya. Kaya kong tumayo hanggang school, bwesit!
Tinungo ko ang kinaroroonan niya dahilan upang mag-angat siya ng tingin. Sinalubong ko ang malamig niyang paninitig nang hindi inaalis ang nakataas kong kilay.
"Bayad ko!" padarag kong inilapag sa bag niya ang pambayad ko sa bus fare.
Akmang tatalikuran ko siya nang biglang pumreno ang bus dahilan upang mapaupo ako sa kandungan niya.
Naramdaman
