PROLOGUE

chapter 17

PALAKAD-Lakad si Laila sa bahay na hindi niya kilala hindi niya alam kong paano siya nakapunta doon at kong ano ang ginagawa niya doon.

Naaptingin siya sa bracelet na suot niyang may nakasulat na "LAILA Jane Dy. at Telepono Number. Kunot noo ng biglang may pumasok sa isip niya. "I LOVE YOU TOO.'

Don na pumatak ang kanyang mga luhang hindi niya inaasahan.

kakarating lang ni fire galing sa trabaho marami kasi siyang tinapos hindi kasi siya papasok bukas gusto niyang makasama ang kaniyang asawa.

Pero naikot na niya lahat ng buong bahay pero hindi niya makita ang kanyang asawa ang hihinang umupo sa stool sabay sabunot sa kanyang buhok don niya lang napansin ang bond paper na naka patong sa table

"FORGIVE ME HON" basa niya

I'm sorry, very sorry.I never wanted to break your heart oh my god.What I have done? I am laila.

Only love fire Dy.Are you crying right now? Please hon don't cry. Dahil wala ako diyan sa tabi mo para punasan ang mga luha mo.

I never wanted to see you crying alam mo yan. Or suffering.

I just wanted to make you happy but at the and all i could give you was pain.

Fire my love..My life....

Please don't get me wrong okay? I loved you only. I thought of you only and i Remembered you only.

I'l die to show you my heart.

I am afraid, i will lose the memories that come back, again, and there are so many things i want to tell you.

I love you and i feel sorry.Very sorry.I meet you because of my oblivion.And I'm leaving you because of my oblivion.. you are the most beautiful thing that happened to me.

Wag mo sanang isasara ang pintuan papasok diyan sa puso mo. Alam ko makakalimutan mo rin ako balang araw. At makakahanap ka ng ibang mas magmamahal at mag aaga sayo na mas higit pa sa mga nagawa ko i love you so much you are my home.

LAILA!!Aaaaaaahhhhhh!!!!!!!!! Pero alam niyang walang makakarinig sa kanya kahit anong sigaw niya

I don't need to remember you. You are a part of my life i am smiling like you.

Laughing like you.Am looking like you. I my forget you but nothing can tear you out of me.

My heart will always be one with you. Will live there until i die.

How could u ever forget you?Even if you never said that you loved me.

..deep in my heart i know you are loving me.Please forgive me that, i am leaving you.

Always remember that i love you more than anything else.

Love Laila

One month late

Kagagaling niya lang sa bahay ng familya ng asawa niya pero bigo pa rin siyang makita ito sa loob ng isang buwan araw araw siyang pabalik balik doon pero laging sinasabi ng mga itong nasa ibang bansa ang anak para magpatingin sa ibang doctor. Gusto niyang magalit dahil pinagkakait nila ang kanyang asawa pero hindi niya magawa

Gusto niyang makasama ang kanyang asawa pero ni isa sa mga ito walang makakapag turo kung nasaan ang asawa niya

Nakaupo siya sa damohan" You are so cruel.Couldn't you give me another chance? What am i supposed to do now? I am lonely again."hinayaan lang niya nag kanyang mga luhang naglalandas sa kanyang mukha ganon siya lagi iiyak mamaya tatayo para hanapin ang asawa niya nag babakasakaling makita niya ito

Dumaan mo na siya sa tindahan para bumili ng ice tubig kanina pa siya nauuhaw malaki na rin ang pinayat niya dahil lagi siyang walang ganang kumain dalawang buwan na lang matatapos na ang pinapatayo niyang bahay nagdagdag kasi siya ng tao para mas mabilis matapos pero kong kailan patapos na iniwan naman siya ng taong ibabahay niya

"Kunin mo to at permahan" napaangat siya nang tingin hindi man lang niya namalayang nasa harapan na pala niya ang ama nang kanyang asawa kunot noo siya nang makita kong ano yung gusto nitong permahan niya

Kinuha niya yon. Pero hindi para permahan, kundi para punitin pang ilan na ba yun? Hindi na niya mabilang"hinding hindi po ako makikipag hiwalay sa asawa ko." Umiling ang matanda

"Kaya please.I beg you tell me where she is--hindi na niya natuloy anh dapat niyang sabihin nang magsalita ito

"It's butter this way she is our daughter we suffer much more than you. Its the best for both of you to leave her with us.Look you're still young. Go make a good life for yourself now, go home."

