Chapter 21
Nagising ako ng mapansin kong may mga kamay na naglalaro sa buhok ko. It is soft and assuring.
I like it.
Dahan dahan kong iniangat ang ulo ko mula sa pagkakahiga na nakaupo at nakita ko si Jonas—Ode na nakangiti sa akin.
His face is completely busted up. May mga black eye siya at mga sugat sa bibig. Sugat sa mga magkabilang pisnge. At tiyak ako na bugbog sarado rin siya sa katawan niya.
My heart fell when I remember I almost lost him.
I pout because even though hindi ako ang nasa kalagayan niya ay naiisip ko na kung hindi lang ako nagpakagaga ay malamang naiwisan ni Jonas ang nangyari sa kanya.
Kung siya lang ang pinili ko at agad kong pinuntahan noong natanggap ko ang text message niya.
“Hey. Wag kang umiyak.” He cooed dahil hindi ko napansin na umiiyak na pala ako
