Chapter 22
Nagising ako nang may maramdaman akong may kung anong naglalaro sa buhok ko at malambot na sinusuklay eto. Unti unti kong minulat ang mga mata ko at sinalubong ako ng silaw na dahilan na mapatabon ako ng mata.
“Aray!” someone whined.
Parang otomatikong bumukas ang mga mata ko at tila na nakalimutan na ang silaw na nkanina napatingin ako sa taong kayakap ko ngayon.
Kayakap?!
It is Jonas—Ode!
Hindi ko alam pero parang napahinga ako ng maluwag at nakampante dahil si Jonas lang naman pala.
“I am so sorry!” Baka I accidentally knocked his shoulders nang mag-inat siguro ako but I just heard him chuckle as if he is pulling a prank on me. I roll my eyes and ready to whine at him na sana nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto niya at nakita namin ang isang nurse napumasok h
