“Miguel…”
Naudlot ang dapat na pag‑abot ng kamay ni Miguel kay Amethyts nang marinig nya ang nananaghoy na tinig ni Yolanda.
“Krung…”
“Mahal na mahal kita, Miguel… wag mo kaming iwan ng anak mo…”
Nag-angat sya ng tingin at sinalubong ang malaungkot na mukha ni Amethyst. Mapait itong ngumiti.
“Tahakin mo na ang daan, Miguel, habang may oras ka pa.”
“Amethyst… ang mag-ina ko…” wala syang masabing tamang salita upang mapagaan ang loob ng kaharap.
Alam nya na kahit pa ganoong pumayag ito ay nag‑aasam pa rin ang babae na sa huli ay ito ang kanyang piliin. Bahaw itong tumawa sa kanyang harapan at saka iwinasiwas ang mga braso na wari'y itinataboy sya.
“Alam mo ba, na unang kita ko pa lang sa reaksyon mo nang makita mo si Yolanda, alam ko na agad na mas magigi