"S-She is my wife at may ka-karapatan din a-akong m-malaman kong nasaan siya. D-Dapat ako ang kasama niya sa panahong kailangan niya ng makakapitan at masasandalan."umiiyak aniya"I-if you t-take her from me. I want able to het b-back on my feet again"

" I sent her to the us.She'll gat a long lasting therapy there. Kalimutan muna siya.at 'wag na wag kang magtatangkang puntahan siya dahil hindi mo rin siya makikita"

Pag-dating ni fire sa kanyang bahay binaligtad niya ang table at dahil may pagkain pa do'n dumilapon 'yun lahat yun pa yung last na hinanda nang kanyang asawa para sa kanya na hindi pa niya ginagalaw

Lahat nang nakikita nang mata niya lumipad lahat

Lumipas pa ang mga araw na wala paring nangyayari.

"Forget her"

"Forget her"

Parang sirang plakang paulit-ulit na nag plaplay sa kaniyang isipan.

Nakaupo ngayon si ramon sa harapan ng kaniyang anak."Y-You were a very s-stubborn child,You know?" Nakatingin lang ito sa kanya

"I wasn't able to restrain you.Was very a-afraid of that tempers of yours."napalunok siya

"But after a while. I realized t-that you. Are very m-much like me." Hinawakan niya ito sa pisngi"As i did you got stubborn...When something was said to be impossible."

"This was why i didnt let you g-go.I ..I am your Fathers. If i can't protect you stay behind you...what kind of father am i? You are my first baby maybe that's why we are holding us so much my sweetheart "pinahid niya ang luhang naglandas sa mukha nang anak

"You used to fall on your kness, you know? then you came with t-the o-oinment and w-wanted m-me to a-apply it. one night..You were in the garden with your mom"mapakla siyang napangiti

"And saw a f-falling star. You started to cry saying that it would fall on me." Papa's girl ang anak niya

"I was in america that day when your mom C-called me." Kinabig niya ang ulo nang anak saka dinandal sa dibdib niya

"S-she said you were crying. That you were stubborn. That you weren't sleeping i came back hastily."hinalikan niya ito sa ulo

"Yong mata mo obranh pula na dahil sa kakaiyak mo. Hindi ka rin kumakain at natutulog."kung pwede lang wag tumanda ang mga anak niya siya na siguro yung pinakamasayang tatay sa mundo

"Then nagpanic kami ng mom mo at dinala ka agad namin sa hospital." Napangiti siya nang maalala yung time na 'un. Pinaharap ni ramon ang anak sa kanya

"Come to m-me..T-Touched my cheeks w-with y-Your tiny hands." Huminga siya ng malalim"And curling your lips... y-you said...Daddy, don't go" wala pa ring reaction ang kanyang anak nakatingin lang ito sa kanya

"D-Dont go d-daddy...daddy don't go. Please princess. Say to daddy don't go."hindi man lang ito kumurap

"Don't go my princess please. Don't leave daddy.. d-don't go 'di ba aayawin mo pa ako? Dahil pilit ko kayong pinaglalayo ng taong mahal mo?"

"Fire" bulong nito dahil sa hindi na niya makayanan lumabas siya ng kwarto at do'n binuhos lahat ng sakit

"Babe! Nasaan ka? Babe! Please 'wag mo akong iiwan" iyak lang siya ng iyak hindi niya alam kong nasaan siya basta nasa madilim siyang part

"Hon! Nasaan ka na ba? Please lumabas kana alam mo namang ayaw ko nang ganito right?"

"No!!!!"

Habol ang kanyang hininga nang magising siya pinalibot niya ang kanyang paningin nakatulog pala siya

2 months later.

"Kanina ka pa diyan ang init-init mamaya muna ituloy yan pag dumating ang mga kasama mo."Pero hindi siya nakinig sa kanyang ina napatingin siya sa kanyang phone nang tumatawag ang tatay nang kanyang asawa nasa turkey ang mga ito

Pag sagot na pagsagot niya sa tawag nakita na niyang umiiyak ito saka umiling iling kinabahan na siya

"I'm sorry she's gone"

She's gone

She' gone

She's gone

Tila isang eco na paulit ulit nag pla-play "N-no hindi yan totoo nagbibiro lang kayo hindi ba?" Pero seryoso pa rin ang matanda No! Hindi siya papayag

Continue